Αποκαλυπτικά στοιχεία για τις επιπτώσεις που προκαλεί στην αγορά η εφαρμοζόμενη πολιτική
Είναι φανερό ότι όσο οι εργαζόμενοι αδυνατούν να διαθέσουν ρευστό στην κατανάλωση και κάνουν αγορές με γραμμάτια που στη συνέχεια δεν μπορούν να αποπληρώσουν, στα μαγαζιά δεν μπαίνει ρευστό, με αποτέλεσμα οι έμποροι να αδυνατούν να εκπληρώσουν με τη σειρά τους τις δικές τους υποχρεώσεις. Ετσι, συσσωρεύονται τα διαμαρτυρημένα γραμμάτια στα μαγαζιά και οι επιταγές σφραγίζονται από τις τράπεζες αφού οι έμποροι και οι βιοτέχνες δεν μπορούν να τις καλύψουν. Την ίδια στιγμή οι οικονομικές υποχρεώσεις των μικρών επιχειρήσεων αυξάνονται και καθημερινά πολλοί έρχονται αντιμέτωποι με την απόγνωση και την προοπτική του «λουκέτου». Εκατοντάδες επιχειρήσεις οικογενειακές ή αυτοαπασχολούμενων βάζουν κάθε χρόνο «λουκέτο» μην αντέχοντας τα ασήκωτα οικονομικά βάρη και τις συνέπειες του άγριου ανταγωνισμού που επιβάλλουν οι πολυεθνικές και τα μονοπώλια. Και πολύ περισσότεροι είναι εκείνοι που κρατάνε την επιχείρησή τους με νύχια και με δόντια, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τα παρακάτω στοιχεία που δημοσιεύονται από την Ενωση Ελληνικών Τραπεζών αποκαλύπτουν ένα μόλις μέρος αυτής της πραγματικότητα. Και λέμε ένα μέρος, γιατί στους επίσημους αριθμούς των επιχειρήσεων που κήρυξαν πτώχευση ή μπήκαν στην επίσημη διαδικασία πτώχευσης υποβάλλοντας σχετική αίτηση, πρέπει να προστεθούν και πολλοί άλλοι ΕΒΕ που έβαλαν «λουκέτο» στην επιχείρησή τους χωρίς να ακολουθήσουν αυτή την οδό, οπότε δεν καταγράφτηκε επίσημα. Επιπλέον, απλήρωτα δεν είναι μόνο τα γραμμάτια που πέρασαν στην τράπεζα για να εισπραχθούν με νομικές διαδικασίες. Απλήρωτα γραμμάτια βρίσκονται συσσωρευμένα στα μαγαζιά καθώς οι έμποροι ελπίζουν να τα εισπράξουν κάποια στιγμή από τους πελάτες τους, έστω και καθυστερημένα.
Σύμφωνα, λοιπόν, μόνο με βάση τα επίσημα στοιχεία που δίνονται στη δημοσιότητα, για το διάστημα από το Γενάρη του 1996 μέχρι και το Δεκέμβρη του 1999, δηλαδή μέσα σε τέσσερα χρόνια:
Η ανυπαρξία χρηματοδοτικού πλαισίου στήριξης των μικρών επιχειρήσεων, των επιχειρήσεων των αυτοαπασχολουμένων και των ΕΒΕ που δουλεύουν οι ίδιοι μαζί με τις οικογένειές τους και έναν - δυο εργαζομένους, είναι μια από τις μεγαλύτερες πληγές του χώρου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, μετά και από την κατάργηση της 197/78 ΑΝΕ που έδωσε μια ανάσα σ' αυτές τις επιχειρήσεις. Την τελευταία δεκαετία οι μικρές επιχειρήσεις, που ασφυκτιούν κάτω από την πίεση του λειτουργικού κόστους της επιχείρησής τους, της πτώσης του τζίρου, των ακάλυπτων επιταγών και των απλήρωτων συναλλαγματικών, της φορολογικής αφαίμαξης και του ανελέητου ανταγωνισμού από τις πολυεθνικές, έχουν να αντιμετωπίσουν και τις κλειστές πόρτες των τραπεζών και την ανυπαρξία ενός στοιχειώδους χρηματοδοτικού πλαισίου. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που, προκειμένου να δώσουν μια παράταση στη ζωή της επιχείρησής τους αναγκάζονται να προσφύγουν σε τοκογλύφους πληρώνοντας απίστευτους τόκους γι' αυτά τα δάνεια.
Οι ανάγκες των μικρών επιχειρήσεων για δάνεια υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα δύο τρισ. δρχ. Την ίδια στιγμή πηγή χρηματοδότησης ουσιαστικά δεν προβλέπεται από πουθενά. Η στρόφιγγα της χρηματοδότησης από την 197/78 ΑΝΕ, στο βαθμό που έδωσε μια βοήθεια σε κάποιες επιχειρήσεις, έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Τα τελευταία χρόνια πολύς λόγος έγινε για τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα χρηματοδότησης της ΕΕ και η κυβέρνηση τα χρησιμοποίησε πολλές φορές σαν μέσο χειραγώγησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Στην πράξη, αποδείχτηκε ότι τα περίφημα προγράμματα, ο «πακτωλός» των δισεκατομμυρίων που υποσχόταν η κυβέρνηση στους αυτοαπασχολούμενους και στους μικρούς βιοτέχνες, ήταν ακόμα ένα κονδύλι που ροκανίστηκε από μεγάλες επιχειρήσεις, αφού τα όρια που έμπαιναν απέκλειαν εξαρχής τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών μικρών επιχειρήσεων.
Οσο για τις συνεταιριστικές τράπεζες, που επίσης πολύ διαφημίστηκαν, ουσιαστικά η κυβέρνηση αρνούμενη να φτιάξει ένα χρηματοδοτικό πλαίσιο στήριξης των μικρών επιχειρήσεων, τις προτείνει να... αυτοχρηματοδοτηθούν από δικά τους κεφάλαια. να φτιάξουν, δηλαδή, τράπεζες με δικά τους χρήματα για να παίρνουν από εκεί δάνεια. Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοια τράπεζα δεν μπορεί να επιβιώσει και να λύσει το πρόβλημα χρηματοδότησης που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, την ώρα που έχουν να ανταγωνιστούν τα μεγαθήρια που δημιουργούνται μέσα από εξαγορές και συγχωνεύσεις μεγάλων τραπεζών.
Πρόσφατα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «εταιρία εγγυοδοσίας μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων» που θα προικοδοτηθεί με 30 δισ. δρχ. από το Γ' ΚΠΣ. Οπως προκύπτει από τις πρώτες κυβερνητικές δηλώσεις, θα πρόκειται για ένα «θεσμικό επενδυτή», όπως διευκρινίστηκε. Ως τέτοια η εταιρία θα φροντίζει για τη διασφάλιση όλο και μεγαλύτερων κερδών. Τώρα, το εάν σ' αυτή τη διαδικασία θα συνάπτει και κάποιες προγραμματικές συμβάσεις με τράπεζες σε «αγαστή συνεργασία» μαζί τους για να δώσουν έναν αριθμό δανείων σε επιχειρήσεις, ανάλογα πάντα με το αναπτυξιακό πρόγραμμα που καταρτίζει η κυβέρνηση, και η εταιρία θα παρέχει ένα ποσοστό της εγγύησης, δεν έχει καμία σχέση με το τεράστιο πρόβλημα της δανειοδότησης των μικρών επιχειρήσεων που ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια.
Οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι έμποροι έχουν ανάγκη από ένα γενικό χρηματοδοτικό πλαίσιο που η κυβέρνηση αρνείται να καταρτίσει και να παράσχει. Τέτοιο που θα στηρίξει πραγματικά τις μικρές επιχειρήσεις και θα αντιμετωπίσει την αδυναμία πρόσβασής τους στο τραπεζικό σύστημα.
Οταν μιλάει κανείς για χρηματοδότηση και ενίσχυση της μικρής επιχείρησης, θα πρέπει να λαμβάνει βέβαια υπόψη τις συνολικότερες εξελίξεις που έχει δρομολογήσει το καπιταλιστικό σύστημα. Κι αυτές είναι, η τάση για μεγιστοποίηση του κέρδους και για συγκέντρωσή του σε μεγάλες επιχειρήσεις. Απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα, οι μικρές επιχειρήσεις έχουν έναν τρόπο αντίστασης, κι αυτός είναι η συνεταιριστικοποίηση. Η ενίσχυση της συνεταιριστικοποίησης θα μπορούσε να είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος στήριξης των μικρών επιχειρήσεων, ασπίδα απέναντι στην επίθεση των μονοπωλίων. Ομως η κυβερνητική πολιτική που απορρέει από τις εντολές της ΕΕ, το μονόδρομο της ΟΝΕ και τα σχέδια των πολυεθνικών, η πολιτική που υποστηρίζουν με τις όποιες φραστικές διαφοροποιήσεις και τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα πλην του ΚΚΕ, είναι φανερό ότι δε χωράει τέτοιες ρυθμίσεις που θα δυσκόλευαν την επικράτηση της μονοκρατορίας των πολυεθνικών. Γι' αυτό, απαιτείται ο σταθερός και ανυποχώρητος αγώνας των ΕΒΕ, μαζί με τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, στη βάση των κοινών τους συμφερόντων, αγώνας που θα έχει ξεκάθαρο αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, θα καταγγέλλει και θα ξεσκεπάζει τα σχέδια της κυβέρνησης και των υποστηρικτών της και την επιχείρηση εξαπάτησης και αποπροσανατολισμού του λαού.
Ραγδαίες και καταστροφικές οι εξελίξεις στον κλάδο της υποδηματοποιίας
Ο Θ. Τσαγκαλάκης |
«Οπως είναι γνωστό, η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας - αποκύημα του καπιταλιστικού συστήματος - συγκεντρώνει το κεφάλαιο σε όλο και λιγότερες επιχειρήσεις πολυεθνικές και μονοπώλια. Στα πλαίσια αυτής της μονόπλευρης οικονομικής πολιτικής η θέση των βιοτεχνών θα δυσχεραίνει όλο και περισσότερο.
Η λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης της αγοράς θα είναι η ταφόπλακα των ΜΜΕ ολόκληρης της ΕΕ. Πριν λίγα χρόνια η ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ σάρωσε χιλιάδες βιοτεχνίες και δημιούργησε νέα τάξη πραγμάτων στις ΜΜΕ.
Ειδικότερα στο χώρο της υποδηματοποιίας από τον οποίο προέρχομαι, οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες και καταστροφικές. Από τις 2.668 επιχειρήσεις το 1984 έμειναν 1.022 το 1998, η δε παραγωγή από 45.000.000 ζεύγη συρρικνώθηκε στα 12.000.000 ζεύγη περίπου.
Οι εξαγωγές από 15.000.000 ζεύγη έπεσαν στα 3.000.000, ενώ οι εισαγωγές από ελάχιστες που ήταν πριν την ένταξή μας στην ΕΟΚ, σήμερα φτάνουν σχεδόν τα 29.000.000 ζεύγη ετησίως, καλύπτοντας έτσι τη λιανική κατανάλωση η οποία κυμαίνεται περίπου στα 24 - 26 εκατ. ζεύγη. Παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις της Ομοσπονδίας Βιοτεχνών Υποδηματοποιών Ελλάδας προς όλους τους φορείς και τα αρμόδια υπουργεία, κανένα απολύτως μέτρο δεν έχει παρθεί προς την κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του κλάδου της υποδηματοποιίας.
Η μετεγκατάσταση των βυρσοδεψείων ναυάγησε, η δημιουργία των ΒΙΟ.ΠΑ. έμεινε στα χαρτιά, η χρηματοδότηση καταργήθηκε.
Το φορολογικό νομοσχέδιο αντί να βελτιωθεί έγινε χειρότερο και η βιοτεχνία γενικότερα εγκαταλείφθηκε στην τύχη της.
Είναι ποτέ δυνατό αυτού του είδους η βιοτεχνία να μπορέσει να κρατηθεί και να ανταγωνιστεί επιχειρήσεις τρομακτικού βεληνεκούς που δημιουργούνται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης της αγοράς;
Μόνη διέξοδος η αντίσταση και η πάλη όλων των βιοτεχνών, που μαζί με τους εργαζόμενους, τους αγρότες και άλλα κοινωνικά στρώματα που θίγονται άμεσα από τις εξελίξεις, θα αποτελέσουν ένα δυναμικό πυρήνα που με τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις θα προσπαθήσουν να ανατρέψουν αυτή την πολιτική που οδηγεί στη δημιουργία και κοινωνίας των δύο τρίτων και θέτει στο περιθώριο όλο και περισσότερους εργαζόμενους, εκτινάσσοντας την ανεργία σε τρομακτικά επίπεδα.
Πάντως, σήμερα ο λαός έχει τη δυνατότητα να δώσει ένα ηχηρό σκαμπίλι στα δύο μεγάλα κόμματα τα οποία υποθάλπουν αυτού του είδους τις πολιτικές».