Κοντά στα 200 εκατ. ευρώ το χρόνο φτάνει το συνολικό κονδύλι για τις αυξήσεις στις αποδοχές και στις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών. Η σχετική τροπολογία -πρόκληση κατατέθηκε από την κυβέρνηση την περασμένη βδομάδα ταυτόχρονα με την τροπολογία για την ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων στις πρώην ΔΕΚΟ...
Σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το κονδύλι του κρατικού προϋπολογισμού για την αύξηση των αποδοχών στους «εν ενεργεία δικαστικούς λειτουργούς» φτάνει στα 120 εκατ. ευρώ το χρόνο. Επιπλέον 75 εκατ. ευρώ το χρόνο προβλέπονται και για την «αναπροσαρμογή των συντάξεων». Συνολικά, δηλαδή, δίνονται επιπλέον 195 εκατ. ευρώ το χρόνο.
Η γαλαντομία της κυβέρνησης απέναντι στους δικαστικούς έρχεται σε μια περίοδο που το οικονομικό επιτελείο της κάνει λόγο για «δυσκολίες» στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, για «αβεβαιότητες» στην οικονομία, για αύξηση των ελλειμμάτων κλπ., κλπ. Είναι μια ακόμη πρόκληση για τα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα και τους συνταξιούχους με τα πενιχρά εισοδήματα, όσο και αν υπάρχει μόνιμος φόρτος δουλειάς στους δικαστές. Οι οποίοι θα 'πρεπε τις συνθήκες δουλειάς τους να βελτιώσουν. Είναι κόλαφος και για τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, που, στο όνομα των δυνατοτήτων και αντοχών της οικονομίας, συμφώνησαν με τις «αυξήσεις» - εμπαιγμό των νέων Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Χτες, ο Δ. Παπαδημούλης έκανε δήλωση με την οποία ξιφουλκεί εναντίον εισήγησης της Επιτροπής Περιφερειών της ΕΕ με ψήφο και δημάρχων της ΝΔ, για την οποία καταγγέλλει: «Οποιος νομίζει ότι έτσι καταπολεμάται η τρομοκρατία είναι βαθιά νυχτωμένος (...). Σοβαροί νομικοί όλων των πολιτικών τοποθετήσεων λένε ότι αν πάμε σε ορισμούς που μετατρέπουν τον βίαιο ριζοσπαστισμό σε τρομοκρατική δράση και ενοχοποιούμε ακόμη και όσους ξέρουν κάτι γι' αυτό, τότε πάμε σε αναίρεση βασικών κανόνων αυτού που γνωρίζουμε αιώνες τώρα ως κοινοβουλευτική δημοκρατία, κράτος δικαίου και ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι κατοχυρωμένα στις συμβάσεις του ΟΗΕ και τη νομολογία των δικαστηρίων»!
Εκεί δε που η υποκρισία και η κοροϊδία εκ μέρους του ΣΥΝ και του ευρωβουλευτή του απογειώνονται είναι όταν δηλώνει ο Δ. Παπαδημούλης: «Σκοπεύω να κινητοποιήσω με όλους τους δυνατούς τρόπους το Ευρωκοινοβούλιο»!!!
Εκεί που τον ρωτούσαν για τη «Ζήμενς» ξαφνικά τελείωσε την ομιλία του, σηκώθηκε κι εξαφανίστηκε σε χρόνο ρεκόρ κι άφησε τους πάντες με το στόμα ανοιχτό.
Αυτό που θα μας μείνει απορία είναι ...τι φοβήθηκε και έγινε «καπνός» προτού καν γίνουν δευτερολογίες των βουλευτών!
Γιατί στα σίγουρα οι ερωτήσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ (οι οποίοι είχαν ψειρίσει κάθε σύμβαση της «Ζήμενς» που υπογράφτηκε επί ΝΔ) δεν ήταν να τις φοβάται κανείς.
Ολο υπονοούμενα μεν οι τοποθετήσεις τους, αλλά από ουσία ...τίποτε. Βλέπετε, όσες συμβάσεις κι αν υπέγραψε η ΝΔ, άλλες τόσες με το ίδιο περιεχόμενο έχουν υπογράψει κι αυτοί.
Μάλλον περισσότερες αν κρίνουμε από το χρόνο της διακυβέρνησής τους. Μόνο που αυτές δε θέλουν να τις εξετάσει κανείς.
Είναι μέχρι ενός σημείου λογικό να φοβάται ο ...ένας κατεργάρης τον άλλον. Ομως, είναι σίγουρο ότι κανείς από τους δύο δε θα έκανε κάτι για να χαλάσει το «κόλπο».
Κι όταν λέμε «κόλπο» εννοούμε φυσικά το να αναγορεύονται οι πολυεθνικές σε προνομιακούς εργολήπτες και προμηθευτές που δεν τον αμφισβητούν επ' ουδενί ούτε οι «μπλε» ούτε οι «πράσινοι».
ΠΟΛΥ ΜΠΕΡΔΕΜΑ, βρε παιδί μου, για το ποιος είναι και πόσο «φιλικός» ή «εχθρικός» με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ανάμεσα σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Και κυρίως πολλά λόγια και πολλές εξηγήσεις.
Οχι πως είναι και τόσο περίπλοκο το ζήτημα. `Η αντιλαμβάνεσαι την Παιδεία ως κοινωνικό αγαθό (άρα δημόσιο) ή ως εμπόρευμα (άρα ιδιωτικό).
Ελα όμως που στο φόντο αυτής της ιστορίας υπάρχουν η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι οδηγίες της. Κι αυτό δεν αφήνει περιθώρια για καθαρές κουβέντες σε κανέναν τους.
Οσο κι αν δηλώνουν είτε «υπερασπιστές» του ελληνικού Συντάγματος και του άρθρου 16 είτε «πολέμιοι» της ιδιωτικοποίησης.Καμία έκπληξη δεν προκαλεί κατηγορώντας την για...«ιδιότυπο κρατισμό» για την αντεργατική τροπολογία στις πρώην ΔΕΚΟ(!). Ιδού τι είπε επί λέξει στη χτεσινή συνέντευξη στη ΝΕΤ ο Αλ. Τσίπρας: «Πέρα από το γεγονός ότι προχωράει (σ.σ. η κυβέρνηση) σε μια αντισυνταγματική ρύθμιση, διότι καταργεί το θεσμό των συλλογικών συμβάσεων και των μηχανισμών διαιτησίας, ουσιαστικά λέει ότι μια διυπουργική επιτροπή θα ορίζει τις αυξήσεις, το όριο των αυξήσεων και άρα τους μισθούς των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Αυτός δεν είναι ένας ιδιότυπος κρατισμός;». Ιδιότυπος κρατισμός ή παρέμβαση για μείωση των μισθών τού λέμε εμείς και παραπέρα χειραγώγησή τους;
Προκειμένου δε να μην αφήσει καμία αμφιβολία για τον ...συνεπή τρόπο σκέψης του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει ακάθεκτος: «Για φανταστείτε εμείς να βάζαμε μια διυπουργική επιτροπή, να ορίζει την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Να βάζει πλαφόν, δηλαδή, στην ανεξέλεγκτη αύξηση της κερδοφορίας τα τελευταία χρόνια. Ή να λέγαμε για διατίμηση τιμών ε; Θα μας έπαιρναν με τις πέτρες»(!). Εδώ πια ο Αλ. Τσίπρας αυτοαποκαλύπτεται και ως οπαδός της αγοράς και μάλιστα της λεγόμενης (;) ελεύθερης. Νεοφιλελεύθερος, δηλαδή... Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επαληθεύει για πολλοστή φορά ότι ο κατήφορος του οπορτουνισμού δεν έχει πάτο.
Με περισσές τιμές κηδεύτηκε, χτες, στην Κροατία, η σορός του ναζί εγκληματία Ντίνκο Σάκιτς, που το 1999 είχε καταδικαστεί σε 20ετή κάθειρξη για την τέλεση «εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας» (για τη δολοφονία 2.000 Εβραίων). Οπως αναφέρουν τα διεθνή πρακτορεία, τον έντυσαν με την επίσημη στολή των Ουστάσι και η ταφή έγινε στο γνωστότερο κοιμητήριο του Ζάγκρεμπ. Μάλιστα, στον επικήδειό του καθολικός ιερέας, αποδίδοντας τιμές στο ναζί εγκληματία, έκανε λόγο ότι το «κράτος» των φιλοναζί Ουστάσι - το κράτος των Κροατών κουίσλιγκ (ταγματασφαλιτών, στην Κατοχή, δηλαδή...) - αποτέλεσε τη βάση του σημερινού κράτους της Κροατίας(!) και πως, «όλοι οι έντιμοι Κροάτες είναι περήφανοι για τον Ντίνκο Σάκιτς»!
Αν κάτι αποκαλύπτει και η συγκεκριμένη περίπτωση, είναι τη φιλοναζιστική ιδεολογία της κρατικής εξουσίας της Κροατίας, που έγινε κράτος μετά τη διάλυση της πρώην Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, δημοκρατικότατα... από τους ιμπεριαλιστές, και την ένταξαν στην ΕΕ, που περηφανεύεται για τη δημοκρατία της.