Κόλαφο για τα εναπομείναντα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα αποτελούν οι «κατευθυντήριες γραμμές» της Κομισιόν για την υλοποίηση της στρατηγικής της Λισαβόνας, που έχουν ήδη μπει σε εφαρμογή
Ούτε λεπτό δεν αφήνει να πάει χαμένο το ευρωενωσιακό κεφάλαιο στην εφαρμογή όσων αποφάσισαν οι πολιτικοί του υφιστάμενοι στην πρόσφατη Εαρινή Σύνοδο (22 - 23 Μάρτη) που επαναπροσδιόρισε τους στόχους της στρατηγικής της Λισαβόνας. Είκοσι μόλις μέρες μετά τη Σύνοδο, στις 12 Απρίλη 2004, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έδωσε στη δημοσιότητα τις «Ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την ανάπτυξη και την απασχόληση 2005-2008» (έγγραφο COM (2005) 141 τελικό), σύμφωνα με τη διαδικασία που είχαν συμφωνήσει οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναφορικά με την επίσπευση στην εφαρμογή των αποφάσεων της Λισαβόνας.
Οι κατευθυντήριες γραμμές αποτελούν «μπούσουλα» για τη σύνταξη των Εθνικών Σχεδίων Δράσης, που τα κράτη μέλη θα παρουσιάσουν στην Επιτροπή το ερχόμενο Φθινόπωρο. Στα λεγόμενα Εθνικά Σχέδια θα περιγράφονται λεπτομερώς οι πρωτοβουλίες που έχουν ήδη αναλάβει ή σχεδιάζουν να αναλάβουν οι εθνικές κυβερνήσεις για την πιο γρήγορη προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στις χώρες τους.
Στις κατευθυντήριες γραμμές της Κομισιόν αποτυπώνονται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο οι φιλομονοπωλιακοί στόχοι και το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής της ΝΔ. Το φορολογικό, ο προϋπολογισμός, το νέο αναπτυξιακό νομοσχέδιο, αλλά και οι προωθούμενες αντιδραστικές αλλαγές στο ασφαλιστικό και το εργασιακό βρίσκονται σε πλήρη ευθυγράμμιση με όσα επιτάσσουν οι ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες. Αλλωστε, στη διαμόρφωσή τους συνέβαλε τα μέγιστα και η ελληνική κυβέρνηση, που συνυπέγραψε τα συμπεράσματα της πρόσφατης Εαρινής Συνόδου. Από κοντά και το ΠΑΣΟΚ, που υπερθεματίζει στην αναγκαιότητα να προχωρήσει πιο γρήγορα η στρατηγική της Λισαβόνας, αλλά και ο ΣΥΝ που ασκεί κριτική σε επιμέρους ζητήματα της αντιλαϊκής στρατηγικής, όταν επί της ουσίας στηρίζει τους βασικούς στόχους και τις επιδιώξεις της.
Νέα προνόμια για το κεφάλαιο επιτάσσει η Κομισιόν, στα πλαίσια όσων συμφώνησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες
Οι απολυμένες εργάτριες της «Τρικολάν» ένιωσαν στο πετσί τους τις συνέπειες από την αδρή επιδότηση των εργοδοτών. Οπως και χιλιάδες άλλοι συνάδελφοί τους στα εργοστάσια όλης της χώρας... |
Το πάγωμα ή και η μείωση των μισθών και η σύνδεσή τους με την παραγωγικότητα - στόχοι που πρόσφατα δημοσιοποίησε η κυβέρνηση μέσω της έκθεσης του ΚΕΠΕ - περιγράφονται στην κατευθυντήρια γραμμή 5 της Κομισιόν: «Για να διασφαλιστεί ότι οι μισθολογικές εξελίξεις συμβάλλουν στη μακροοικονομική σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη, και για να αυξηθεί η προσαρμοστικότητα, τα κράτη - μέλη πρέπει να λάβουν μέτρα, ώστε η ονομαστική αύξηση των μισθών και του κόστους εργασίας να παραμείνει συμβατή με τη σταθερότητα των τιμών και την εξέλιξη της παραγωγικότητας μεσοπρόθεσμα, λαμβάνοντας υπόψη τις υφιστάμενες διαφορές ως προς τις δεξιότητες και τις συνθήκες των τοπικών αγορών εργασίας». Η ΕΕ εκτιμά ότι οι εργαζόμενοι αμείβονται περισσότερο απ' όσο παράγουν, γεγονός που πλήττει τα υπερκέρδη του κεφαλαίου. Σ' αυτή την κατεύθυνση «συνιστά» την εντατικοποίηση της εργασίας και τη μείωση των μισθών, που για τους εργοδότες λογίζεται ως δυσβάσταχτο «κόστος».
Ως προς τον ίδιο στόχο δρα ενισχυτικά και η κατευθυντήρια γραμμή 6, στην οποία περιγράφεται ότι «για μια δυναμική και εύρυθμα λειτουργούσα ΟΝΕ τα κράτη - μέλη της ζώνης πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στη δημοσιονομική πειθαρχία».
Το κεφάλαιο ζητάει και τα παίρνει όλα. Νέες ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της παραγωγής (ενέργεια, λιμενικές υπηρεσίες, μεταφορές) είναι προ των θυρών, όπως συχνά - πυκνά επιβεβαιώνουν και τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη και στη χώρα μας. Αλλωστε, η Κομισιόν ξεκαθαρίζει στην κατευθυντήρια γραμμή 7 ότι τα κράτη - μέλη «πρέπει να επιταχύνουν την ενσωμάτωση των οδηγιών για την εσωτερική αγορά».
Και στην κατευθυντήρια γραμμή 8, η Κομισιόν συνεχίζει: «Για να εξασφαλιστούν ανοιχτές και ανταγωνιστικές αγορές, τα κράτη - μέλη πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην κατάργηση των κανονιστικών και άλλων εμποδίων που παρακωλύουν τον ανταγωνισμό σε σημαντικούς τομείς (...). Τα κράτη - μέλη πρέπει επίσης να εφαρμόσουν πλήρως τα ήδη συμφωνηθέντα μέτρα, όσον αφορά το άνοιγμα των βιομηχανιών δικτύου στον ανταγωνισμό και να εξασφαλίσουν αποτελεσματικό ανταγωνισμό σε ολοκληρωμένες αγορές ευρωπαϊκού επιπέδου».Νέες διευκολύνσεις στο κεφάλαιο, με πρώτα θύματα τους εργαζόμενους, τα δικαιώματα των οποίων θα θιγούν άμεσα από τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και τους καταναλωτές, που θα κληθούν να πληρώσουν στο πολλαπλάσιο το κόστος των - πλήρως ιδιωτικοποιημένων πλέον - κοινωνικών αγαθών.
Στην κατεύθυνση ενίσχυσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, προβλέπονται νέοι πακτωλοί χρημάτων για τους βιομήχανους. Στην κατευθυντήρια γραμμή 10, η Κομισιόν αναφέρει: «Για να προωθηθεί ακόμα μια περισσότερο επιχειρηματική νοοτροπία (...), τα κράτη - μέλη πρέπει να βελτιώσουν την πρόσβαση στη χρηματοδότηση, να προσαρμόσουν τα φορολογικά συστήματα (...). Επιπλέον, τα κράτη - μέλη πρέπει να ενισχύσουν την κατάρτιση και την εκπαίδευση που διέπεται από επιχειρηματικό πνεύμα (...) να διευκολύνουν τη μεταβίβαση κυριότητας, να αναθεωρήσουν τους νόμους περί πτωχεύσεως και να βελτιώσουν τις διαδικασίες εξυγίανσης και αναδιάρθρωσης». Λεφτά και προνόμια για το κεφάλαιο υπάρχουν μπόλικα, όχι όμως για τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τα λαϊκά στρώματα. Γι' αυτούς το άμεσο μέλλον επιφυλάσσει περισσότερη εκμετάλλευση και νέες απολύσεις, στο όνομα της αύξησης της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας.
Απλήρωτη δουλιά μέχρι θανάτου, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα είναι το όραμα των βιομηχάνων
Η ένταση της αντεργατικής επίθεσης καθιστά επιτακτική την ολομέτωπη σύγκρουση των εργαζομένων με το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής |
Δουλιά μέχρι θανάτου! Αυτό λέει η Κομισιόν, αυτό προσπαθεί σταδιακά να νομοθετήσει και η κυβέρνηση της ΝΔ, σε αγαστή συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, που έχει αφήσει τις δικές του περγαμηνές στην ιστορία των αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων. Μια πενιχρή σύνταξη μετά από μερικές δεκαετίες δουλιάς είναι το καλύτερο «κίνητρο» για να παραμείνει κανείς στην εργασία μέχρι να πεθάνει και να στραφεί στην ιδιωτική ασφάλιση.
Η επαγγελματική αποκατάσταση των σημερινών και μελλοντικών ανέργων περνάει απαραίτητα μέσα από την κατάρτιση και την επανακατάρτιση, με βάση τις ανάγκες των καπιταλιστών σε εργατικό δυναμικό. Η κατευθυντήρια γραμμή 18 επιτάσσει τον «έγκαιρο προσδιορισμό» αυτών των αναγκών και τον προσανατολισμό και την κατάρτιση «στο πλαίσιο εξατομικευμένων σχεδίων δράσης». Για κάθε άνεργο θα υπάρχει και ξεχωριστό σχέδιο των δουλεμπόρων, που θα αναπροσαρμόζεται όταν πλέον οι ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής απαιτούν άλλες δεξιότητες. Εκεί επεμβαίνει η επανακατάρτιση και ο εργαζόμενος είναι ξανά έτοιμος να προσφέρει κοψοχρονιά την εργατική του δύναμη για την παραγωγή νέας υπεραξίας.
Στην κατευθυντήρια γραμμή 20, το ευρωενωσιακό κεφάλαιο αποκαλύπτει τον πόθο του για μια πλήρως απελευθερωμένη αγορά εργασίας, με αυθαίρετα ωράρια και βάρβαρη οργάνωση του χρόνου εργασίας. Η Κομισιόν επιτάσσει: «Προσαρμογή της νομοθεσίας για την απασχόληση, επανεξετάζοντας, εφόσον απαιτείται, το επίπεδο ευελιξίας που παρέχουν συμβάσεις ορισμένου και αορίστου χρόνου. Στήριξη των αλλαγών στο εργασιακό καθεστώς. Προώθηση και διάδοση καινοτόμων και προσαρμόσιμων μορφών εργασίας, συμπεριλαμβανομένων και των ρυθμίσεων για τα ωράρια εργασίας, προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα και η παραγωγικότητα στην εργασία».Το δημαγωγικό επιχείρημα του ΣΥΝ ότι η ΕΕ καταργεί τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, διαψεύδεται από την ίδια την Κομισιόν. Την ίδια στιγμή, οι αλλαγές στην οργάνωση του χρόνου εργασίας που προωθούνται στο εργασιακό (ετήσια διευθέτηση και κόστος υπερωριών) συνάδουν πλήρως με το πνεύμα των κατευθυντήριων γραμμών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Στην κατευθυντήρια γραμμή 21 επανέρχεται το αίτημα για μείωση του μισθολογικού κόστους για το κεφάλαιο, ενώ υπερτονίζεται ο ρόλος που καλούνται να παίξουν σ' αυτή την κατεύθυνση οι λεγόμενοι κοινωνικοί εταίροι. Η Κομισιόν απευθύνει κάλεσμα στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και στους ένθερμους υποστηρικτές του «κοινωνικού διαλόγου» (βλέπε ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ) να βάλουν ακόμα πιο αποφασιστικά πλάτη στο πέρασμα της αντιλαϊκής - αντεργατικής πολιτικής.
Τέλος, στις κατευθυντήριες γραμμές 22 και 23, περιγράφεται σε λίγες αράδες η απαίτηση του κεφαλαίου να αποσυνδεθεί πλήρως η εκπαίδευση από τη μόρφωση και να πάρει τη μορφή κατάρτισης, στενά συνδεδεμένης με την ιδιωτική πρωτοβουλία. Η κατευθυντήρια γραμμή κάνει λόγο για τη διά βίου μάθηση με επιμερισμό του κόστους «μεταξύ των επιχειρήσεων, των δημόσιων αρχών και των ατόμων» και «αύξηση της συμμετοχής στη συνεχή κατάρτιση και στην κατάρτιση στο χώρο εργασίας καθόλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής, ιδίως για τους ανειδίκευτους και τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους». Τα γερατειά καλούνται να κάτσουν ξανά στα θρανία, αυτή τη φορά του εργοδότη, για να αποκτήσουν τις δεξιότητες που θα τους βοηθήσουν να επιβιώσουν χωρίς να πάρουν σύνταξη.
Στην κατευθυντήρια γραμμή 23, «δικαιώνεται» πλήρως η επιλογή της ΓΣΕΕ να ιδρύσει το πρώτο ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, τη λεγόμενη Ακαδημία Εργασίας και να ανοίξει διάπλατα το δρόμο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Κομισιόν, είναι επιτακτική ανάγκη η «διεύρυνση της προσφοράς εργαλείων εκπαίδευσης και κατάρτισης. Η ανάπτυξη πλαισίων για τη στήριξη της διαφάνειας προσόντων, της αποτελεσματικής τους αναγνώρισης και της επικύρωσης της άτυπης και ανεπίσημης μάθησης»...
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΟΓΕ, για τις απαράδεκτες συνθήκες δουλιάς στην εταιρία ΑΛΦΑ ΤΕΛΕΓΟΥΟΡΝΤ
Ο καπιταλισμός «δεν απομυζά πια μόνο τον ιδρώτα - όχι σπάνια και το αίμα - των εργαζομένων: Επιχειρεί να ευτελίσει με κάθε τρόπο την αξιοπρέπειά τους και να διαβρώσει τη συνείδησή τους». Τα παραπάνω επισημαίνει σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας, παίρνοντας αφορμή από τις πρόσφατες απολύσεις εργαζομένων στην εταιρία ΑΛΦΑ ΤΕΛΕΓΟΥΟΡΝΤ.
«Προσπαθεί να τους πείσει ότι "ανήκουν όλοι στην ίδια οικογένεια", ότι η "μάνα - εταιρία" είναι δική τους και ως μάνα μεριμνά γι' αυτούς και τους "δίνει ψωμί"», συνεχίζει η ανακοίνωση. «Και αν οι εργαζόμενοι αρνηθούν να πετάξουν στα σκουπίδια την αξιοπρέπεια της τάξης τους, τότε αυτό που τους περιμένει είναι η απόλυση και η ανεργία...».
Αναφερόμενη στους έντονους εργοδοτικούς εκβιασμούς που δέχονται οι εργαζόμενες γυναίκες, η Ομοσπονδία καυτηριάζει: «Οι γυναίκες εργαζόμενες οφείλουν να "κοσμούν" την εταιρία με τις "παραδοσιακές γυναικείες αρετές" της κοσμιότητας (διάβαζε της υπακοής), ή της ομορφιάς...
Η ΟΓΕ καταδικάζει απερίφραστα τις νέες αυτές μορφές εκμετάλλευσης και απαξίωσης των εργαζομένων, τις νέες αυτές μορφές με τις οποίες επιχειρείται η φθορά της ταξικής τους συνείδησης. Δεν πείθεται από τις ψευδεπίγραφα φιλεργατικές δηλώσεις των εκπροσώπων της πολιτείας - εν προκειμένω του υπουργού Εργασίας - οι οποίοι καταδικάζουν μεν ως ακραία τέτοιου είδους φαινόμενα, αλλά εφαρμόζουν πιστά μια συνολικότερη πολιτική, πάνω στην οποία στηρίζεται η αντιδραστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η κατάργηση των κατακτήσεων της εργατικής τάξης».
Και η ΟΓΕ καταλήγει, καλώντας τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου να ενώσουν τις δυνάμεις τους με εκείνες του προοδευτικού γυναικείου κινήματος, του ευρύτερου λαϊκού και εργατικού κινήματος, ώστε «συλλογικά να δώσουν τον αγώνα τους για καλύτερες συνθήκες δουλιάς και ζωής σήμερα, για ένα συνολικά καλύτερο κόσμο στο μέλλον».
Η ταξική Ομοσπονδία καταγγέλλει την προσπάθεια της κυβέρνησης να οικοδομήσει «κοινωνικό» πρόσωπο με κονδύλια του ΟΕΚ
Το «κοινωνικό»... της πρόσωπο επιχειρεί να φτιάξει η κυβέρνηση αξιοποιώντας τα λεφτά από τις εισφορές των εργαζομένων - δικαιούχων προς τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ), τα οποία προορίζονται για την απόκτηση στέγης. Ετσι, η διοίκηση του Οργανισμού κατά πλειοψηφία αποφάσισε την ανέγερση φοιτητικής εστίας στην Κυψέλη για τα παιδιά των δικαιούχων στεγαστικής συνδρομής από τον ΟΕΚ. Την απόφαση καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας και τονίζει ότι: «Χρέος για την εξασφάλιση στέγασης των φοιτητών έχει η πολιτεία και όχι ο ΟΕΚ».
Οπως σημειώνει η Ομοσπονδία «ενώ η κυβέρνηση μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες στον προϋπολογισμό του 2006, όπως φαίνεται από τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, αναλαμβάνει ο ΟΕΚ ρόλο παραγωγής κοινωνικής πολιτικής για το κράτος.
Δε χωράει καμία αμφιβολία ότι υπάρχει σοβαρή ανάγκη στέγασης των φοιτητών σε εστίες, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά πανελλαδικά που να πληρούν όλες τις προϋποθέσεις διαμονής των φοιτητών που έχουν ανάγκη στέγασης σε φοιτητικές εστίες».
Υπογραμμίζει ωστόσο ότι «δεν είναι ζήτημα που απασχολεί μόνο τους φοιτητές που οι γονείς τους είναι δικαιούχοι του ΟΕΚ, είναι δικαίωμα για κάθε φοιτητή που για διάφορους λόγους σπουδάζει μακριά από την οικογένεια».
Καταγγέλλει ότι «η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που αποφεύγει την υποχρέωση να εξασφαλίσει τα απαιτούμενα κονδύλια για την κάλυψη των αναγκών του χώρου της παιδείας σε φοιτητικές εστίες, σχολικές αίθουσες, δασκάλους, καθηγητές κλπ., διαθέτει δισ. ευρώ για να καλύψει πολεμικές δαπάνες που σε τελευταία ανάλυση εξυπηρετούν Νατοϊκούς σχεδιασμούς και όχι ανάγκες της χώρας μας».
Η Ομοσπονδία Οικοδόμων καλεί: το ΔΣ του ΟΕΚ να μην προχωρήσει σε αυτήν την απόφαση. Την κυβέρνηση να προχωρήσει αμέσως στη διάθεση κονδυλίων για την ανέγερση φοιτητικών εστιών που να καλύπτουν τις ανάγκες στέγασης και σίτισης των φοιτητών μας. Τη διοίκηση του ΟΕΚ και την κυβέρνηση να καταργήσουν τα προγράμματα διπλής επιδότησης επιτοκίου και να δώσουν δάνεια άτοκα από τα ίδια κεφάλαια στο ύψος της αξίας της κατοικίας. Να προχωρήσουν στη διεύρυνση των προγραμμάτων κατασκευής κατοικιών, στην αυστηρή τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων.
Τέλος, απευθυνόμενη στους εργαζόμενους, στους γονείς, στους φοιτητές, υπογραμμίζει ότι: «Στα πλαίσια της σημερινής πολιτικής (της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΕΕ) δεν μπορεί να ικανοποιηθεί το δικαίωμα της εργατικής λαϊκής οικογένειας για δωρεάν κατοικία, για δωρεάν και αναβαθμισμένη παιδεία. Γι' αυτό καλούμε σε συνδικαλιστική και πολιτική δράση όχι μόνο με στόχο την απόσπαση δικαιωμάτων, την υπεράσπιση κατακτήσεων, αλλά και κυρίως για την αλλαγή των συνδικαλιστικών και πολιτικών συσχετισμών, έτσι ώστε να γίνει δυνατή η προώθηση βαθύτερων αλλαγών, πολιτικών, κοινωνικών που θα επιτρέπουν την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών».