Ηρθαν πάλι. Σήμερα το πρωί. Χαράματα ξύπνησα απ' το βουητό τους. Στην αρχή, ο ήχος τους μοιάζει μ' αυτόν του ψυγείου, σαν αυτό που είχαμε πριν απ' τον πρώτο βομβαρδισμό, τότε που σκοτώθηκαν ο πατέρας κι ο Ισμαήλ. Υστερα, σιγά σιγά ο ήχος δυναμώνει, τ' αυτιά σου βουίζουν, ο λαιμός σου σφίγγεται, το στήθος σου πιέζεται, το στομάχι σου πονά. Η καρδιά σου αρχίζει να χτυπά, δυνατά, όλο και πιο δυνατά, μέχρι ν' ακούσεις τις πρώτες εκρήξεις. Μετά ξέρεις. Αν είναι μακριά σώθηκες, αυτή τη φορά τουλάχιστον. Αν είναι κοντά φοβάσαι ακόμα πιο πολύ. Κι εσύ να τη γλιτώσεις, κάποιος δικός σου θα χαθεί. Εγώ δε φοβάμαι πια, δε μου έχει μείνει κανένας. Σήμερα κάηκε και το σπίτι του Αμπού. Ολοι οι δικοί του...