Με φόντο την κατεστραμμένη Τροία, οι γυναίκες Τρωαδίτισσες, αναμένοντας την ανακοίνωση της τύχης τους, θρηνούν για την άλωση της πόλης. Ανάμεσά τους η Εκάβη, παραδομένη στη μοίρα της, σηκώνει τα βάρη μιας ζωής από το ένδοξο παρελθόν στο τραγικό παρόν. Μέχρι το τέλος του έργου η μια συμφορά διαδέχεται την άλλη, με αποκορύφωμα τον θάνατο του εγγονού της, του Αστυάνακτα - τη μοναδική ελπίδα για τη μελλοντική αναβίωση της Τροίας - τον οποίο οι Ελληνες αποφάσισαν να γκρεμίσουν από τα τείχη της πόλης. Οι Τρωαδίτισσες δεν έχουν την πολυτέλεια να ταυτιστούν με τον πόνο του άλλου. Στέκονται δίπλα αλλά σε απόσταση, αναγκασμένες να κοιτάξουν τη δική τους μοίρα, σε μια πορεία δύναμης. Πρόκειται για μια γενναία μετατόπιση της θέσης τους, μέσα σε ένα πλαίσιο εξουσίας χωρίς μέτρο, μέσα σε έναν κόσμο όπου οι θεοί δεν είναι παρά ανθρώπινες επινοήσεις. Η σκέψη ότι στο μέλλον θα ανήκουν κάπου, έστω και ως σκλάβες, μοιάζει να είναι η μοναδική βεβαιότητα που έρχεται να ηρεμήσει τη συνείδησή τους.
Οι «Τρωάδες», το μόνο διασωθέν έργο της Ευριπίδειας τριλογίας, που παρουσιάστηκε το 415 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια, αποτελούν ένα θρήνο για όσους βρίσκονται στο έλεος των κατακτητών και μια κραυγή ανθρωπισμού απέναντι στα θύματα του κάθε πολέμου.
Συντελεστές: Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης. Σκηνοθεσία - Προσαρμογή κειμένου: Γιάννης Παρασκευόπουλος. Σκηνικά: Θανάσης Κολαλάς. Κοστούμια: Σοφία Παπαδοπούλου. Μουσική: Μάνος Μυλωνάκης. Κινησιολογία: Τάσος Παπαδόπουλος. Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος. Βοηθοί Σκηνοθέτη: Βαγγέλης Σκυλίτσης, Μαρία - Νεφέλη Παρασκευοπούλου. Βοηθός σκηνογράφου και βοηθός ενδυματολόγου: Δημήτρης Γεωργόπουλος. Φωτογράφιση: Τάσος Θώμογλου. Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Διαμαντούδης (Ποσειδών), Ελένη Θυμιοπούλου (Αθηνά), Μαρία Καραμήτρη (Κασσάνδρα), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Μενέλαος), Νίκος Μήλιας (Στρατιώτης), Γιολάντα Μπαλαούρα (Ελένη), Ιωάννα Παγιατάκη (Ανδρομάχη), Χρίστος Στυλιανού (Ταλθύβιος), Βασίλης Τρυφουλτσάνης (Στρατιώτης), Γιώτα Φέστα (Εκάβη).