Χρηματοδοτούνται έργα αλλά τα μισά ποσά επιστρέφονται σε άλλες χώρες της ΕΕ, από τις οποίες εισάγουμε προϊόντα και υπηρεσίες για την υλοποίηση αυτών των έργων
Το συγκλονιστικό αυτό στοιχείο, που αποτελεί στοιχείο επίσημης έρευνας της ΕΕ και που διαψεύδει όλους αυτούς που θεωρούν τα κοινοτικά κονδύλια «ευλογία», αναφέρθηκε χτες από τον εκπρόσωπο του ΤΕΕ, Κ. Σαββίδη, στο τριήμερο συνέδριο που διοργανώνει ο εκδοτικός όμιλος Καλοφωλιά με βασικό θέμα: «Μεγάλα τεχνικά έργα - μετά το 2004 τι;».
Με βάση, λοιπόν, τα επίσημα αυτά στοιχεία, η Ελλάδα επιστρέφει στις χώρες της ΕΕ το 46,4% των κονδυλίων του Γ΄ ΚΠΣ, με αμέσως επόμενη χώρα την Πορτογαλία με 41,9%, ενώ στον αντίποδα βρίσκεται η Ιταλία που επιστρέφει το 26%.
Ενα ακόμη δυσμενές εύρημα της ίδιας έρευνας είναι αυτό που αναφέρεται στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας από την αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων. Ετσι, στην Ελλάδα εκτιμάται ότι έως το 2006 το Γ΄ ΚΠΣ θα συμβάλει στη δημιουργία 100.000 θέσεων εργασίας, έναντι 187.000 στην Πορτογαλία, που αποτελεί και την απολύτως συγκρίσιμη χώρα με τη δική μας. Κι αυτό συμβαίνει γιατί η κυβέρνηση έχει διαφορετική αντίληψη για την αξιοποίηση των κονδυλίων αυτών, που κατευθύνονται μονόπλευρα σε κατασκευαστικά έργα υποδομής, τα οποία βαφτίζει μεγάλα έργα, και όχι σε παραγωγικές επενδύσεις που θα μπορούσαν άλλωστε να αυξήσουν και την παραγωγή εγχώριων προϊόντων που χρησιμοποιούνται στα έργα...
Από την ομιλία στο ίδιο συνέδριο του υφυπουργού ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Τσακλίδη, έγινε φανερό ότι τα επόμενα χρόνια θα αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των έργων που θα κατασκευάζονται με το λεγόμενο σύστημα της αυτοχρηματοδότησης, το οποίο ευνοεί αποκλειστικά τα μεγάλα εργολαβικά συμφέροντα και τις τράπεζες, σε αντίθεση με το λαό, ο οποίος θα αναγκάζεται όλο και πιο πολύ να πληρώνει και για την κατασκευή τους, αλλά και τα υπέρογκα τέλη τους (διόδια, υπηρεσίες κλπ.).
Ενας από τους εκπροσώπους, άλλωστε, των μεγαλοκατασκευαστών, ο πρόεδρος της εταιρίας ΑΚΤΩΡ, Δ. Κούτρας, προέβλεψε ότι την τετραετία μετά το 2004 θα ενταθεί το φαινόμενο κατασκευής των έργων με τη μέθοδο της συγχρηματοδότησης και αυτοχρηματοδότησης, που απαιτούν «εταιρίες ικανού κατασκευαστικού μεγέθους και οικονομικής επιφάνειας για να είναι φερέγγυοι και αξιόπιστοι εταίροι των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που θα τις δανείσουν». Για το λόγο αυτό προέβλεψε ότι οι λίγες μεγάλες εργολαβικές εταιρίες θα γίνουν ακόμη μεγαλύτερες και θα υπάρξει νέος κύκλος συγχωνεύσεων...