«Στους "μονόλογους" του Ρίτσου» - σημειώνει ο Β. Παπαβασιλείου - «το πάθος δεν εκτίθεται ως άμεσο βίωμα, αλλά ως αναδρομή. Οχημα αυτής της αναδρομής είναι η γλώσσα. Και κάτι περισσότερο: η γλώσσα και το παιχνίδι της είναι η μόνη ταυτότητα των ηρώων του. Οι κατά συνθήκην ονομασίες Αίας, Ορέστης, Ελένη κλπ. δε σηματοδοτούν ατομικές οντότητες, αλλά κόμπους του μύθου ή, με άλλα λόγια, της ακατάλυτης δύναμης του Απρόσωπου που εξυφαίνει, που πλέκει τη μικρή ζωή του καθενός μας. Σήμερα και με αφορμή τη συμπλήρωση 12 χρόνων από το θάνατο του ποιητή, αναπτύσσουμε πιο συστηματικά τη δοκιμή μας εκείνη με την ελπίδα ότι συμβάλλουμε έτσι στην αναψηλάφηση του θεατρικού τουλάχιστον Ρίτσου που παραμένει για μας μια υπόθεση ερεθιστικά ανοιχτή. Οπως το ίδιο ισχύει βεβαίως για το σύνολο του έργου του».
Η παράσταση έχει πάρει το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας «Κάρολος Κουν» από την Ενωση Ελλήνων Κριτικών, παρουσιάστηκε με επιτυχία στο «Θέατρο Τέχνης» και είναι μια συμπαραγωγή των ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και Λάρισας, της ΕΤ1 και του Πανεπιστημίου Αθηνών.