Διαβάζοντας το βιβλίο και θαυμάζοντας τις εξαιρετικές φωτογραφίες που απεικονίζουν τα έργα του καλλιτέχνη, συνειδητοποιούμε, με ένα ίχνος ντροπής, τα ελάχιστα που γνωρίζαμε για αυτόν το μεγάλο δημιουργό που δόξασε το νησί αλλά και την Ελλάδα. Στον πρόλογό της, η συγγραφέας, σημειώνει: «Σκοπός του βιβλίου αυτού είναι να αναδειχτεί η καλλιτεχνική φυσιογνωμία του γλύπτη μέσα από την τεκμηριωμένη βιογραφία του, την παρουσίαση και την ένταξη του έργου του στο καλλιτεχνικό περιβάλλον της εποχής του. Η καλλιτεχνική παρουσία του Δημήτριου Φιλιππότη, κατά την τελευταία τριακονταετία του 19ου αιώνα, υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική. Είναι ο πρώτος που εισάγει στη νεοελληνική γλυπτική θέματα με τις παιδικές μορφές σε καθημερινές σκηνές και δημιουργεί τις πρώτες ελεύθερες συνθέσεις, χωρίς να προηγηθεί παραγγελία, μέσα σε μια ατμόσφαιρα του ρομαντικού ρεαλισμού, που ήκμαζε ήδη στην Ευρώπη. Από την άποψη αυτή ο Φιλιππότης διαλέγεται και προκαλεί με ένα δικό του, προσωπικό τρόπο το καλλιτεχνικό κατεστημένο της εποχής του, όπως είχε παγιωθεί μέσα στο κλίμα του κλασικισμού». Στο πρώτο μέρος της μονογραφίας εξετάζεται η ζωή του καλλιτέχνη, η καλλιτεχνική του πορεία και δραστηριότητα, στο δεύτερο μέρος αναλύεται το έργο του, ενώ στο τρίτο μέρος περιλαμβάνεται ο κατάλογος των πρότυπων έργων του Φιλιππότη.
Εκείνα τα οποία εμείς γνωρίζαμε είναι πως ο Φιλιππότης γεννήθηκε στα 1839 στον Πύργο της Τήνου και πέθανε στην Αθήνα στα 1919. Ηταν γιος αρχιτέκτονα και ακολούθησε τον πατέρα του από μικρά ηλικία σε διάφορες εργασίες στο Αγιον Ορος και στην Κωνσταντινούπολη όπου δούλευε με τους Τηνιακούς μαρμαρογλύπτες. Τέλειωσε τη Σχολή Καλών Τεχνών και με υποτροφία συνέχισε τις σπουδές του στη Ρώμη αποσπώντας όχι μόνον όλα τα βραβεία της Ακαδημίας αλλά κερδίζοντας την αγάπη και την εκτίμηση των ομότεχνών του. Αυτά. Καιρός όμως είναι να μάθουμε περισσότερα για τον Δημήτρη Φιλιππότη