Αυτά, τότε, στα ανέμελα για την παιδική μου ηλικία προπολεμικά χρόνια. Παίρναμε το τραμ και τρανγκ και τρουνγκ το καμπανάκι, φτάναμε στην Πειραϊκή, ώσπου ήρθε η συμφορά του πολέμου και η χιτλερική κατοχή, που έκανε τη ζωή του λαού μας μαρτυρική. Αυτά που ξέραμε τα ξεχάσαμε, καθώς και το φαγητό που τρώγαμε και το ψωμί. Βαριά, ασήκωτη η σκλαβιά. Πείνα, εξαθλίωση, σκοτωμοί, βαρβαρότητα. Δεξί χέρι των κατακτητών οι ανθέλληνες ταγματασφαλίτες, που σε κάποιες περιπτώσεις φέρνονταν χειρότερα από τους ξένους φονιάδες στους ΕΑΜΙΤΕΣ αγωνιστές της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ όταν έπεφταν στα χέρια τους.
Προς το τέλος της χιτλερικής πανούκλας έφηβος πια, μαζί με άλλα γειτονόπουλα, πιάσαμε δουλιά στην Ακτή Θεμιστοκλέους, όπου, εργάτες που γνώριζαν τα μυστικά της πέτρας, με χέρια σκληρά σαν αυτή, καθότι νταμαρτζήδες οι περισσότεροι, τρυπούσαν τα βράχια της ακροθαλασσιάς για τα οχυρωματικά έργα των Γερμανών από το Χατζηκυριάκειο ως τη Φρεαττύδα. Εμείς οι βοηθοί, ο ένας πλάι στον άλλο παραλαμβάναμε τις σπασμένες πέτρες από τη λακκούβα και από χέρι σε χέρι ο τελευταίος στη σειρά τις πετούσε στα άπατα καταγάλανα νερά του Σαρωνικού. Εκεί πρωτοείδα το κομπρεσέρ που τρυπούσε τις πέτρινες πλάκες, μηδέ των τειχών του Θεμιστοκλέους εξαιρουμένων, αντικαθιστώντας τον παραδοσιακό λοστό. Ο χειριστής έτρεμε σύγκορμος κι αυτό κροτάλιζε σαν πολυβόλο, ίσως γι' αυτό το λέγανε «πιστολέτο» και φοβούνταν οι σκαφτιάδες, ότι τούτη η εφεύρεση θα έκοβε πολλά εργατικά χέρια.
Ανοιξη 1944 και όλα έδειχναν πια, ότι το όνειρο του Χίτλερ να γίνει πλανητάρχης, ήταν θερινής νυκτός! Ωστόσο το πάθημα του δεν έγινε μάθημα για όσους και σήμερα φιλοδοξούν να κυριεύσουν επί της Γης!
Στην προσπάθειά τους να οχυρώσουν αμυντικά την Πειραϊκή για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης απόβασης των συμμάχων, έστηναν πολυβολεία στους λάκκους, που άνοιγαν οι εργαζόμενοι για ένα ξεροκόμματο και μια κονσέρβα που... μπορεί να προερχόταν και... από ανθρώπινο κρέας, και, άρχιζαν τη σκοποβολή με στόχο το μπαλόνι που έσερναν πίσω τους αεροπλάνα. Κάποια φορά κάτι δεν πήγε καλά και η έκρηξη που προκλήθηκε στο πλαϊνό πολυβολείο στο ύψος της Καλλίπολης έστειλε στον άλλο κόσμο το χειριστή και άλλους τραυμάτισε. Ηταν τέτοιος ο φανατισμός των χιτλερικών, που κάποιοι από τους τραυματίες πέφτοντας αιμόφυρτοι πάνω στα βράχια είχαν στα χείλη τους τ' όνομα του παρανοϊκού τους ηγέτη.
Καθ' οδόν από το Χατζηκυριάκειο ως τη Φρεαττύδα και σήμερα διακρίνει ο επισκέπτης τις τσιμεντένιες βάσεις που επικοινωνούσαν υπογείως σε όλο το μήκος της ακτής. Εκεί, τον καιρό εκείνο, έφτασε έντονος ο αχός και άλλων τρομερών εκρήξεων που έμοιαζαν με μεγάλο βομβαρδισμό στα πέριξ, όμως δεν ήταν. Πρόκειται για μια άλλη ιστορία...