Ο Ρεμπώ είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για την εικόνα που έχουμε σήμερα για τον επαναστάτη καλλιτέχνη - ήταν ο «ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος απ' όλους», όπως είπε ο Αλμπέρ Καμύ. Τα ποιήματα που άφησε πίσω του σαν ανεπιθύμητες αποσκευές αποδείχτηκαν λογοτεχνικές ωρολογιακές βόμβες: το «Le Bateau ivre» («Το μεθυσμένο καράβι»), το αινιγματικό σονέτο «Voyelles» («Φωνήεντα»), το Une Saison en Enfer (Μια εποχή στην κόλαση), τα πεζά των Εκλάμψεων και κάποια περιέργως άγνωστα αριστουργήματα, όπως το «Mιmoire», προάγγελος του ύφους του Προυστ, και η χυδαία προ-φροϋδική παρωδία του Album zutique.
Επηρέασε κατά τρόπο εντυπωσιακό συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες που είδαν τη ζωή του ως αναπόσπαστο μέρος του έργου: τον Πάμπλο Πικάσο, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Ζαν Κοκτώ, τον Αλεν Γκίνσμπεργκ, τον Μπομπ Ντίλαν και τον Τζιμ Μόρισον, για τον οποίο έχει ειπωθεί ότι δεν πέθανε, αλλά ακολούθησε τα βήματα του Ρεμπώ στην Αιθιοπία.
Ο Graham Robb, έχοντας ήδη εκδώσει με μεγάλη επιτυχία τις βιογραφίες των Μπαλζάκ και Ουγκώ και έχοντας αποσπάσει το βραβείο βιογραφίας Whitbread, κατάφερε να πραγματοποιήσει ένα φανταστικό βιογραφικό ταξίδι στο χρόνο συναντώντας τον Ρεμπώ των πολλών ιδιοτήτων: τον μποέμ ποιητή στο Λονδίνο της βικτοριανής εποχής, τον μισθοφόρο στην Ιάβα, τον έμπορο όπλων και εξερευνητή στην Ανατολική Αφρική.