Η Τοπική Αυτοδιοίκηση προωθεί και την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού. Οι δήμοι, που πρόσκεινται σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, λειτουργούν με βάση την ανταποδοτικότητα (την επιβολή δηλαδή «χαρατσιών») και σε αυτό τον τομέα. Εγκαταστάσεις, που θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται για τη δωρεάν άθληση των νέων, γίνονται δυσπρόσιτες - αν όχι απρόσιτες - για τα λαϊκά στρώματα. Οι διοικήσεις των δήμων μετατρέπουν την ανάγκη της άθλησης σε εμπόρευμα, το οποίο, μάλιστα, πουλιέται σε ορισμένες περιπτώσεις πανάκριβα. Η λογική του «πληρώνεις για να έχεις» είναι κυρίαρχη στις κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) και στις πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝ) που βρίσκονται στην ηγεσία των συλλογικών οργάνων της Αυτοδιοίκησης.
Οι διοικήσεις των δήμων εκχωρούν δημοτικές αθλητικές εγκαταστάσεις σε δημοτικές επιχειρήσεις που οι ίδιες ιδρύουν. Παραδίδουν αθλητικούς χώρους σε ιδιώτες. Τα παραδείγματα αυτής της πολιτικής είναι πολλά. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
- Στην Αθήνα (ΝΔ), στα γυμναστήρια υπάρχει «συνδρομή» από 5 ευρώ (για παιδιά μέχρι 12 ετών) έως 20 ευρώ (για ενήλικες) το μήνα. Στα - μόλις τρία - κολυμβητήρια αντίστοιχα το «χαράτσωμα» ξεκινά από 9 ευρώ (για παιδιά 5-12 ετών) και φτάνει τα 36 ευρώ (ενήλικες) το μήνα
- Στην Καισαριανή (ΣΥΝ), τα γήπεδα της πόλης που χτίστηκαν με χρήματα του καισαριανιώτικου λαού, έχουν δοθεί σε ιδιώτες επιχειρηματίες και ομάδες. Οι κάτοικοι όχι μόνο δεν μπορούν να αθληθούν σε αυτές, αλλά δεν έχουν καν πρόσβαση
- Στην Πετρούπολη (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ) ο δήμος ίδρυσε δημοτική επιχείρηση, στην οποία «παρέδωσε» μια σειρά από δραστηριότητές του, ανάμεσα στις οποίες και τις αθλητικές. Νέοι και εργαζόμενοι πληρώνουν από 15 μέχρι 40 ευρώ το μήνα για να αθληθούν
- Στον Ταύρο (ΠΑΣΟΚ) ο δήμος εκχώρησε αθλητικούς χώρους με τη μέθοδο της αυτοχρηματοδότησης σε ιδιώτη. Αποτέλεσμα, οι δημότες να χρησιμοποιούν τα «δημοτικά» γήπεδα ποδοσφαίρου 5Χ5 έναντι 60 ευρώ την ώρα.