Αναφορά στα κρατικά, αλλά καθόλου δωρεάν πανεπιστήμια της Αγγλίας
ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οι παρατάξεις τους στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, μερίδα εκπαιδευτικών, υποστηρίζουν πως η αναθεώρηση του άρθρου 16 και η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων θα επιφέρει μια αναμόρφωση των ΑΕΙ και θα εξυγιάνει το εκπαιδευτικό σύστημα. Προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι προβάλλοντας πως οι προωθούμενες αλλαγές «είναι για το καλό των φοιτητών» και πως «με την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων θα ανέβει το επίπεδο της διδασκαλίας».
Η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση στο πλαίσιο των γενικότερων κατευθύνσεων της ΕΕ θέλει να δημιουργήσει πανεπιστήμια «ανταγωνιστικά», αγγλικών και αμερικανικών προτύπων, όπου η γνώση αποτελεί εμπόρευμα και η πρόσβαση σ' αυτά καθορίζεται από το πόσα χρήματα μπορεί να διαθέσει ο ενδιαφερόμενος.
Στην Αγγλία, λοιπόν, όπου όλα - πλην ενός - τα πανεπιστήμια είναι «κρατικά» η παιδεία δεν είναι ούτε δημόσια ούτε δωρεάν. Οι φοιτητές καταβάλλουν δίδακτρα τα οποία διαφέρουν από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο.
Ενδεικτικά, αναφέρουμε ότι ένας Αγγλος φοιτητής που θα θελήσει να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο του Cambridge, θα πρέπει να καταβάλλει:
Σε ένα άλλο πανεπιστήμιο, το Dundee University, που θεωρείται από τα οικονομικότερα πανεπιστήμια, ο φοιτητής θα κληθεί να πληρώσει τα εξής ποσά:
Ας περάσουμε τώρα στο μόνο ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Αγγλίας, το Buckingham University. Στο εν λόγω ιδιωτικό πανεπιστήμιο τα δίδακτρα και μόνο είναι απλησίαστα καθώς φτάνουν τα 13.500 ευρώ το χρόνο. Βέβαια, στο πανεπιστήμιο αυτό μπορείς να πάρεις πτυχίο μέσα σε μόλις 2 χρόνια. Και εύλογα αναρωτιέται κανείς: Τι γνώσεις μπορεί να αποκομίσει κάποιος φοιτητής με 2 χρόνια σπουδών;
Βλέπουμε λοιπόν πως παρόλο που τα πανεπιστήμια λέγονται κρατικά η εκπαίδευση δεν είναι δωρεάν. Ακόμη και τα βιβλία χρεώνονται. Οι τιμές των βιβλίων ξεκινούν από 30 ευρώ και αγγίζουν και τα 300 ευρώ!! Για τους «φοιτητές χαμηλής οικονομικής τάξης», δηλαδή τους «άπορους φοιτητές» ή «φοιτητές με χαμηλό οικογενειακό εισόδημα», υπάρχουν βιβλιοπωλεία του πανεπιστημίου που πωλούν μεταχειρισμένα βιβλία με 40% έκπτωση. Τι άλλο θα ακούσουμε...
Οι επιχορηγήσεις που δίνει το κράτος για δωρεάν φοίτηση σε σπουδαστές πολύ χαμηλής οικονομικής τάξης αφορούν μόνο στα δίδακτρα του πανεπιστημίου. Και, βέβαια, δεν καλύπτουν όλα τα έτη των σπουδών ούτε επίσης τα έξοδα για στέγαση και βιβλία. Είναι λοιπόν επόμενο πως οι οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα δυσκολεύονται ή και αδυνατούν να στείλουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο.
Ομως, τι γίνεται εάν ο σπουδαστής μόλις τελειώσει τις σπουδές δε βρει δουλιά; Και αν βρει δουλιά, θα είναι τέτοιος ο μισθός του ώστε να μπορέσει και το δάνειο να πληρώνει και να καλύπτει τις βιοτικές του ανάγκες για τροφή, ένδυση και στέγαση;
Πίσω, λοιπόν, από την ωραία εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και όσοι πρόθυμοι τάσσονται υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 και γενικότερα των οδηγιών της ΕΕ που αποφασίστηκαν στην Μπολόνια, κρύβεται η βασική επιδίωξη - επιταγή του κεφαλαίου: Προσαρμογή των εκπαιδευτικών συστημάτων στις ανάγκες της «αγοράς». Μιας αγοράς, που θέλει την Παιδεία πλήρως εμπορευματοποιημένη και όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (στοιχειώδους, μέσης, ανώτερης και ανώτατης) να παράγουν φτηνή εργατική δύναμη (εργάτες, τεχνίτες, επιστήμονες) που θα υπηρετούν δουλικά τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, όπως γίνεται σήμερα - σε μεγάλο βαθμό - στις ΗΠΑ και την Αγγλία.
Αυτή την αλήθεια αποσιωπούν, έντεχνα, τόσο η κυβέρνηση και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ όσο και η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης και εν γένει των αποκαλούμενων διαμορφωτών της κοινής γνώμης.