«Συνομιλώντας με συντριμμένα πράγματα: Χιλή 11 Σεπτεμβρίου 1973» (2006) του Γιώργου Καρυπίδη |
Η ταινία του Κριστόφ Μπέκελ «Τσερνομπίλ: ο αόρατος κλέφτης» (2006, Γερμανία), μας μιλά για την πυρηνική καταστροφή η οποία επεκτείνεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ενα θέμα που θα απασχολεί για πολύ καιρό τους οικολόγους. Θα μπορούσε κανείς να μη χαρακτηρίσει «οικολογική» την ταινία του Ιντο Χαρ, «Ξενοδοχείο 9 αστέρων» (2006, Ισραήλ), όμως κατά βάθος έχει να κάνει με τις συμπεριφορές του ανθρώπου σχετικά με το περιβάλλον. Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί δύο Παλαιστίνιους, τον Αχμέντ και το Μοχάμεντ, οι οποίοι, μαζί με πολλούς άλλους εργάτες, εργάζονται παράνομα την ημέρα, χτίζουν σπίτια, τη νύχτα κοιμούνται σε λόφους, σε πρόχειρες και αυτοσχέδιες κατοικίες τις οποίες έχουν διαμορφώσει με όλα τα κομφόρ. Περιπλανώμενοι χτίστες, ένα καλό παράδειγμα της ταξικής αντίθεσης στο σύγχρονο Ισραήλ.
Μια πειραματική ταινία, «Η λευκή καμήλα» (2006, Βέλγιο), του Ξαβιές Κρίστιανς, μας βάζει μέσα στον κόσμο της περιπλάνησης, του ταξιδιού, του νόστου και της επιστροφής στο σπίτι. Αυτό το τελευταίο, βέβαια, έχει αλλάξει και έχει γίνει ενοχλητικά διαφορετικό. Το παρελθόν είναι αυτό που αναζητάμε και, μέσα από αυτό, τη λαχτάρα να ζούμε. Την αγωνία του ανθρώπου, του εγκλωβισμένου στα συντρίμμια του σεισμού, τον Αύγουστο του 1999, στη γειτονική Τουρκία, μας περιγράφει η ταινία του Μεχμέτ Μπαχαντίρ Ερ, «Σεισμός» (2005, Τουρκία). Πολύ κοντινά πλάνα, η αγωνία να κορυφώνεται, η απελπισία και ο χαμός ζωγραφίζονται με τα πιο ζωντανά χρώματα σε αυτή την ταινία μικρού μήκους.
Θα κλείσουμε με την ταινία του Γιώργου Καρυπίδη, «Συνομιλώντας με συντριμμένα πράγματα: Χιλή 11 Σεπτεμβρίου 1973» (2006), ένα σχόλιο για τη δικτατορία που συνέτριψε βίαια το σοσιαλιστικό καθεστώς του Αλιέντε. Το Φεστιβάλ ολοκληρώνεται αύριο.