Το Γενάρη του 2007, η μήκους 1,5 εκατομμυρίου χιλιομέτρων ουρά αερίων και σκόνης του κομήτη C/2006 P1, προκάλεσε το θαυμασμό όσων ανθρώπων κατοικούν σε περιοχές με χαμηλή φωτορύπανση. Καθώς ο κομήτης πλησίαζε στη Γη, οι πάγοι και τα υγροποιημένα αέρια που περιείχε άρχισαν να εξατμίζονται, παρασύροντας και σκόνη, μεγαλώνοντας έτσι την ουρά του. Τώρα ο κομήτης βρίσκεται στις απομακρυσμένες περιοχές του ηλιακού συστήματος και είναι δύσκολο να εντοπιστεί ακόμα και με μεγάλα τηλεσκόπια |
Οι εννιά πλανήτες δεν είναι πια εννιά, αλλά οχτώ (Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Αρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας), με τη διαφορά ότι προστέθηκαν άλλοι πέντε νάνοι πλανήτες. Τρεις απ' αυτούς ανακαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια, ενώ οι υπόλοιποι είναι παλιότεροι γνώριμοι: Ο πρώην πλανήτης Πλούτωνας και ο πρώην αστεροειδής Δήμητρα. Ολοι οι νέοι νάνοι πλανήτες κινούνται σε τροχιές πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα. Ομως, τουλάχιστον άλλοι τόσοι πλανητοειδείς, που ακόμα δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν με βεβαιότητα, βρέθηκε ότι κινούνται σε τροχιές πολύ πιο μακριά από του Ποσειδώνα και του Πλούτωνα.
Η ζώνη των αστεροειδών δεν είναι η μόνη περιοχή του ηλιακού συστήματος, όπου κινούνται μικροσκοπικά ουράνια σώματα. Η ζώνη Κούιπερ που βρίσκεται πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα περιέχει εκατομμύρια, αν όχι δισεκατομμύρια, κομμάτια και συσσωματώματα βράχων και πάγων, διάφορων διαστάσεων. Ο εντοπισμός τους με τηλεσκόπιο είναι εξαιρετικά δύσκολος έως αδύνατος. Αδύνατος χωρίς αμφιβολία είναι και ο εντοπισμός των μικροσκοπικών σωμάτων που απαρτίζουν το νέφος Οορτ.
Το νέφος Οορτ είναι ένα τεράστιο σφαιρικό νέφος με διάμετρο 9 τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, που περιβάλλει το ηλιακό σύστημα και περιέχει τρισεκατομμύρια συσσωματώματα σκόνης, πάγου και αερίων, φτιαγμένα από το ίδιο υλικό από το οποίο σχηματίστηκαν και οι πλανήτες. Οταν κάποια από τα συσσωματώματα εκτινάσσονται προς το εσωτερικό του ηλιακού συστήματος, γίνονται κομήτες.
Ενας κρατήρας διαμέτρου 9 χιλιομέτρων κυριαρχεί στον παράξενο δορυφόρο Φόβο του Αρη. Οι φωτεινές γραμμές στα τοιχώματα του κρατήρα αποδεικνύουν ότι ακόμα και η ελάχιστη βαρύτητα του φεγγαριού αυτού είναι αρκετή για να προκαλέσει την κατάρρευση των πιο σαθρών υλικών. Οι γαλαζωπές περιοχές κοντά στα χείλη του κρατήρα έχουν εκτεθεί πιο πρόσφατα |
Κάτω από την επίδραση των ισχυρών παλιρροϊκών δυνάμεων που ασκεί ο Δίας, ανεβοκατεβάζοντας το έδαφός της καθημερινά κατά 100 μέτρα, η Ιώ, ο μικρός εσωτερικός δορυφόρος του γίγαντα πλανήτη, είναι ένα ηφαιστειακό καζάνι. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα πλημμυρίζει την επιφάνεια με λιωμένο θειάφι και άλλα υλικά, αλλάζοντας συνεχώς την όψη της |
Ο κρατήρας Τζέζερο στον Αρη ήταν κάποτε μια μεγάλη λίμνη. Από το σχηματισμό του πλανήτη πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια και μέχρι 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια, το νερό ήταν άφθονο. Τα αρειανά ποτάμια, που εξαφανίστηκαν προ πολλού, παρέσυραν προς τη λίμνη πηλό και σαθρά υλικά σχηματίζοντας ένα δέλτα. Τα υλικά αυτά εμφανίζονται στην επεξεργασμένη σε υπολογιστή φωτογραφία με πράσινο χρώμα |
Η πανοραμική φωτογραφία μιας περιοχής του Τιτάνα από ύψος 5 χιλιομέτρων λήφθηκε από τη διαστημοσυσκευή Χόιγκενς. Στο μεγαλύτερο δορυφόρο του Κρόνου διαπιστώθηκε η ύπαρξη λιμνών υγρού αιθανίου. Υγρό μεθάνιο και αιθάνιο πέφτουν σαν βροχή, σχηματίζοντας μεγάλους βάλτους υδρογονανθράκων. Οπως έδειξε η αποστολή Κασίνι, ο Τιτάνας έχει περισσότερους υδρογονάνθρακες απ' ό,τι όλα τα αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου της Γης. Δυστυχώς, όμως, βρίσκεται πολύ μακριά... |