Χαρακτηριστική εικόνα από τις μακρινές Ινδίες |
Κατά τη βραδινή διαδρομή από το αεροδρόμιο προς την πρωτεύουσα της Ιορδανίας Αμμάν, ο ξεναγός μας πληροφορεί ότι η παροχή του νερού «γίνεται μια ή δυο φορές τη βδομάδα». Βέβαια, στο ξενοδοχείο μας το νερό τρέχει άφθονο, η πισίνα είναι γεμάτη και το γκαζόν κι ο ανθόκηπος καλοποτισμένα. Καλοθρεμμένοι Αραβες, μερικοί με τις γραφικές παραδοσιακές φορεσιές και κάποιες κυρίες με τα παιδιά τους ντυμένες ευρωπαϊκά. Ενας ηλικιωμένος υπάλληλος του ξενοδοχείου με λευκή κελεμπία σερβίρει στους αραγμένους στις πολυθρόνες πελάτες, από ένα στενόμακρο περίτεχνο μπρίκι καφέ. Τα μικρά φλιτζανάκια γεμίζουν καφέ κάτω από το μισό και ο σερβιτόρος περιμένει υπομονετικά να το πιουν, για να ξαναβάλει και πάλι. Στην Πέτρα, αυτό το πολιτιστικό μνημείο της ανθρωπότητας, ελλείψει χρόνου δεν πήγαμε, όμως η κοντά διήμερη παραμονή μας στην πρωτεύουσα της Ιορδανίας θα αξιοποιηθεί, χάρη στη φιλοτιμία της ξεναγού μας Μαρίας, με περιηγήσεις σε τόπους δεμένους με τη χριστιανοσύνη και το Βυζάντιο. Το βιβλικό όρος,απ' όπου ο Μωυσής «θα αντικρίσει τη γη της Επαγγελίας», την κοιλάδα του Ιορδάνη και από τις όχθες της πολύβουης και τουριστικά αξιοποιημένης Νεκρής θάλασσας θα μεταφερθούμε στο αεροδρόμιο συνεχίζοντας το ταξίδι μας προς τις Ινδίες.
Κατμαντού, ο προθάλαμος του Θιβέτ |
Βασίλειο του Νεπάλ. Κατμαντού. Ο προθάλαμος του Θιβέτ. Με τα Ιμαλάια, τη «στέγη του κόσμου», να πλαισιώνουν τη χώρα σε όλο το μάκρος των συνόρων της με την Κίνα. Παλιά ο παράδεισος των ναρκομανών και των χίπηδων. Ο καιρός δροσερός κι από το παράθυρο του ξενοδοχείου, λουσμένα στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου απλώνονται αμέτρητοι λοφίσκοι και λόφοι, ρέματα, λαγκαδιές και μια λιμνούλα που λαμποκοπά ασημιά, όλα πηγμένα σε ένα οργιαστικό πράσινο. Κι όπου δεν προσθέτει η παρουσία του ανθρώπου κάποιο τοπικό σημάδι εξωτισμού, θαρρείς κι αντικρίζεις τοπίο της βόρειας ορεινής Ιταλίας.
Η τουριστική... πρόσοψη του Νεπάλ |
Μπαντγκαόν. Μεσαιωνική πόλη-Μουσείο. Τα μάτια δε χορταίνουν να βλέπουν, και στην επόμενη στροφή, άλλα και άλλα ανεπανάληπτα μνημεία τέχνης και ιστορίας. Οι περίτεχνα αποτυπωμένες σε πέτρα και ξύλο, μαρτυρίες ενός μυστηριακού και διάφορου τρόπου ζωής. «Η πιο ψηλή», η Πενταώροφη Παγόδα, και η «μεγαλύτερη στούπα στον κόσμο», οι περίτεχνοι ινδουιστικοί της ναοί, το Παλάτι, η Χρυσή Πύλη και το Ανάκτορο με τα πενήντα πέντε παράθυρα. Περπατάς μαγεμένος όσο να σε προσγειώσουνε φορτικοί πωλητές σουβενίρ και ζητιάνοι. Μέσα στην αφόρητη εμμονή τους όλη η απελπισία και η απόγνωση. Θυμήθηκα τη φράση της Τατιάνας Γρίτση-Μιλιέξ από μια εκπομπή της για τις Ινδίες: «Το χέρι ζητιάνευε, τα μάτια περήφανα μισούσαν». Δεν ξέρω αν είδα μίσος στα μάτια αυτών των παιδιών, μα ό,τι είδα σίγουρα δεν ήταν αγάπη. Και όμως, η εγκληματικότητα στη χώρα είναι μηδαμινή και τα χέρια που απλώνονται επάνω σου, δε θα σε κλέψουν.
Μαγευτική εικόνα από την Μπαντγκαόν |
Κατά την ξενάγηση της δεύτερης μέρας και σε σχέση με την αντίστοιχη φωτογραφία, είχα δεχτεί μια απρόσμενη προσωπική προσβολή. Επιχείρησα να βγάλω φωτογραφία μερικούς γραφικούς ιερωμένους. Στο πρώτο πλάνο μια μεγάλη θρεμμένη μαϊμού με περιεργάζεται επίμονα. Κάποιοι από τους ιερωμένους μου κάνουν νεύμα ότι δε θέλουν να τους τραβήξω φωτογραφία. Η μαϊμού όλο ενδιαφέρον παρακολουθεί τη σκηνή και, όταν κάποιοι αποφασίζουν να μου γυρίσουν την πλάτη, μου ρίχνει μια τελευταία ματιά, μου δείχνει τα δόντια της και μου γυρίζει την πλάτη. Ε, όχι κι από μαϊμού!
Επιβλητικές οι κορυφές των Ιμαλαΐων |
Οι ιερωμένοι και η... μαϊμού! |