Μέσα όμως σ' αυτόν τον ορυμαγδό της πληροφόρησης, του τύπου «τόσο πάνω σήμερα το πετρέλαιο, ή τόσο κάτω σήμερα το πετρέλαιο», κοντεύουμε να ξεχάσουμε μια σημαντική παράμετρο, που είναι η διαμόρφωση των τιμών στα υγρά καύσιμα και περισσότερο το τι συμβαίνει στην επαρχία. Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά ποιο είναι το μέγεθος των τιμών στην επαρχία, αλλά, επειδή δεν τη συμφέρει, περιορίζει την όλη συζήτηση στις τιμές του Λεκανοπεδίου Αττικής, λες και η επαρχία είναι ακατοίκητη, λες και δε ζουν σ' αυτήν έξι εκατομμύρια άνθρωποι....
Οταν κυβερνητικά στελέχη, προεξαρχόντων των στελεχών του υπουργείου Ανάπτυξης, βγαίνουν στα ραδιόφωνα και λένε με καμάρι ότι το «πετρέλαιο πωλείται στις 157 δραχμές το λίτρο», βάζουν τον καταναλωτή να ψάχνει ποιος είναι αυτός που πουλάει το πετρέλαιο με 157 δραχμές το λίτρο. Πού να το βρει, όμως, όταν η χαμηλότερη τιμή στο Λεκανοπέδιο Αττικής είναι στις 170 δραχμές το λίτρο; Πολύ περισσότερο, το ακούνε και οι κάτοικοι της επαρχίας, παραγγέλνουν πετρέλαιο, και εκεί που περιμένουν να το πληρώσουν στις 157 δραχμές, αφού τόσο άκουσαν ότι κοστίζει από την Μιλένα Αποστολάκη το πρωί στο ραδιόφωνο, καλούνται, έκπληκτοι να το πληρώσουν 190 δραχμές το λίτρο.
«Μα, η κυρία Αποστολάκη, έλεγε το πρωί στο ραδιόφωνο...». Ποιος, όμως, να τον ακούσει ή ποιος να του εξηγήσει ότι, στην πραγματικότητα, οι ενδεικτικές τιμές που ανακοινώνει το υπουργείο Ανάπτυξης καμία σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές; Και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η κυβέρνηση, όμως, στα πλαίσια της εξαπάτησης, προσποιείται πως δε γνωρίζει τι συμβαίνει με τη διαμόρφωση των τιμών, οι οποίες, εξαιτίας της πολιτικής της, έχουν διαμορφωθεί σε τέτοια επίπεδα. Αντίθετα, οι καταναλωτές γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, και είναι στο χέρι τους να την ανατρέψουν.