Κάλεσμα συμπόρευσης με το ΚΚΕ απηύθυνε χτες από το χώρο του Φεστιβάλ η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Οπως τόνισε η Ελένη Μπέλλου, η όποια κριτική ασκείται στο Μνημόνιο από τις αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις έχει ειδικό ρόλο στην καλλιέργεια συγχύσεων και στον έναν ή στον άλλο βαθμό δε διαφέρει από την κριτική που ασκούν στα μέτρα αυτά και μερίδες του κεφαλαίου. Στο πλαστό ερώτημα που τίθεται από αυτές τις δυνάμεις για το «ποια μέτρα δε θα έχουν μόνιμο χαρακτήρα», η ομιλήτρια υπογράμμισε: «Η αλήθεια είναι ότι καμία φάση ανάκαμψης δεν πρόκειται να ανακουφίσει τις λαϊκές ανάγκες». Η αλήθεια είναι ότι οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι της πόλης και της υπαίθρου ζούσαν καλύτερα πριν 5 και 10 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι ο καπιταλισμός και στις αναπτυγμένες χώρες δε θα δίνει πλέον ό,τι έδωσε πριν μερικές δεκαετίες. Εξάλλου, είπε, η πολιτική περικοπών έχει εφαρμοστεί ήδη σε χώρες που δεν έχουν κανένα «Μνημόνιο», που είναι σε φάση ανάκαμψης της οικονομίας τους, όπως π.χ. η Γερμανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ. «Το ίδιο το ΔΝΤ δίνει ότι ενώ η παγκόσμια οικονομία το 2010 πέρασε σε φάση ανάκαμψης, οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 34 εκατ.».
Η ομιλήτρια άσκησε ακόμη κριτική στις λεγόμενες «αριστερές φωνές» που ισχυρίζονται ότι κάποιο τμήμα του ΠΑΣΟΚ με άλλα αριστερά κόμματα μπορούν να δώσουν φιλολαϊκή πολιτική, κυβερνητική λύση. «Δεν υπάρχει δρόμος διαπραγμάτευσης μεταξύ λαϊκών δυνάμεων και κεφαλαίου», χρειάζεται ρήξη με τα μονοπώλια, με κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία και όχι - όπως λένε κάποιοι μεταφέροντας φωνές μερίδας της πλουτοκρατίας - «έξω από την Ευρωζώνη, αλλά μέσα στην ΕΕ». Σε σχετική ερώτηση αν η αντίθεση με το Μνημόνιο μπορεί να οδηγήσει σε μια αγωνιστική λαϊκή συσπείρωση, η Ελένη Μπέλλου, θύμισε ότι το Μνημόνιο είναι μόνο ένα κομμάτι της πολιτικής που εξυπηρετεί τα μονοπώλια κι επιπλέον το αμφισβητούν ακόμη και κάποιοι από αυτούς που το συνέταξαν, αστοί οικονομολόγοι, στελέχη του ΔΝΤ, μεγάλοι επιχειρηματίες κλπ. Οπως χαρακτηριστικά είπε, χρειάζεται αγώνας με προοπτική το σοσιαλιστικό δρόμο ανάπτυξης, πίεση από ταξική σκοπιά, αλλά όχι συμβιβασμός, γιατί τότε θα έρθει μια άλλη κυβέρνηση που θα «περάσει» καλύτερα τα αντιλαϊκά μέτρα.