(Μάθημα 10ο, β' μέρος)
Από το ακόλουθο παράδειγμα που πάρθηκε από άσκηση ενός GM, μπορούμε να δούμε πώς η άγνοια των αρχών ανάπτυξης στο άνοιγμα οδηγεί σε γρήγορη καταστροφή τον λευκό. Εφίμ Μπογκολιούμποβ - Μιχαήλ Μποτβίνικ 1. δ4 Ιζ6 2. Ιζ3 β6 3. ε3... Στην ουσία ο λευκός αρνείται να αγωνιστεί ενεργητικά για το κέντρο. Απόπειρες για να πετύχει ένα πλεονέκτημα στο άνοιγμα, συνήθως περιπλέκουν τις κινήσεις γ4 ή Ιγ3 (βλέπε την παρτίδα Κασπάροβ - Γκεοργκίου στο 2ο μάθημα)3... Αβ7 4. γ4 γ5 5. Ιγ3 γδ 6. εδ ε6 7. Αδ3 Αε7 8. 0-0 0-0; Αν ο μαύρος έπαιζε 8... δ5, θα είχε λύσει τα προβλήματα του ανοίγματος 9. β3; Μία έντονη στιγμή. Ο λευκός παρασύρθηκε αναπτύσσοντας τα κομμάτια του, δε σκέφθηκε τις συνέπειες και χάνει την κίνηση 9. δ5! που θα έκανε την ομαλή ανάπτυξη του αντιπάλου του αδύνατη. Το θέμα είναι ότι στο 9... εδ5 10. γδ5 Ιδ5 11. Ιδ5 Αδ5 12. Αθ7+! Ρθ7 13. Βδ5, είναι φανερά προς όφελος του λευκού επειδή ο μαύρος θα αναγκαζόταν να συμβιβαστεί με την ύπαρξη ενός λευκού πιονιού στο «δ5», που περιορίζει τη θέση του. 9... δ5 10. Αε3; Πρέπει να πούμε - αυτή είναι μια κίνηση ποικιλίας, όπως άλλοτε έλεγα, «μετά θα δούμε» - ότι ο αξιωματικός στο ε3 τοποθετήθηκε αδέξια, διότι εμποδίζει τα κομμάτια του και τελικά τα λευκά να μην ελέγχουν το σπουδαίο τετράγωνο ε4, με αποτέλεσμα να το καταλάβει σε λίγο ο μαύρος ίππος. Από προηγούμενα ο λευκός θα έπρεπε να έχει παίξει Αβ2 και Βε2 και μετά, ανάλογα με τι σχέδιο είχε, Παγ1+ και Πζδ1, ή Πα2+ και Πζε1. Ο λευκός τότε θα είχε ένα ελεύθερο παιχνίδι και θα ατένιζε με τόλμη το μέλλον της παρτίδας. 10... Ιε4 11. Παγ1 Ιδ7 12. Βε2. Συνεχίζοντας το ίδιο αμέριμνο παιχνίδι του και επιτρέποντας να δυναμώσει ο μαύρος τη θέση του χωρίς εμπόδιο, ο λευκός έχει τώρα παραμελήσει την τελευταία του ευκαιρία να καταπολεμήσει τον έλεγχο του μαύρου στο κέντρο. 12... Πγ8. Τώρα η αλλαγή γδ5 δεν είναι πιθανή. 13. Πζδ1 ζ5. Ο μαύρος έχει στερεώσει τον ίππο του στο κέντρο. Είναι τώρα φανερό ότι ο λευκός βρίσκεται σε σοβαρή κατάσταση (Βλέπε διάγραμμα).
Συνεχίζεται...