Οπως έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ, «η μέρα που το κοινό ανακάλυψε ότι η πένα είναι πιο δυνατή από τις πλάκες του δρόμου και μπορεί να γίνει τόσο επικίνδυνη όσο ένα σπασμένο τούβλο, η μέρα εκείνη ήταν μοιραία. Ψάξανε αμέσως και βρήκαν τον δημοσιογράφο, τον καλυτέρεψαν, τον έφτιαξαν, κάνοντάς τον έναν ακούραστο και καλοπληρωμένο υπηρέτη τους. Είναι να λυπάται κανείς βαθιά και για τους δύο. Πίσω από το οδόφραγμα μπορεί να βρίσκεται πολύ φρόνημα υψηλό και ηρωισμός. Ομως, τι βρίσκεται πίσω από ένα κύριο άρθρο που το διαπερνά η βλακεία, η προκατάληψη, η αηδία και οι ψευτιές; Η τυραννία την οποία προσπαθεί να ασκήσει πάνω στις προσωπικές ζωές των ανθρώπων μού είναι αδιανόητη. Η αλήθεια είναι ότι το κοινό έχει μια ακόρεστη όρεξη να μαθαίνει τα πάντα, εκτός από αυτά που αξίζει να μάθει. Η δημοσιογραφία, ξέροντάς το πολύ καλά αυτό και έχοντας τις συνήθειες και τα κόλπα γνήσιου έμπορα, του προσφέρει αυτό που της ζητά».
Οι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι υψώνουν την Αγία Τριάδα για να στηρίξουν τη νεκροφάνεια: Αδιαφορία, Δράμα και Αγιο Ψέμα.
Η καλύτερη σκηνή για το μέγεθος της Αδιαφορίας μέσα στο γενικότερο χάος παίχτηκε κάπου στην Αττική: πρωταγωνιστής ο Αβραμόπουλος, γνωστός ως Δήμαρχος, που δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα σάλια του όταν παρέδιδε ένα δεντράκι ελιάς στα χέρια του κυρίου Μπερνς της γνωστής Πρεσβείας για να το φυτέψει.
Για να ικανοποιηθεί η ανάγκη για το Δράμα, υπάρχει η σκέψη να επαναφέρουν την ιστορία του Σφηνιά με τη μορφή βραζιλιάνικου σίριαλ. Ως θήραμα, δε μου καίγεται καρφί όχι για έναν, αλλά για κάθε Σφηνιά μπροστά σ' αυτό που συντελείται, το ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ της νεολαίας. Ολοι είμαστε μάρτυρες για τη ζωή που χάνουν, για τη γενικευμένη αυτοχειρία που τους προτείνει το κράτος αν δε συμμορφωθούνε, για τις παραισθησιογόνες ουσίες που τους πουλάνε, για το χρόνο τους, που σαν εμπόρευμα καταστράφηκε, χωρίς να έρθει ποτέ πίσω.
Ακολουθώντας σαν θαύμα το Ψέμα των αφεντικών τους, οι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι θα καταφύγουν στη λέξη «ιερό». Κορεσμένοι από μια κοσμικότητα κούφια, θα δώσουν στον εαυτό τους το ρόλο του Αποστόλου, συνήθως Παύλου, και τσίμα τσίμα θα... μιλάνε για το καλό!
Παρ' όλ' αυτά, ως θήραμα, ζητάω συγνώμη, γιατί, κύριοι, θα είμαστε μέσα στα πόδια σας και την επόμενη χιλιετία.