Σε πτώχευση οδηγείται το επόμενο διάστημα η εταιρεία «FINTEXPORT» (παρασκευάζει μοκέτες), όπως ανακοίνωσε η εργοδοσία σε τριμερή συνάντηση που είχε χτες με τους εργαζόμενους στο υπουργείο Εργασίας. Η εξέλιξη αυτή δείχνει ποιος κλείνει τα εργοστάσια. Παρά τις προσπάθειες των εργατών, όλο το προηγούμενο διάστημα, να κρατήσουν το εργοστάσιο ανοιχτό και σε πλήρη λειτουργία, η εργοδοσία ετοίμαζε το «λουκέτο».
Η εταιρεία, με απόλυτη ευθύνη της εργοδοσίας, σταμάτησε τη λειτουργία της από το περασμένο καλοκαίρι, όταν και έγινε διακοπή παροχής ρεύματος. Δύο μήνες νωρίτερα, είχε μείνει και χωρίς πρώτες ύλες. Στο μεταξύ, είχε αφήσει απλήρωτους τους εργαζόμενους από το Δεκέμβρη του 2011, κάτι που ισχύει μέχρι και σήμερα. Επιπρόσθετα, το Νοέμβρη του 2012, η εργοδοσία επιχείρησε να βγάλει από το εργοστάσιο τα έτοιμα εμπορεύματα που υπήρχαν στις εγκαταστάσεις. Στόχος της ήταν να τα πουλήσει εν αγνοία των εργαζομένων, χωρίς να τους καταβάλλει τα χρωστούμενα.
Η απάντηση των εργατών ήταν άμεση. Στις 16 Νοέμβρη 2012, προχώρησαν σε κατάληψη του εργοστασίου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Με τον αγώνα τους, για πάνω από 100 μέρες, οι εργάτες της «FINTEXPORT» απαιτούν την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων. Ταυτόχρονα, ζητούσαν επίμονα την άμεση επαναλειτουργία του εργοστασίου. Απαιτούσαν δουλειά με πλήρη, κατοχυρωμένα εργατικά δικαιώματα, για να μπορούν να ζήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.
Στη χτεσινή τριμερή συνάντηση συμφωνήθηκε να δοθούν στους εργάτες το σύνολο των ενσήμων που δικαιούνται. Ταυτόχρονα, αποφασίστηκε τα έτοιμα προϊόντα που βρίσκονται στο εργοστάσιο, να πωληθούν και τα 4/5 των εισπράξεων να δοθούν στους εργαζόμενους, ως κάλυψη ενός μέρους των δεδουλευμένων τους. Ακόμη κι αυτές τις κατακτήσεις, οι εργαζόμενοι δε θα τις πετύχαιναν, αν δεν προχωρούσαν σε αυτόν τον πολύμηνο αγώνα.
«Οι εξελίξεις αυτές, τόσο στην "FINTEXPORT", όσο και στο σύνολο του κλάδου, δείχνουν και τα όρια της συνδικαλιστικής πάλης», τονίζει ο Βασίλης Σταμούλης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος Ελλάδας, μιλώντας στο «Ρ». Και συνεχίζει: «Ενώ υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να αναπτυχθούν οι κλάδοι προς όφελος των εργαζομένων καλύπτοντας τις λαϊκές ανάγκες, ιδιαίτερα τις τελευταίες δύο δεκαετίες, εξαιτίας της κρίσης των κλάδων, διαρκώς συρρικνώνονται ως αποτέλεσμα αυτού του δρόμου ανάπτυξης, της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων που υπηρετούν οι δυνάμεις του ευρωμονόδρομου και οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σήμερα οι εργαζόμενοι καλούνται να παλέψουν για ένα δρόμο ανάπτυξης που δε θα έχει στο κέντρο του τα κέρδη των εργοδοτών, αλλά τα συμφέροντα των εργαζομένων, των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Να κάνουν, δηλαδή, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι κουμάντο. Διότι όσο η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής παραμένει στα παράσιτα που καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι τα αποτελέσματα θα είναι να κλείνουν τα εργοστάσια».