ΕΝΤΓΚΑΡ ΤΖ. ΟΥΛΜΕΡ
Είναι γνωστό σαν το καλύτερο «Β φιλμ» που έγινε ποτέ. Το πιο απελπισμένο, κλειστοφοβικό ποίημα του ανεξάρτητου στούντιο φτηνών παραγωγών «PRC», ακρωνύμιο του «Putrid, Rotten Crud» (Σαπρό, σαθρό, ακατέργαστο). Η ταινία έσβησε αμέσως μετά την κυκλοφορία της, αργότερα εκτιμήθηκε ως δυσεύρετο, κλασικό φιλμ νουάρ, με αφηγηματικό διάγραμμα από τα πιο απαιτητικά και τολμηρά. Στην «Παράκαμψη», ο αυστριακής καταγωγής σκηνοθέτης Ούλμερ, με παρελθόν που εκτείνεται στην εποχή του γερμανικού εξπρεσιονισμού και εξειδίκευση σε φτηνές παραγωγές, σέρνει τον ήρωά του σε ένα ομιχλώδες, εφιαλτικό τοπίο, από το οποίο ούτε που διαφαίνεται κάποια μακρινή δυνατότητα εξόδου.Αυτό το «road movie» αρχίζει με έναν απένταρο, παρορμητικό μουσικό από τη Ν. Υόρκη, που κάνει ωτοστόπ για το Λος Αντζελες. Κατά τη διαδρομή, ο πλούσιος οδηγός που τον πήρε, πεθαίνει αναπάντεχα και ο άνδρας παίρνει την ταυτότητα του νεκρού. Παρακάτω, συναντά μια γυναίκα που γνώριζε το νεκρό και τα πράγματα παίρνουν την κατηφόρα, καθώς εκείνη εκβιάζει το μουσικό! Στο τέλος, ο ήρωας βρίσκεται στο προαύλιο της κόλασης, σε κενό αέρα, είναι ένας ζωντανός νεκρός χωρίς μέλλον.
Η τεχνική της κάμερας και ο φωτισμός κύρια αποτυπώνουν την ψυχική και διανοητική κατάσταση του ήρωα, ενός ανθρώπου χωρίς στόχους και νόημα στη ζωή του, με συνέπεια να αποποιείται την ευθύνη των πράξεών του και να μην ψάχνει για τα κίνητρα που τον ωθούν. Ο ήρωας θεωρεί φαταλιστική τη σειρά των ατυχών γεγονότων. Δε δρα, ούτε και αντιδρά, ώστε να βγει από τη «μοιραία» πορεία. Οι σκηνικές λύσεις, τόσο στα εσωτερικά όσο και στα εξωτερικά, διέπονται από πνεύμα μινιμαλισμού. Οι αφηγηματικές τεχνικές ακολουθούν τους κώδικες του νουάρ, φλασμπάκ και voice over διήγηση σε πρώτο πρόσωπο, που σχολιάζει αυτά που συμβαίνουν. Κύριο θέμα τα λεφτά, μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του ήρωα, γιατί με «το σταυρό στο χέρι» είναι αδύνατο να βρει ικανή ποσότητα απ' αυτό το εμπόρευμα...
Με τους: Τομ Νιλ, Αν Σάβατζ κ.ά.
Παραγωγή: «Detour», ΗΠΑ (1945)