Ρυθμίσεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των τραπεζών, της ανακεφαλαιοποίησής τους, των μεγαλομετόχων και των «επενδυτών»
Την ίδια ώρα, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ καταφεύγει σε μια σειρά απροκάλυπτων ψευδολογιών, περί της υποτιθέμενης «προστασίας» λαϊκών νοικοκυριών, την ίδια ώρα που αυτή, κάτω από ακόμη αυστηρότερους όρους και προϋποθέσεις, παραπέμπεται αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των δικαστηρίων.
Τα κάλπικα προπαγανδιστικά επιχειρήματα της «πρώτη φορά αριστεράς», ωστόσο, για μια ακόμη φορά, αποκαλύπτεται ότι έχουν πολύ «κοντά ποδάρια»...
Σε αυτό το πλαίσιο, το όριο το οποίο υποτίθεται ότι προστατεύει το «κεραμίδι» της φτωχής λαϊκής οικογένειας τοποθετείται σε επίπεδο εισοδήματος που δεν ξεπερνά τις «εύλογες δαπάνες διαβίωσης, προσαυξημένες κατά 70%», όπως αυτές προσδιορίζονται, κάθε φορά, από τη στατιστική υπηρεσία (ΕΛΣΤΑΤ). Σήμερα, τα ποσά αυτά διαμορφώνονται για τον άγαμο στα 13.906 ευρώ μεικτό εισόδημα το χρόνο, για το ζευγάρι στα 23.659 ευρώ, με προσαύξηση 5.713 ευρώ για κάθε παιδί.
Πρόκειται για τη μία και μοναδική παρεχόμενη δικαστική προστασία. Από τον παραπάνω κανόνα δεν υπάρχει απολύτως καμία εξαίρεση, όπως άφηναν να εννοηθεί οι υπουργοί, αλλά και όπως ισχυρίζονται η συγκυβέρνηση και τα «παπαγαλάκια» της, μέσω διαφόρων «διαρροών». Επιπλέον, όπως ρητά αναφέρεται, ακόμη κι έτσι, η ένταξη στη ρύθμιση της υποτιθέμενης προστασίας έχει ως όρο και προϋπόθεση, «ο οφειλέτης να υπήρξε συνεργάσιμος, κατά την έννοια του Κώδικα Δεοντολογίας», και μάλιστα όχι μόνο από δω και στο εξής, αλλά και «κατά το χρόνο της αρχικής καθυστέρησης του δανείου»...
Παράλληλα, η αντικειμενική αξία της πρώτης κατοικίας, για την «προστασία» της από τους πλειστηριασμούς, διαμορφώνεται στις 180.000 ευρώ για τον άγαμο, στις 220.000 ευρώ για το ζευγάρι, με προσαύξηση 20.000 ευρώ για κάθε παιδί μέχρι το τρίτο. Και, βέβαια, η τράπεζα έχει τη δυνατότητα να βάλει στο χέρι οποιαδήποτε άλλη μικροϊδιοκτησία (εκτός της πρώτης κατοικίας) και μάλιστα ανεξάρτητα από την όποια συνολική αξία της περιουσίας των φτωχών λαϊκών νοικοκυριών.
-- «Το σχέδιο ρύθμισης δε θα πρέπει να παραβλάπτει τη συλλογική ικανοποίηση των πιστωτών». Διευκρινίζεται παραπέρα ότι οι τράπεζες «παραβλάπτονται» στην περίπτωση που «βρεθούν σε χειρότερη οικονομική θέση από αυτήν στην οποία θα βρίσκονταν σε περίπτωση αναγκαστικής εκτέλεσης». Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες θα εισπράξουν τουλάχιστον τα ίδια ποσά με αυτά που θα έβαζαν στο χέρι σε περίπτωση πλειστηριασμών. Η εκτίμηση των ποσών, δηλαδή της εμπορικής αξίας του ακινήτου, γίνεται από «ειδικό εκτιμητή» που διορίζεται από τα δικαστήρια.
-- Αποβολή από τη ρύθμιση «προστασίας» προβλέπεται στις περιπτώσεις οφειλετών με καθυστέρηση που «υπερβαίνει αθροιστικώς την αξία τριών μηνιαίων δόσεων ετησίως». Σε αυτή την περίπτωση το δικαστήριο «διατάσσει την ανάκληση κάθε προληπτικού ή ανασταλτικού μέτρου». Αυτό σημαίνει ότι ενεργοποιείται η διαδικασία των πλειστηριασμών. Επιπλέον, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «η αίτηση του πιστωτή κατατίθεται το αργότερο εντός 4 μηνών» από την εμφάνιση της παραπάνω «καθυστέρησης». Πρόκειται για συνοπτικές διαδικασίες έναρξης των πλειστηριασμών, ακόμη και για τα λαϊκά νοικοκυριά που βρέθηκαν σε καθεστώς δικαστικής προστασίας.
-- Η δικαστική προστασία στην πρώτη κατοικία συνδέεται με την απαλλοτρίωση οποιασδήποτε άλλης «ρευστοποιήσιμης περιουσίας» του οφειλέτη, όπως, για παράδειγμα, μιας δεύτερης κατοικίας ή ενός μικρού κομματιού γης κ.ο.κ. «Από τη ρευστοποιήσιμη περιουσία του οφειλέτη, εξαιρούνται τα πράγματα που ορίζονται ως ακατάσχετα», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
-- Σε περίπτωση που ο οφειλέτης κατά τη διάρκεια της ρύθμισης πουλήσει το ακίνητο σε τιμή μεγαλύτερη από αυτή που θα προέκυπτε από τυχόν πλειστηριασμό, τότε το 50% της διαφοράς πηγαίνει στις τράπεζες!
Προβλέπεται η κρατική επιδότηση τμήματος των δόσεων για τα λαϊκά νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω και από τα όρια της επίσημης φτώχειας.
Στην πραγματικότητα, διευκολύνονται οι τράπεζες προκειμένου να βάλουν στο χέρι τις απαιτήσεις τους από τα στεγαστικά δάνεια, ακόμα και στις περιπτώσεις αυτών των νοικοκυριών.
Η ένταξη στην εν λόγω ρύθμιση «διευκόλυνσης» προϋποθέτει την ένταξη στη γενική ρύθμιση, προσθέτοντας στους γενικούς όρους ως επιπλέον προϋποθέσεις «το μηνιαίο διαθέσιμο οικογενειακό εισόδημα να υπολείπεται ή να είναι ίσο των εύλογων δαπανών διαβίωσης» (για τον άγαμο 8.180 ευρώ μεικτό εισόδημα το χρόνο, για το ζευγάρι 13.917 ευρώ, με προσαύξηση 3.361 ευρώ για κάθε παιδί), καθώς και χαμηλότερα όρια αντικειμενικής αξίας της πρώτης κατοικίας (μέχρι 120.000 ευρώ για τον άγαμο, με προσαύξηση κατά 40.000 ευρώ για το ζευγάρι και 20.000 ευρώ για κάθε παιδί μέχρι το τρίτο).
Οπως αναφέρεται στο νομοσχέδιο, ο οφειλέτης που καλύπτει τις παραπάνω πρόσθετες προϋποθέσεις, «μετά την έκδοση της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου», μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Ελληνικό Δημόσιο,«για τη μερική κάλυψη του ποσού της μηνιαίας καταβολής το οποίο ορίζει η δικαστική απόφαση».
Παράλληλα, ορίζεται ότι η «συνεισφορά του Δημοσίου» δεν μπορεί να έχει διάρκεια μεγαλύτερη από 3 έτη. Περαιτέρω διευκρινίσεις θα δοθούν στη συνέχεια με υπουργική απόφαση.
Σε άλλες διατάξεις του πολυνομοσχεδίου προβλέπονται:
Από την 1η Γενάρη 2018, η καθυστέρηση πληρωμής μιας νέας οφειλής έστω και για μία μέρα θα έχει ως συνέπεια την απώλεια της ρύθμισης των 100 δόσεων.
Για το διάστημα από 15/12/2015 μέχρι 30/6/2016 προβλέπεται ότι η ρύθμιση των 100 δόσεων θα χάνεται εφόσον οποιαδήποτε νέα οφειλή δεν εξοφληθεί εντός 30 ημερών από τη λήξη της κανονικής προθεσμίας. Με την ισχύουσα σήμερα νομοθεσία, προβλέπεται χρονικό περιθώριο 30 ημερών, το οποίο αρχίζει να μετρά όχι από τη στιγμή που η νέα οφειλή θα γίνει ληξιπρόθεσμη, αλλά από τη στιγμή που θα κοινοποιηθεί στον οφειλέτη ατομική ειδοποίηση για την τακτοποίηση της νέας οφειλής.
Από την 1/7/2016 μέχρι 31/12/2017 προβλέπεται μείωση της παραπάνω ήδη περιορισμένης χρονικής προθεσμίας από 30 σε 15 μέρες.
Ως επιπλέον προϋπόθεση διατήρησης της ρύθμισης των 100 δόσεων τίθεται εξάλλου η υπαγωγή των νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών που θα προκύψουν στην «πάγια ρύθμιση» των 12 μηνιαίων δόσεων.