Από τη χερσαία επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας στο Μπαχρέιν, την άνοιξη του 2011 |
Η αιματηρή καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Μπαχρέιν άνοιξε, όπως απεδείχθη στη συνέχεια, την όρεξη της Σαουδικής Αραβίας για επεμβάσεις ευρύτερα στη «γειτονιά», την οποία στη συνέχεια προσπάθησαν να δικαιολογήσουν διαρρέοντας σε διάφορα διεθνή ΜΜΕ πως τάχα οι ΗΠΑ είχαν αποφασίσει την «αποχώρησή» τους από την ευρύτερη Μέση Ανατολή, βάζοντας πλώρη για την περιοχή της Ασίας - Ειρηνικού (και της εκεί κόντρας τους με την Κίνα...).
Στην περίπτωση του Μπαχρέιν, το σιιτικό Ιράν αρχικά έδειξε να ενδιαφέρεται για μία έμμεση πολιτική στήριξη στις διαδηλώσεις της σιιτικής πλειονότητας, αλλά στη συνέχεια απέφυγε να πάρει μέρος στην κρίση, επιδιώκοντας (όπως φάνηκε στη συνέχεια) την επαναδιαπραγμάτευση των σχέσεών του με τη Δύση, ανοίγοντας πανιά για τις (αρχικά μυστικές και αργότερα δημόσιες) δαιδαλώδεις διπλωματικές διαπραγματεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, που κατέληξε επιτυχώς τον Ιούνη του 2015 στη Βιέννη με διεθνή συμφωνία που ανέτρεψε τα έως τότε δεδομένα, προκαλώντας τις επιφυλάξεις (αν όχι αρνητικές αντιδράσεις) παραδοσιακών εταίρων των ΗΠΑ και της ΕΕ στην περιοχή, όπως η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Ισραήλ. Χώρες, δηλαδή, που έχουν να χάσουν από τη δριμύτερη επαναφορά του Ιράν στο διεθνές προσκήνιο και τη γεωπολιτική σκακιέρα.