Μεγαλοκαπιταλιστές επενδύουν εκατομμύρια και διακεκριμένοι επιστήμονες διερευνούν τεχνολογίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για μια μη επανδρωμένη αποστολή στο κοντινότερο άστρο, προσβλέποντας σε χρήση τους και στη Γη...
Ο Μίλνερ επιδεικνύει ένα ΑστροΤσίπ, με δύο επιστήμονες, τον Χόκινγκ σε πρώτο πλάνο και τον Ντάισον στο βάθος |
Υπάρχει, όμως, μια εναλλακτική λύση που προτάθηκε την άνοιξη του 2016 και τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο δεν είναι αδύνατη: Η αποστολή μικροσκοπικών σκαφών, που τρέχοντας με ταχύτητα ίση με το 20% της ταχύτητας του φωτός, θα φτάσουν στον προορισμό τους σε μόλις 20 χρόνια! Οταν φτάσουν δεν θα μπορούν να σταματήσουν κι έτσι θα κάνουν ένα σύντομο πέρασμα μερικών λεπτών μέσα από τα πλανητικά συστήματα της περιοχής, εκπέμποντας προς τη Γη φωτογραφίες και πληροφορίες, που θα κάνουν άλλα περίπου 4,5 χρόνια να φτάσουν. Αδύνατη μπορεί να μην είναι η λύση αυτή, αλλά είναι ανόητη, όπως επισήμανε σε δημοσιογράφο, ο 94χρονος σήμερα διακεκριμένος επιστήμονας Φρίμαν Ντάισον, που παραβρέθηκε στην εκδήλωση για την ανακοίνωση της αποστολής, μαζί με άλλους νομπελίστες και διάσημους επιστήμονες και μηχανικούς. Πρόσθεσε, όμως, ότι «οι (σ.σ. προτεινόμενες) διαστημοσυσκευές είναι ενδιαφέρουσες». Και είναι πράγματι, καθώς πρόκειται για μικροσκοπικά τσιπ (ολοκληρωμένα κυκλώματα), του τύπου που περιέχουν τα σύγχρονα «έξυπνα» τηλέφωνα, τα οποία θα προωθηθούν στο ένα πέμπτο της ταχύτητας του φωτός από την πρόσπτωση ισχυρής δέσμης ακτίνων λέιζερ, που θα εκπέμπει συστοιχία στην επιφάνεια της Γης.
Οι δύο δισεκατομμυριούχοι δεν κάνουν απλώς δημόσιες σχέσεις, ούτε μόνο ικανοποιούν (με τον ιδρώτα άλλων) ενδιαφέροντα που είχαν από την παιδική ηλικία, όπως ο Μίλνερ, που επειδή γεννήθηκε τη χρονιά της πτήσης του Γκαγκάριν και οι γονείς του έδωσαν σ' αυτόν το όνομα του ήρωα, θεωρούσε πάντα, όπως λέει, ότι ήταν φτιαγμένος για να πάει εκεί που κανείς άλλος δεν έχει πάει έως τώρα. Ενας από τους στόχους τους είναι να αναπτυχθούν τεχνολογίες, που κι αν δεν χρησιμοποιηθούν τελικά για αποστολή στον Κένταυρο, θα μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν για αύξηση των κερδών τους στη Γη. Και σ' αυτήν την περίπτωση, βέβαια, θα μιλήσουν για την προσφορά τους μέσα από την ανακάλυψη της άλφα ή βήτα τεχνολογίας που θα χρησιμοποιείται πια στην καθημερινότητα.
Τα τσιπ-σκάφη θα χρειαστούν μπαταρίες που δεν υπάρχουν σήμερα, οι οποίες θα δουλεύουν υπό ψύχος και σκότος, θα ζυγίζουν κλάσμα του γραμμαρίου και θα προσφέρουν τα απαραίτητα βατ ισχύος. Αναζητείται με τροποποίηση των πυρηνικών μπαταριών που χρησιμοποιούνται σε μηχανικά μοσχεύματα σε ανθρώπους. Ο διαστρικός χώρος, που είναι σχεδόν κενός, περιέχει το ανάλογο ενός εξαιρετικά αραιωμένου καπνού. Οι συγκρούσεις του τσιπ ή του ιστίου με τα μόρια του διαστρικού μέσου, πολύ περισσότερο με μικροσκοπικά σωματίδια, καθώς το σκάφος ταξιδεύει με το 20% της ταχύτητας του φωτός, θα μπορούσαν να είναι καταστροφικές. Για να φτάσει την ταχύτητα αυτή και να μην καεί από την ισχυρή ακτίνα λέιζερ που θα το σημαδεύει, το ιστίο θα πρέπει να έχει σχεδόν απόλυτη ανακλαστικότητα και αντοχή στις τεράστιες επιταχύνσεις που θα υποστεί (60.000 φορές την επιτάχυνση της βαρύτητας). Το «πανί» θα πρέπει να περιστρέφεται, ώστε να διατηρεί το σκάφος σταθερή πορεία (αρχή της διατήρησης της στροφορμής), αλλά θα ήταν καλό να ξαναδιπλωθεί μετά τη φάση της επιτάχυνσης για να προστατεύει το τσιπ.