Ο «Ριζοσπάστης» μίλησε με τους ανθρώπους που βρίσκονται σε απόγνωση και ζητούν το αυτονόητο
{κεντρική φωτό} |
Αιτία για τις καθυστερήσεις είναι μία άτυπη, παράνομη συμφωνία «κάτω από το τραπέζι» της γερμανικής και της ελληνικής κυβέρνησης, για να περιοριστούν οι οικογενειακές επανενώσεις. Ετσι, επιβάλλεται για δεύτερη χρονιά σε χιλιάδες ανθρώπους να ζουν σε σκηνές και εμπορευματοκιβώτια σε στρατόπεδα, στερημένοι από μια κανονική ζωή. Οι απεργοί πείνας απαιτούν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Γερμανίας να σεβαστούν το χρονικό όριο των έξι μηνών για τις οικογενειακές επανενώσεις από τη στιγμή της έγκρισής τους, να μεριμνήσουν για την άμεση μεταφορά στη Γερμανία όσων η 6μηνη προθεσμία έχει ξεπεραστεί, μισθώνοντας πτήσεις τσάρτερ (το τελευταίο το αρνείται η γερμανική κυβέρνηση), ενώ η ελληνική κυβέρνηση να διασφαλίσει τη διαφάνεια στη σειρά προτεραιότητας και να αναλάβει το κόστος της μεταφοράς.
Οι μανάδες με τα παιδιά τους |
Ο Αμερ Ισα είναι Παλαιστίνιος πρόσφυγας από τη Συρία. Εμενε με τη σύζυγο και το γιο του στη Δαμασκό. Λόγω του πολέμου έφυγε από τη χώρα του και τον Οκτώβρη του 2016 ήρθε μόνος του στην Ελλάδα. Η γυναίκα του και ο γιος του, 3,5 χρόνων, βρίσκονται στην Γερμανία. Εχει εγκριθεί η επανένωσή τους από τον Απρίλη και περιμένει. Εχει δυο χρόνια να δει τους δικούς του. Από την 1/11 έχει ξεκινήσει απεργία πείνας. Οπως μας λέει, δεν είναι σωστή η συμπεριφορά της κυβέρνησης απέναντί τους. «Στην Κατεχάκη (σ.σ. αναφέρεται στην Υπηρεσία Ασύλου) όταν ζητάμε να δούμε τους διευθυντές, μας έχουν στο περίμενε και μας λένε ότι δεν μπορεί να μας συναντήσει κανείς. Οταν διαμαρτυρόμαστε μας απειλούν με την Αστυνομία. Φαίνεται ότι δεν έχουν τι να απαντήσουν». Στην κινητοποίηση που έγινε την Τετάρτη 8 Νοέμβρη στη γερμανική πρεσβεία, «δεν δέχτηκαν την τριμελή επιτροπή μας γιατί σε αυτήν συμμετείχε γυναίκα. Μείναμε άναυδοι».
Και προσθέτει: «Μας έχουν κάνει "μπαλάκι" ελληνική και γερμανική κυβέρνηση και μας ρίχνουν ο ένας στον άλλον. Είναι και στην ελληνική κυβέρνηση το φταίξιμο γιατί πρέπει να εφαρμόσει τη συνθήκη του Δουβλίνου που αναφέρει προθεσμία έξι μηνών για την οικογενειακή επανένωση». Παράλληλα, ο Αμερ, όπως είπε, όποτε απευθύνθηκε για οικονομική βοήθεια σε ΜΚΟ έπαιρνε την απάντηση ότι δεν τη δικαιούται. Γι' αυτό έβγαλε ΑΜΚΑ και ΑΦΜ και εργαζόταν. Τελευταία δούλευε από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τα μεσάνυχτα σε εστιατόριο για 400 ευρώ. «Χτες (σ.σ. την Τετάρτη) ήταν πολύ άσχημη η κατάσταση, εξαιτίας της αντίδρασης της γερμανικής πρεσβείας. Πεινάμε, πονάμε, είναι σαν να είμαστε πεθαμένοι από την αρχή. Δεν έχουμε γυρισμό. Είναι σαν να μας έχουν καταδικάσει σε θάνατο».
Η Χάνα Μπακούρ είναι από τη Χομς της Συρίας. Είναι στην Ελλάδα εδώ και δυο χρόνια με τα τέσσερα παιδιά της, τρία αγόρια κι ένα κορίτσι. Εμενε στο camp του Σκαραμαγκά. Ο σύζυγός της βρίσκεται στη Γερμανία και ακόμα δεν έχει δει τον μικρότερο γιο του που είναι τριών χρόνων. Αποβιβάστηκε στη Χίο μετά από ένα επικίνδυνο ταξίδι με τα παιδιά της στο Αιγαίο.
Το 2016 έδωσε τη σχετική συνέντευξη για την οικογενειακή επανένωση και τον φετινό Μάρτη αυτή εγκρίθηκε από την Γερμανία. «Εδώ, μας λένε ότι οι Γερμανοί δεν επιτρέπουν να φύγετε από την Ελλάδα και στη Γερμανία ότι φταίνε οι Ελληνες. Είναι κρίμα. Εχουμε παιδιά. Ζητάμε να εφαρμοστεί το εξάμηνο. Θα συνεχίσουμε την απεργία πείνας μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας. Είμαι κουρασμένη. Πρέπει να φροντίζω και τα παιδιά. Ζητάμε το δικαίωμά μας στη ζωή».
Ο Χαμάντ Μάκι έμενε στη Δαμασκό. Τον Φλεβάρη του 2016 με τη σύζυγό του και τρία παιδιά, το τρίτο είναι κορίτσι 13 χρόνων, τα άλλα δύο είναι ενήλικα, ήρθε στη χώρα μας. Η οικογένειά του είναι στη Γερμανία. Τον φετινό Μάη πήρε την έγκριση για την επανένωση. Εχει να τους δει 14 μήνες. Ο γιος του μπόρεσε και έφυγε στη Γερμανία από την αρχή. Ακολούθησαν οι δυο κόρες (η μετακίνησή τους έγινε μέσω διακινητών) και μετά οκτώ μήνες η γυναίκα του. Τα έξοδα της μετακίνησής τους τα πλήρωσαν συγγενείς τους που μένουν στη Σουηδία. «Γιατί μας ταλαιπωρούν;», αναρωτιέται. «Οποιος δεν έχει λεφτά κοιμάται στο δρόμο», προσθέτει ένας συμπατριώτης του από μια παρέα Σύρων που έχουν έρθει να του συμπαρασταθούν. «Ετσι είναι ο καπιταλισμός», προσθέτει ένας άλλος.
Την Τετάρτη, οι πρόσφυγες έκαναν πορεία στη γερμανική πρεσβεία. Εκεί συνάντησαν κλειστές πόρτες. Εβρεχε, είχαν μαζί τους τα παιδιά τους. Μια επιτροπή τριών απεργών πείνας (δύο άντρες και μία γυναίκα) προσπάθησε να συναντηθεί με τους αρμόδιους της γερμανικής πρεσβείας, εκπροσωπώντας τον αγώνα όλων των χωρισμένων προσφυγικών οικογενειών. Η γερμανική πρεσβεία δεν τους υποδέχτηκε. Τους ανακοινώθηκε ότι μόνο τρεις άντρες μπορούν να μπουν και να πάρουν μέρος στη συνάντηση.
Συνολικά, το 2017 (μέχρι τις 30/9) είχαν υποβληθεί 9.381 αιτήματα για οικογενειακή επανένωση. Τα 5.146 έγιναν δεκτά. Από τα κράτη - μέλη της ΕΕ απορρίφτηκαν τα 2.640 αιτήματα και έχουν υλοποιηθεί 2.549 μεταφορές σε κράτη - μέλη της ΕΕ. Τον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη μετακινήθηκαν προς τη Γερμανία 700 πρόσφυγες. Τον Μάρτη εγκρίθηκαν 1.500 αιτήσεις, αλλά με τους ρυθμούς που διεξάγονται θα χρειαστούν 3 - 4 μήνες για να γίνουν οι συγκεκριμένες επανενώσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι έγιναν δεκτές αιτήσεις ανθρώπων που ήδη βρίσκονται στην Ελλάδα 1 - 1,5 χρόνο. Οσον αφορά τα εισιτήρια μετακίνησης, κοστίζουν 200 - 300 ευρώ για κάθε πρόσφυγα. Πριν, τα χρήματα αυτά τα διέθεταν η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και ΜΚΟ. Οταν τον περασμένο Μάη επιβλήθηκε το πλαφόν στην οικογενειακή επανένωση, κόπηκε και η χρηματοδότηση στα εισιτήρια.
Την άμεση οικογενειακή επανένωση προσφύγων και μεταναστών που είναι εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα με τους στενούς συγγενείς τους που βρίσκονται σε άλλα κράτη, ζήτησε την περασμένη βδομάδα με Ερώτησή του προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το ΚΚΕ. Ο ευρωβουλευτής του Κόμματος στην Ερώτηση αναφέρει ανάμεσα σε άλλα: «(...) οι οικογενειακές επανενώσεις με τη σταγόνα (70 άτομα κάθε μήνα) που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τη γερμανική κυβέρνηση έχουν ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 2.500 άτομα να βρίσκονται στην αναμονή για τη μεταφορά τους στο πλαίσιο της οικογενειακής επανένωσης. Η απαράδεκτη συμφωνία με τη Γερμανία, η συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας και ο αντιδραστικός Κανονισμός του Δουβλίνου είναι η πολιτική που καταστρώνουν και εφαρμόζουν από κοινού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και η ΕΕ, παρότι εμφανίζονται, υποκριτικά και προκλητικά, να συμπάσχουν δήθεν με το δράμα των προσφύγων και των μεταναστών. Είναι αυτή η πολιτική που οδηγεί στον εγκλωβισμό τους στην Ελλάδα και δημιουργεί τις συνθήκες για τις απαράδεκτες ρατσιστικές, ξενοφοβικές, εγκληματικές επιθέσεις».