Λέμε πισωγύρισμα, γιατί η γενίκευση των διαφόρων μορφών της μερικής απασχόλησης, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, σύμφωνα με τις ορέξεις των αφεντικών, η κατάργηση ουσιαστικά του 8ωρου, η ενίσχυση του μηχανισμού των απολύσεων, η σοβαρότατη υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων και διεκδικήσεων, κλπ., κλπ., θυμίζουν έντονα παλιότερες εποχές, που οι σημερινοί εργαζόμενοι μόνο σε βιβλία τις έχουν διαβάσει.
Και λέμε ψεύτικο, για δυο κυρίως λόγους: Πρώτον, οι αποφάσεις της κυβέρνησης σίγουρα οδηγούν στη μεγιστοποίηση της εκμετάλλευσης και του ξεζουμίσματος των εργαζομένων, στη μετατροπή τους σε σύγχρονους σκλάβους, σε ακόμη περισσότερο τεράστια κέρδη για το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά δεν οδηγούν στην αντιμετώπιση της ανεργίας, ούτε καν στη μείωσή της. Και δεύτερον, γιατί υπάρχει και άλλος δρόμος, τόσο για την αντιμετώπιση της ανεργίας, όσο και για τα υπόλοιπα, μεγάλα και μικρά, προβλήματα της χώρας. Ο δρόμος του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού Μετώπου και της λαϊκής εξουσίας, που προτείνει το ΚΚΕ.
Αν νομίζουν οι κυβερνώντες ότι θα κοροϊδεύουν εσαεί τους εργαζόμενους και το λαό, είναι βαθιά νυχτωμένοι...
Αποκαλυπτικά, αλλά και τραγικά, τα στοιχεία έρευνας της Γραμματείας της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ, σχετικά με την αυξητική πορεία της μαθητικής διαρροής από το Ενιαίο Λύκειο, τα τελευταία χρόνια, και τα οποία δημοσίευσε ο «Ρ». (Ολόκληρη η έρευνα θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του περιοδικού «Θέματα Παιδείας»).
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από τους 118.550 μαθητές, που πριν τρία χρόνια φοιτούσαν στην Α` Λυκείου, σε όλα τα δημόσια ημερήσια Λύκεια της χώρας, μόνον 67.985 διεκδίκησαν στις φετινές εξετάσεις απολυτήριο. Εχουμε, δηλαδή, μια «διαρροή» 50.565 μαθητών ή ποσοστό 42,65% μέσα σε τρία μόνο χρόνια. Και, βέβαια, δεν περιλαμβάνονται στον αριθμό αυτό όσοι τυχόν δεν παίρνουν απολυτήριο φέτος.
Χρειάζονται, άραγε, κι άλλες αποδείξεις για τον αντιεκπαιδευτικό χαρακτήρα και περιεχόμενο της κυβερνητικής μεταρρύθμισης στην Παιδεία;
Ετσι είναι αυτές οι δουλιές... Οταν οι μεγαλοεταιρίες καλομάθουν κι έχουν σίγουρα τα «πανωπροίκια» και τις κάθε λογής «διευκολύνσεις», τότε οι απαιτήσεις ξεκινούν, πριν ακόμη αρχίσει η κατασκευή του όποιου έργου.
Τελευταία χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή της επέκτασης του μετρό προς το Περιστέρι. Από το διαγωνισμό, που είχε γίνει, ανακηρύχτηκε μειοδότης η προσφορά των 11,5 δισ. δραχμών. Η κυβέρνηση, όμως, με διάφορα διαδικαστικά τερτίπια, της αφαίρεσε την εργολαβία και την ανέθεσε στον δεύτερο μειοδότη, του οποίου, όμως, η προσφορά ανέρχεται στα 12,5 δισ. δραχμές. Και όχι μόνον αυτό, αλλά στη σύμβαση που υπογράφτηκε τις προάλλες, από τη μια, ορίζεται ως συμβατικός χρόνος διάρκειας του έργου οι 900 μέρες και, από την άλλη, ορίζονται και επιπλέον ...πριμ, αν τελειώσει το έργο γρηγορότερα...
Ε, μετρό είναι αυτό, να μην πληρώσουμε μερικά δισεκατομμύρια παραπάνω;..
Βέβαια, για να τα πούμε όλα και βγάλτε εσείς τα συμπεράσματά σας, η ανάθεση στο δεύτερο μειοδότη - όπως επισημαίνουν τεχνικοί που γνωρίζουν τα πράγματα - οφείλεται κυρίως στην πρεμούρα της κυβέρνησης να σώσει τα προσχήματα. Βλέπετε, μόνον ο δεύτερος μειοδότης πρότεινε ως μέθοδο εκσκαφής της σήραγγας τον «μετροπόντικα», τον οποίο έχει αγοράσει το δημόσιο έναντι 4 δισ. δραχμών «πανωπροίκι» στους προηγούμενους εργολάβους του μετρό. Κι έτσι έμπαινε το... δίλημμα: Η πρώτη προσφορά και ο «μετροπόντικας» στην... ανεργία και επομένως γιατί ξοδεύτηκαν τα δισ. της αγοράς του ή η δεύτερη, που είναι ακριβότερη, αλλά θα δουλεύει ο «μετροπόντικας»;
Η απάντηση που δόθηκε την ξέρετε. Οπως γνωρίζετε και ποιοι πληρώνουν τα σπασμένα...
Οι εργάτες και οι άνεργοι της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης βρίσκονται σε καθημερινές σχεδόν κινητοποιήσεις, διεκδικώντας από την κυβέρνηση το αυτονόητο: Δουλιά για να ζήσουν με αξιοπρέπεια αυτοί και οι οικογένειές τους. Στον αγώνα αυτό μετέχουν όλοι, ανεξάρτητα από το κόμμα που υποστηρίζουν, αφού η ανεργία, όπως και η κυβερνητική πολιτική, δεν κάνει διακρίσεις. Χτυπά όλους τους προλετάριους. Αυτή, ακριβώς, η ενότητα, όμως, έχει ανησυχήσει και το κονκλάβιο των υπουργών, που μαζί με μερικούς επίορκους συνδικαλιστές έχουν αναλάβει να ανακόψουν το διαρκώς ογκούμενο κύμα κατά της πολιτικής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Και γι' αυτό έχουν επιλέξει την εξής τακτική: Αντί να απαντούν στα αιτήματα των εργατών, χτυπούν το ΚΚΕ, το μόνο κόμμα που στέκεται με συνέπεια δίπλα στους εργαζόμενους. «Αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν τα πραγματικά προβλήματα για να δημιουργήσουν αντιΠΑΣΟΚικό μέτωπο, βέβαια θα αντιπαρατεθώ μαζί τους και ως μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ», δήλωσε ο ένας από τους μετέχοντες στο προαναφερόμενο κονκλάβιο και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Χρήστος Παπουτσής.
Οι εργάτες ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Ο υπουργός αναγνωρίζει μεν ότι υπάρχουν όντως προβλήματα, η έγνοια του όμως δεν είναι να τα λύσει, αλλά να τα συγκαλύψει, επιτιθέμενος στο ΚΚΕ.
Τελικά, αυτή η ιστορία έχει φτάσει στα όρια της διαστροφής. Για την αντι-ΚΚΕ επίθεση ορισμένων ΜΜΕ μιλάμε και όσων κρύβονται πίσω απ' αυτή. Στην προσπάθειά τους, να αποδείξουν πως το ΚΚΕ διέρχεται κρίση και σπαράσσεται από εσωκομματικές διαφωνίες και προβλήματα, δεν υπολογίζουν τίποτε. Ετσι, η χτεσινή «Αυγή» αναπαρήγαγε τα όσα φανταστικά μετέδιδε προχτές ο ρ/σ «Φλας», περί διαφωνούντων πανεπιστημιακών και διανοουμένων, συνεργαζομένων με το ΚΚΕ και, αμέσως από κάτω, την κατηγορηματική διάψευση όλων αυτών, από τον Γ. Τσαπόγα, τον οποίον παρουσίαζαν τα μεταδοθέντα ως συμμετέχοντα στη «συνάντηση των διαφωνούντων».
Εντάξει, ρε παιδιά, είστε οπαδοί της θεωρίας «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αλλά κρατήστε και καμιά «πισινή». Ρεζιλεύεστε...
Και αυτό το κοριτσάκι, όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλα παιδιά, κυρίως από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, δε θα ζήσουν παρά μόνο μέσα από τα παράθυρα κάποιου ιδρύματος και με τη βοήθεια κάποιου φαρμάκου τα λίγα μαρτυρικά τους χρόνια. Υπολογίζεται ότι άλλα 30 εκατομμύρια παιδιά θα στερηθούν τον έναν ή και τους δύο γονείς τους, την επόμενη δεκαετία, εξαιτίας της μάστιγας. Τουλάχιστον 44 εκατομμύρια παιδιά θα μείνουν ορφανά, μόνο στον Τρίτο Κόσμο (υποσαχάρεια Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική), εξαιτίας των «ασθενειών» της φτώχειας, όπως χαρακτήρισαν οι ιθύνοντες των διαφόρων ανθρωπιστικών διεθνών οργανώσεων το AIDS, την ελονοσία και τη φυματίωση.
Ασθένειες που δεν ντράπηκαν να παραδεχτούν ότι πλήττουν, σχεδόν κατά αποκλειστικότητα, τους πληθυσμούς των αναπτυσσόμενων χωρών, όσων, ήδη, παλεύουν με την εξαθλίωση, τους εμφυλίους σπαραγμούς και την πείνα, εξαιτίας των συμφεροντολογικών παιχνιδιών που διαδραματίζονται στην πλάτη τους, για να κερδίζουν οι «πολιτισμένοι» ισχυροί. Ας κοιτάξουν κάποια στιγμή τα μάτια αυτών των παιδιών και ας εξηγήσουν την αναγκαιότητα εκείνη που τα οδηγεί στο θάνατο και στη δυστυχία!
Κρίμα να μην υπάρχει σήμερα ένας Χουρμούζης, για να καυτηριάσει τη βλαβερή για το λαό και τον τόπο σωρεία βιβλίων ελληνικής «λογοτεχνίας» χειρίστης «μοδας»- αν όχι χειρίστης σαβούρας. «Λογοτεχνία» που μαϊμουδίζει αντιγράφοντας σιχαμερά, από κάθε άποψη, απόβλητα της σύγχρονης «μοντέρνας», «τολμηρής» τάχα, ευρωαμερικάνικης παραλογοτεχνίας, που παγκοσμιοποιούμενη κατακλύζει και την ελληνική βιβλιοαγορά. Χουρμούζης δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως το επαναστατικό -φύσει και θέσει- έργο του, επίκαιρο, ιδιοφυές, ψυχ-αγωγικά απολαυστικό, παντοτινή κληρονομιά του λαού μας, που κάθε γενιά οφείλει να τη γνωρίζει και να την «παραδίδει» στην επόμενη.
Ο λόγος, λοιπόν, για το έξοχο βιβλίο (εκδόσεις «Ροδακιό») το οποίο, αφ' ενός, φέρνει στο φως για πρώτη φορά- με ανατύπωση της πρώτης και μόνης έκδοσής του στην Κωνσταντινούπολη (1882)- το έργο του Μ. Χουρμούζη «Παρωδική μικρογραφία μυθιστορημάτων» , και αφ' ετέρου, μια εξαιρετική, υποδειγματικά τεκμηριωμένη, επόμενα και εκτενέστατη, συγκριτολογική έρευνα - μελέτη (215 σελ.) του Κ. Γ. Κασίνη, με πίνακα ιστορικών γεγονότων, πλούσια βιβλιογραφία και ευρετήριο. Μια σπουδαία εργασία, που δεν αφορά μόνο στη βιοεργογραφία και στο συγκεκριμένο «αντιμυθιστόρημα» του Χουρμούζη, το οποίο (αν και 80χρονος όταν το έγραψε στην Κωνσταντινούπολη), με «ασυνήθιστη μαεστρία, εκπληκτικό χιούμορ και νεανικό σφρίγος», γελοιοποίησε, όπως της άξιζε, την τότε δυτική λογοτεχνία της μεγαλοαστικής και αστικής τάξης. Με εισαγωγική αναφορά στον προεπαναστατικό ελληνικό διαφωτισμό, την ελληνική παιδεία, το ποιοτικό ευρωπαϊκό μυθιστόρημα, εξετάζει συγκριτολογικά (θεματολογικά, μυθοπλαστικά, μορφολογικά, γλωσσολογικά)- παραθέτοντας μάλιστα χρονολογικούς στατιστικούς πίνακες με τίτλους μεταφρασμένων μυθιστορημάτων, ονόματα μεταφραστών, τόπο και τιράζ εκδόσεων και επανεκδόσεων- την πλημμυρίδα της γλυκανάλατης, δακρύβρεκτης, σαχλεπίσαχλης δυτικής λογοτεχνίας στη μετεπαναστατική Ελλάδα του 19ου αιώνα, αλλά και τις ελληνικές απομιμήσεις της. Μια λογοτεχνία ξένη προς τον τρόπο ζωής, την ιστορία, τους αγώνες, τα πάθη, τους πόθους, τον πολιτισμό, τις παραδόσεις του ελληνικού λαού. Λογοτεχνία αποπροσανατολιστική, αποβλακωτική, κοινωνικά διαβρωτική, που με τα ανοίκεια «ήθη» της αλλοτρίωσε όχι μόνο την αστική και μικροαστική τάξη, αλλά και στρώματα του λαού της ξενοκρατούμενης Ελλάδας.
Ο Χουρμούζης δεν καταδίκαζε συλλήβδην το ευρωπαϊκό μυθιστόρημα, αλλά όσα «δηλητηρίαζαν» τη ζωή, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, τα ήθη, τις παραδόσεις του ελληνικού λαού. Ενάντια σ' αυτά εξαπέλυε τη γελοιοποιητική του τέχνη, «όπλον ακαταμάχητον, πάσης εποχής αθάνατον, ξίφος φονεύον εν τη μάχη και ουδέποτε θραυόμενον», όπως έλεγε. Διαβάστε την «Παρωδική μικρογραφία μυθιστορημάτων», προσέξτε τη συμβολικότητα των ονομάτων των προσώπων και θα ευφρανθείτε τα μέγιστα.
Ξαναγυρνάμε
στα παλιά,
σαν δούλοι
οι εργάτες και σκυλιά,
στραβοί κι ανάποδοι
ήρθαν χρόνοι
και μας «χορεύουν»
οι βαρόνοι!
* * *
Ξαναγυρνάμε
στα παλιά,
με νόμους ίδιους
με θηλιά,
καινούριοι όροι
εργασίας,
ίδιοι μ' εκείνους
της Ασίας!!!
* * *
Ξαναγυρνάμε
στα παλιά
«δούλευε σκλάβε
και μιλιά»,
μας παν στα χρόνια
του χαμάλη,
αντισταθείτε τους
με πάλη!