Ο «Ρ» συνεχίζει σήμερα την έρευνά του για τις αντιλαϊκές επιλογές δήμων της χώρας, οι οποίοι στηρίζονται από ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, με δήμους της Θεσσαλίας
Πρόθυμος υπηρέτης και άξιος διαχειριστής της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση στη Θεσσαλία. Στην περιοχή, όπως και σ' όλη τη χώρα, με τη στήριξη των δημάρχων και των παρατάξεων που υποστηρίζονται από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, προωθείται το μοντέλο «Τοπική Αυτοδιοίκηση - επιχείρηση», με την επιβολή πρόσθετων φόρων, την ιδιωτικοποίηση βασικών δραστηριοτήτων, την ανάληψη αρμοδιοτήτων χωρίς τους αντίστοιχους πόρους, σε υπηρεσίες, μάλιστα, που πρέπει να είναι αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν για όλο το λαό - Παιδεία, Υγεία, Κοινωνική Πρόνοια - και τη μετατροπή των δήμων σε φορέα ανατροπής των εργασιακών σχέσεων.
Απόλυτη έκφραση βρίσκει η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ στους μεγάλους δήμους της Λάρισας, του Βόλου και των Τρικάλων, αλλά και στους περισσότερους «Καποδιστριακούς», όπου οι υποστηριζόμενοι δήμαρχοι από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πρωτοστατούν στην εφαρμογή της. Δεν ενδιαφέρονται, όμως, για τη διεκδίκηση των παρανόμως παρακρατηθέντων πόρων από το κράτος και δε συμμετέχουν στους διεκδικητικούς αγώνες της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Φωτεινή εξαίρεση αγωνιστικής έκφρασης, κόντρα στην εφαρμοζόμενη αντιλαϊκή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, αποτελεί ο Δήμος Καρδίτσας, όπου η δημοτική αρχή, συνέχεια και με συνέπεια, δρα με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον.
Γίνεται, λοιπόν, φανερό ότι οι επερχόμενες τοπικές εκλογές αποτελούν μια σοβαρή και γενικευμένη πολιτική μάχη, με επίκεντρο τα λαϊκά προβλήματα, στην οποία και οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα μπορούν και πρέπει να δώσουν ένα ισχυρό πλήγμα στην αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και γενικότερα. Και το πλήγμα αυτό θα δοθεί, καταψηφίζοντας τα ψηφοδέλτια που θα υποστηριχτούν από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ και ενισχύοντας αποφασιστικά τα ψηφοδέλτια που θα στηρίξει το ΚΚΕ και άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις, αναδεικνύοντας αγωνιστές δημάρχους, ώστε να δοθεί ώθηση στην προσπάθεια αλλαγής των συσχετισμών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και σε γενικότερο πολιτικό επίπεδο, συμβάλλοντας σημαντικά στη δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου, που θα επιβάλει τη Λαϊκή Εξουσία.
Η δημοτική αρχή Λάρισας επιχειρεί να ιδιωτικοποιήσει το πολιτιστικό κέντρο «Μύλος» |
Ολα αυτά τα χρόνια, αντί να διεκδικήσουν τους παρανόμως παρακρατηθέντες πόρους, που για το δήμο φτάνουν, περίπου, στα 135 εκατομμύρια ευρώ, δημιούργησαν ένα μεγάλο χρέος, άνω των 5 δισ. δρχ., επέβαλαν δυσβάσταχτα δημοτικά τέλη - το 20% των εσόδων του 2005 προέρχονται από ανταποδοτικά τέλη -, δανείστηκαν και προσπαθούν να τ' αρπάξουν από τους Λαρισαίους, με διάφορους τρόπους, όπως με το κυνηγητό κλήσεων στο οποίο επιδίδεται η Δημοτική Αστυνομία.
Η σημερινή δημοτική αρχή προχώρησε, το 2004, σε αύξηση του Ειδικού Ανταποδοτικού Τέλους (ΕΑΤ) κατά 20%. Ετσι, το 2005 και μαζί με άλλα τέλη συγκέντρωσαν στο ταμείο του δήμου 22 εκατομμύρια ευρώ. Υπενθυμίζουμε δε ότι η δημοτική αρχή επί δημαρχίας Καφφέ, μέσα σε ένα βράδυ, είχε αυξήσει κατά 68% τα δημοτικά τέλη!
ICON |
Οι αθλούμενοι πληρώνουν για να χρησιμοποιούν τις αθλητικές εγκαταστάσεις των δήμων |
Οσον αφορά στις εργασιακές σχέσεις, οι δύο δημοτικές αρχές προχώρησαν στην ανατροπή τους με επέκταση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, έργου, προγραμμάτων STAGE (ΣΤΕΪΤΖ), με αποτέλεσμα το 33% του δυναμικού να απασχολείται με τέτοιες συμβάσεις και πολλοί να παραμένουν απλήρωτοι.
Στον πολιτισμό και στον αθλητισμό κυριαρχεί η λογική της εμπορευματοποίησης και της χαμηλής ποιότητας με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος. Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια απαξίωσης του ΔΗΠΕΘΕ, ενώ εγκαταλείφθηκε η κατασκευή θεάτρου στο χώρο του ΟΥΗΛ, καθώς η δημοτική αρχή επέλεξε την κατασκευή πάρκινγκ με τη μέθοδο της αυτοχρηματοδότησης, επιχειρείται η ιδιωτικοποίηση του πολιτιστικού κέντρου «Μύλος», αυξήθηκαν κατά 10% τα δίδακτρα στο Δημοτικό Ωδείο, ενώ νοικιάζονται μια σειρά πολιτιστικών χώρων σε ιδιώτες.
Ο Αθλητικός Οργανισμός Δήμου Λάρισας έχει μετατραπεί σε κερδοσκοπικό φορέα και εξυπηρέτησης επιχειρηματικών συμφερόντων, ενώ οι Λαρισαίοι πληρώνουν για τη χρήση των εγκαταστάσεών του, αφού το 20% των εσόδων του προέρχεται από ανταποδοτικές εισφορές και η κρατική συμμετοχή είναι μηδενική. Επίσης, η σημερινή δημοτική αρχή αποδέχτηκε το πρόγραμμα «Θησέας» που οδηγεί στη σύμπραξη με το ιδιωτικό κεφάλαιο και, βεβαίως, όλα αυτά τα χρόνια δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία διεκδίκησης λύσεων για τα γενικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός της πόλης.
Σε φορομπηχτικό μηχανισμό και εξάρτημα ανατροπής των εργασιακών σχέσεων έχει μετατρέψει το Δήμο Βόλου και η δημοτική αρχή της πόλης, που υποστηρίζεται από τη ΝΔ. Οι αυξήσεις των δημοτικών τελών ακολουθούν κάθε χρόνο ανοδική πορεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2005, τα τέλη καθαριότητας και φωτισμού αυξήθηκαν κατά 9%, ενώ είχαν προηγηθεί αυξήσεις ύψους 6% το 2004 και 5% το 2003.
Οσον αφορά στις εργασιακές σχέσεις, η επιχείρηση ανατροπής τους ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, με την αποδοχή της τότε «πιλοτικής» εφαρμογής των διαβόητων Τοπικών Συμφώνων Απασχόλησης (ΤΣΑ). Στο δήμο, από τους 500 εργαζόμενους, μόνιμοι είναι οι 380 και οι 120 με συμβάσεις αορίστου χρόνου, ενώ στις Δημοτικές Επιχειρήσεις, στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου και Ιδιωτικού Δικαίου απασχολούνται 450 άτομα, εκ των οποίων μόνο 55 είναι μόνιμοι, 30 με συμβάσεις αορίστου χρόνου και οι υπόλοιποι με 8μηνες συμβάσεις, με μερική απασχόληση, συμβάσεις έργου και προγράμματα «STAGE». Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Δημοτικές Επιχειρήσεις, κυρίως η τουριστική (ΔΗΤΕΒ) και η τεχνική (ΔΕΜΕΚΑΒ), είναι αυτές που χρησιμοποιούνται από τη δημοτική αρχή για πελατειακές σχέσεις, ώστε «να κρατάει στο χέρι» τους εργαζόμενους εκμεταλλευόμενη την εργασιακή ομηρία τους, ενώ οι αναθέσεις έργων γίνονται απευθείας, δηλαδή με συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η Δημοτική Επιχείρηση Τουρισμού εισπράττει ετησίως 320.000 ευρώ από την ενοικίαση του ξενοδοχείου «ΞΕΝΙΑ» Βόλου και άλλα 150.000 ευρώ από καφετερίες του δήμου και, όπως έχει καταγγελθεί, κανείς από τη δημοτική αρχή και τους αρμόδιους της επιχείρησης δε δίνει εξηγήσεις για το πού «πηγαίνουν» και πώς διαχειρίζονται αυτά τα χρήματα.
Οσον αφορά στον πολιτισμό, η υποκουλτούρα και η εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων είναι τα κυρίαρχα στοιχεία της πολιτικής που ακολουθεί η δημοτική αρχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι το συγκρότημα του παλαιού κεραμοποιείου «ΤΣΑΛΑΠΑΤΑ» - επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης - μετατράπηκε σε απέραντο χώρο «μπουζουξίδικων», ενώ για το μουσειακό χώρο που προοριζόταν δε γίνεται λόγος. Κέρδος έχει μόνο η εταιρία ΓΕΚ, που εισπράττει από την ενοικίαση των χώρων αυτών, ενώ ο Δήμος Βόλου πληρώνει έξι φύλακες, χωρίς να έχει κανένα όφελος.
Απαρέγκλιτα εφαρμόζει τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις και επιλογές των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και η δημοτική αρχή Τρικάλων, που υποστηρίζεται από το κυβερνών κόμμα, συνεχίζοντας την πολιτική της προηγούμενης επί δημαρχίας Σπαθή (ΠΑΣΟΚ).
Η σημερινή δημοτική αρχή επέβαλε τον πρώτο χρόνο της θητείας της αυξήσεις περίπου 14% στα τιμολόγια της Δημοτικής Επιχείρησης Υδρευσης και Αποχέτευσης, ενώ πέρυσι επιβλήθηκε νέα αύξηση ύψους 7%. Στον τομέα της καθαριότητας και του ηλεκτροφωτισμού οι αυξήσεις ξεκινούν από 6 και φτάνουν μέχρι και 35%. Επίσης, στους παιδικούς σταθμούς, αφού ήδη η προηγούμενη δημοτική αρχή είχε επιβάλει 30 ευρώ ως εγγραφή - έτσι το αιτιολόγησε - τα τροφεία αυξήθηκαν σε 150 ευρώ ετησίως, δηλαδή κατά 400%. Δίδακτρα ύψους 40-50 ευρώ επιβλήθηκαν και στο Δημοτικό Ωδείο, ενώ οι δημότες πληρώνουν ακόμα και στα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών. Επίσης, όπως και στη Λάρισα, σε κυνήγι κλήσεων επιδίδεται και ο Δήμος Τρικάλων, βγάζοντας μάλιστα από τα συρτάρια του κλήσεις προηγούμενων χρόνων για να γεμίσει τα ταμεία του.
Οσον αφορά τους εργαζόμενους, το 30%, περίπου, είναι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, μερικής απασχόλησης και έργου, ενώ κατά καιρούς εφαρμόζονται στο δήμο διάφορα Προγράμματα Απασχόλησης.
Από τον πολιτισμό που προάγει η δημοτική αρχή Καρδίτσας μέσω και της Δημοτικής Πινακοθήκης... |
Ολα αυτά τα χρόνια, η Δημοτική Αρχή Καρδίτσας:
Η Δημοτική Αρχή Καρδίτσας δε σταμάτησε ποτέ να διεκδικεί τους παρακρατηθέντες πόρους από το κράτος και ο δήμαρχος δεν έπαψε να καταγγέλλει τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, όπως οφείλει και πρέπει να είναι ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μπαίνει συνεχώς μπροστά στους αγώνες που αναπτύσσονται τόσο στην πόλη και στο νομό, όπως στις κινητοποιήσεις της μικρομεσαίας αγροτιάς, αλλά και γενικότερα.
ICON |
...στέκεται και δίπλα στους αγρότες, που παλεύουν για το δίκιο τους |
(Ο αγωνιστής κι ο καλλιτέχνης)
«Η ΕΚΘΕΣΗ μου αυτή είναι αφιερωμένη σ' όλους εσάς, ειδικότερα, όμως, στους νέους, που ξέρουν να παλεύουν και να θυσιάζονται για τα μεγάλα ιδανικά». Μ' αυτά τα λόγια, εκφράστηκε ο κορυφαίος αγωνιστής Α. Τάσσος για τους νέους, στα εγκαίνια της μεγάλης αναδρομικής έκθεσής του, το 1975, στην Εθνική Πινακοθήκη. Η αγάπη κι ο θαυμασμός για τα νιάτα είναι δοσμένα και σε μια σειρά έργα του, που έχουν σαν θέμα τους αγώνες της ελληνικής νεολαίας στα χρόνια της Κατοχής, που κορυφώθηκαν στη δικτατορία και που κορύφωμά τους στάθηκε ο μεγάλος ξεσηκωμός, στις 17 Νοέμβρη '73.
ΕΙΝΑΙ αλήθεια πως ο Τάσσος, για μας τους ΕΠΟΝίτες, που είχαμε τότε την ευθύνη στον τομέα της Διαφώτισης και στην έκδοση των εντύπων μας, πολλές φορές ήταν ο σπάνιος δάσκαλος.
ΣΤΗΝ αναδρομική εκείνη έκθεση, πρωτοπαρουσιάστηκε η γιγάντια σε διαστάσεις ξυλογραφία του (5,25 Χ 0,90) με τον τίτλο «17 Νοεμβρίου 1973», που όσοι την αντίκρισαν τους προκάλεσε δέος. Οπως σημειώνει ο δημοσιογράφος Κώστας Νίτσος, πρόεδρος της Εταιρείας Εικαστικών Τεχνών Α. Τάσσος, στο δελτίο της, «ο Τάσσος το Νοέμβρη του 1973 είχε συγκλονιστεί με τη λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αποσύρθηκε, τότε, στο μακρινό Πεταλίδι του και άρχισε εκεί να χαράζει μανιακά ένα, από κάθε άποψη μεγάλο, ένα, κυριολεκτικά, μνημειακό έργο»... Κι όπως συμπληρώνει ο Κ. Νίτσος, ήταν έργο που ξεσήκωσε τότε το κοινό, που κατά χιλιάδες χαιρόταν την έκθεση εκείνη.
ΠΟΛΥΤΙΜΗ στάθηκε η συμβολή του Α. Τάσσου στην ανάπτυξη του αντιστασιακού Τύπου. Πολλές, μάλιστα, από τις μεγάλες αφίσες της τελευταίας περιόδου τυπώθηκαν άψογα στη θρυλική «VICTORIA», στο τυπογραφείο της οδού Σκρα 31, της Καλλιθέας. Αφίσες, που όταν κάποτε τις είδαν, το φθινόπωρο του 1944, οι Γάλλοι αντιστασιακοί νόμισαν ότι ήταν τυπωμένες σε νόμιμο τυπογραφείο. Αλλά, όπως τους εξήγησε ο Κ. Καραγιώργης, είχαν τυπωθεί στα έγκατα της γης...
Ο Α. ΤΑΣΣΟΣ, μιλώντας για το έργο του, αναφέρει: «Στα έργα μου υπάρχει η ανθρώπινη οδύνη, αλλά και η αποφασιστικότητα. Δεν πιστεύω πως χρειάζεται να κάνω θεματικά ένα έργο αισιόδοξο για να δώσω τη φάση της επιβίωσης... Οι άνθρωποι, που κινούνται μέσα στα έργα μου, σηκώνουν το βάρος της σκλαβιάς και της τυραννίας. Αλλά είναι τόσο αλύγιστοι εκφραστικά, που δεν μπορούν παρά να μένουν όρθιοι ως το τέλος. Ορθιοι, ακόμα κι όταν πέφτουν. Αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμά μου».
ΕΦΕΡΕ συγκλονισμό εδώ και 20 χρόνια (13 Οκτώβρη 1985), όταν μαθευόταν η είδηση για το θάνατό του. Δεν ήταν μόνον η Αντίσταση κι ο μεγάλος κόσμος της. Ηταν μαζί τους, επίσης, όλος ο πνευματικός κόσμος, που έδωσε με το λόγο του το στίγμα του για τον μεγάλο καλλιτέχνη. Ετσι, ο Γιάννης Ρίτσος θα πει πως με το μεγάλο έργο του έδωσε, όσο ίσως κανένας άλλος καλλιτέχνης του καιρού μας, την ιστορική πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας, που απαθανάτισε τους αγώνες του ελληνικού λαού, την ηρωική Αντίσταση, τις μέρες του Πολυτεχνείου.
«...Ο Τάσσος μας με το αιώνιο "παρών" του στους αγώνες του ελληνικού λαού, που ένωσε την Επανάσταση του '21 με το '40-'44 και τροφοδότησε τη μνήμη όλων μας κι εκείνων, που έζησαν αυτές τις μεγάλες ώρες, αλλά κι εκείνων που ήρθαν πολύ αργότερα, ένας τέτοιος καλλιτέχνης κι ένας τέτοιος άνθρωπος έχει νικήσει με τη ζωή του και το έργο του το θάνατο...».
«Ο ΤΑΣΣΟΣ μας, προσθέτει ο ίδιος, δεν απαθανάτισε μόνο τις μεγάλες ώρες της Ελλάδας, αλλά μαζί μ' αυτό απαθανατίστηκε ο ίδιος, κι έτσι μπροστά του σκύβουμε το κεφάλι με σεβασμό και θαυμασμό, γιατί μας έμαθε να μη σκύβουμε ποτέ το κεφάλι μπροστά στον εχθρό...».
ΕΙΚΟΣΙ χρόνια πέρασαν από το θάνατό του κι ενώ είχε έτοιμα όλα για τη μεγάλη εκδήλωση της 40ής Επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης, στην οποία ήταν και ομιλητής. Η κακιά αρρώστια τον είχε χτυπήσει και τον τέλειωσε γρήγορα. Ως τις τελευταίες μέρες της ζωής του, έβλεπε πάντα το δικό του χρέος ανεξόφλητο στο λαό, που πάντα αγωνίζεται και δεν ξεχνά τους καλλιτέχνες του. «Αυτόν τιμούμε κι αυτός τιμά το έργο μας. Είναι κοντά μας και ζούμε μαζί του. Κι αυτό είναι μια "συναλλαγή", που την ονειρεύεται κάθε καλλιτέχνης». Υποδειγματικές διδαχές για την τέχνη και τη ζωή ποτέ δεν ξεχνιούνται. Είναι ακριβή του λαού κληρονομιά.