Παλαίμαχοι συνδικαλιστές, ακαδημαϊκοί και νομικοί καταδικάζουν με δηλώσεις τους στον «Ριζοσπάστη» το κατάπτυστο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις
ΔΝ - Εφέτης, πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων
Το άρθρο 11 του Συντάγματος προβλέπει το αρχαιότερο δικαίωμα συλλογικής δράσης στο ελληνικό συνταγματικό δίκαιο, το δικαίωμα της συνάθροισης, του οποίου η άσκηση ορθά μεταφράζεται σε δημόσια συμμετοχή στις διαδικασίες σχηματισμού πολιτικής βούλησης της εξουσίας (Κ. Χρυσόγονος, ανωτ., σελ. 480). Από την εποχή της δικτατορίας ισχύει το ν.δ. 794/1971, ενώ καμία κυβέρνηση της μεταπολίτευσης δεν έφερε προς ψήφιση εκτελεστικό νόμο, αφήνοντας διευρυμένα τα όρια του δικαιώματος. Το υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου αποπειράται μετά από 45 χρόνια δημοκρατίας να προβεί σε ρυθμίσεις - περιορισμούς, εισάγοντας αμφίβολης συνταγματικότητας νεωτερισμούς.
Πρώην πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία»
Παρακολουθούμε άλλη μια φορά μέσα από το δόγμα «νόμος και τάξη», και αφού έχουν προηγηθεί 3 μνημόνια με τις υπογραφές όλων των αστικών κομμάτων, να προσπαθούν να βάλουν εμπόδια και απαγορεύσεις στην ταξική πάλη βάζοντας στο προσκήνιο τον «κοινωνικό αυτοματισμό». Η κυβέρνηση της ΝΔ ενισχύει το αντεργατικό οπλοστάσιο, βάζοντας στόχο να χτυπηθούν οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες, οι διαδηλώσεις, που αφορούν όλο το λαό.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάνε ότι και άλλοι προσπάθησαν να καταργήσουν την ταξική πάλη και ριζοσπαστικοποίηση των προοδευτικών δυνάμεων, όπως π.χ. ο Λάσκαρης, αλλά τσακίστηκαν από τους πρωτοπόρους ταξικούς και προοδευτικούς εργάτες, οι οποίοι «δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» από αυτούς που παίρνουν το ψωμί από το τραπέζι.
Εμείς 9 μήνες στη «Χαλυβουργία» ζήσαμε την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, την καταστολή, και δεν κάναμε πίσω.
Και τελειώνοντας αυτές τις λίγες γραμμές θα θυμίσω ότι όπου υπάρχει αδικία θα υπάρχει η πάλη των πρωτοπόρων των λαϊκών αγωνιστών, γιατί νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και γιατί αντάρτης - κλέφτης - παλικάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός. Αυτό το νομοσχέδιο πρέπει να αποσυρθεί, αλλιώς το εργατικό - λαϊκό κίνημα θα το αχρηστεύσει. Ολοι για έναν και ένας για όλους. Συνεχίζουμε με ψηλά τις σημαίες της τάξης μας και του λαού μας.
Πρώην πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ
Πρώην πρόεδρος της ΟΕΚΙΔΕ
Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Φλώρινας
Οι προτεινόμενες ρυθμίσεις δεν αφορούν τη δήθεν ανάγκη αποτροπής μικρής ομάδας διαδηλωτών από το να προκαλεί αναντίστοιχης σημασίας παρακώλυση της κυκλοφορίας, θέμα που αφενός έχει ήδη ρυθμιστεί με το ΠΔ 120/2013 και αφετέρου στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτορυθμίζεται από τους ίδιους τους μετέχοντες στις κινητοποιήσεις.
Οι διατάξεις του νομοσχεδίου σκοπεύουν στην καθοριστική περιστολή - μέχρι πλήρους καταστολής - του δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Εισάγονται νέοι σύγχρονοι κατασταλτικοί μηχανισμοί σε βάρος των κοινωνικών αγώνων. Ιστορικά η κοινωνική διαμαρτυρία περιφρουρείται από το ίδιο το λαϊκό κίνημα, πρώτα και κύρια απέναντι στο κράτος και την επέμβασή του, μέσω φανερών και αφανών μηχανισμών του. Το σχέδιο νόμου όμως έρχεται να επιβάλει θεσμικά την κρατική επέμβαση και τον ασφυκτικό έλεγχο κάθε κινητοποίησης. Σύμφωνα με όσα προβλέπονται, η αστυνομία μπορεί να απαγορεύσει προληπτικά μια δημόσια συνάθροιση ακόμα και απλώς πιθανολογώντας (η ίδια διά των οργάνων της!) ότι επίκειται αορίστως «σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής». Απαγορεύει τις αυθόρμητες συγκεντρώσεις και καθιστά ιδιώνυμο αδίκημα τη συμμετοχή σε κινητοποίηση που δεν έχει λάβει την κρατική έγκριση. Η υποχρέωση ορισμού «οργανωτή» αστικώς υπευθύνου, ο οποίος θα ευθύνεται προσωπικά, με την υποχρέωση μάλιστα να συνεργάζεται με την αστυνομία, δίνει ουσιαστικά το πράσινο φως δράσης σε κάθε λογής προβοκατόρικους μηχανισμούς, που πλέον έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να εκτρέψουν και δυσφημίσουν μια λαϊκή - εργατική κινητοποίηση αλλά και να πλήξουν οικονομικά τους οργανωτές της, χωρίς να είναι αναγκαίο καν να αναζητηθούν οι πραγματικοί αυτουργοί ζημιογόνων πράξεων και να αποκαλυφθεί η ταυτότητά τους.
Η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που εισάγει προς ψήφιση στοχεύει απευθείας το εργατικό και λαϊκό κίνημα, με το βλέμμα στα νέα αντιλαϊκά και αντικοινωνικά μέτρα που έρχονται με αφορμή τη νέα οικονομική κρίση στην οποία εισερχόμαστε.
Μπροστά σε τέτοιες διατάξεις ο νομικός κόσμος, η Ολομέλεια των Προέδρων, οι Δικηγορικοί Σύλλογοι και κυρίως η μεγάλη πλειοψηφία των αγωνιζόμενων δικηγόρων δεν επιτρέπεται να παραμείνουν αδρανείς. Οφείλουν να πάρουν σαφή θέση καταδίκης του νομοσχεδίου, χωρίς «ναι μεν αλλά».
Εφέτης ΔΔ, γενικός γραμματέας της Ενωσης Διοικητικών Δικαστών
Το άρθρο 11 του Συντάγματος προβλέπει την απαγόρευση των υπαίθριων συναθροίσεων μόνο αν επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια ή αν απειλείται σε ορισμένη περιοχή σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής.
Η πρώτη παρατήρηση για το σχέδιο νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή είναι ότι διευρύνει υπέρμετρα το περιεχόμενο των ανωτέρω περιορισμών, παρέχοντας μία πέραν από κάθε αναλογία ευχέρεια στις αστυνομικές αρχές να επιβάλλουν απαγόρευση ή περιορισμό ορισμένης συνάθροισης. Ιδίως ο τρόπος με τον οποίο τα άρθρα 7 και 8 επικαλούνται «διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής» (η σύνδεσή τους, για παράδειγμα, με τις ειδικότερες κυκλοφοριακές και άλλες ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες, αλλά και με τον αριθμό των συμμετεχόντων) αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αξιοποιηθεί η ως άνω αόριστη νομική έννοια κατά το δοκούν και να αποτελέσει πρόσχημα απαγόρευσης κάθε μη αρεστής στις κυβερνήσεις έκφρασης λαϊκής διαμαρτυρίας. Η διάταξη του άρθρου 13 παρ. 1, η οποία θεσπίζει το ιδιώνυμο έγκλημα της συμμετοχής σε απαγορευμένη συνάθροιση, παραπέμπει σε σκοτεινές στιγμές της ελληνικής Ιστορίας. Ανησυχία, τέλος, για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα προκαλεί η διάταξη του άρθρου 19, η οποία συστήνει στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη Διεύθυνση Πρόληψης της Βίας, στην οποία, μαζί με συγκεκριμένες περιπτώσεις βίας (π.χ. τη ρατσιστική βία κ.λπ.), υπάγει μια μορφή «βίας» υπό την αόριστη έκφραση «ριζοσπαστικοποίηση». Προφανώς είναι αντικείμενο μεγαλύτερης μελέτης η προέλευση και η φύση των όρων «ριζοσπαστικός», «ριζοσπάστης» κ.λπ., ωστόσο είναι αυτονόητο ότι ιστορικά οι όροι αυτοί συνδέονται με την ορθολογική εξήγηση της κοινωνικής εξέλιξης, με τον αγώνα για τη χειραφέτηση των λαών, την κοινωνική πρόοδο, την κατάργηση προνομίων και τίτλων (π.χ. φεουδαρχικών), τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Το σχέδιο νόμου, αξιοποιώντας την τάση εντός της ΕΕ να μεταλλαχθούν οι όροι αυτοί σε κάτι που προσομοιάζει με τη μισαλλοδοξία ή την τρομοκρατία, κάνει χρήση της έκφρασης «ριζοσπαστικοποίηση», αφήνοντας ανοιχτό τον κίνδυνο να περάσουμε στην ποινικοποίηση προοδευτικών ιδεολογιών, ανθρώπων ή ομάδων.
Πρώην πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας
Κανένας εργάτης δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα ότι δήθεν η κυβέρνηση πάει να βάλει τάξη σε κάποια πράγματα. Στο μόνο πράγμα που θέλουν όλοι αυτοί, πλουτοκράτες και οι κυβερνήσεις τους, να βάλουν τάξη είναι η αδιατάραχτη συνέχιση της εκμετάλλευσής μας, που εξασφαλίζει πλούτο για αυτούς τους λίγους και για μας, τη μεγάλη πλειοψηφία, φτώχεια και μιζέρια.
Η μοναδική μας απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι το δυνάμωμα των σωματείων μας και η ένταση της ταξικής πάλης, για να ακυρώσουμε στην πράξη όλα τα σχέδιά τους που μας κρατούν μόνιμα υποζύγια.
Καμία αυταπάτη δεν πρέπει να έχουμε εμείς οι εργάτες. Μόνο με τη δική μας οργανωμένη συλλογική πάλη θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από το βραχνά της εκμετάλλευσης και τελικά της ανέχειας.
Πρώην πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας
Πανεπιστημιακός - Συγγραφέας
Κρύβουν, λοιπόν, την πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από την οργανωμένη επιχείρηση κρατικής τρομοκρατίας, αυταρχισμού και καταστολής, για να στηρίξουν την επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος των εργατικών - λαϊκών αναγκών και να θέσουν αναχώματα στη ριζοσπαστικοποίηση του λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας.
Βιάζονται όμως. Θεωρούν ότι τώρα είναι ευκαιρία. Τώρα που το κίνημα είναι σε ύφεση, τώρα που ευνοούνται σκανδαλωδώς από τα ΜΜΕ, τώρα που ο λαός είναι ζαλισμένος από τις απανωτές σφαλιάρες, οικονομικές, υγειονομικές, κοινωνικές και άλλες. Κάνουν λάθος όμως. Μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά, αλλά ο λαός δεν είναι προσκυνημένος και αυτό θα το νιώσουν στην πράξη. Ας προσέξουν λοιπόν. Δεν συμμορφώνονται ειδικά οι νεολαίοι «προς τας υποδείξεις», ο όρος από τη χουντική προέλευση του νομοσχεδίου.
Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, μέλος της ΔΕ της ΠΟΣΔΕΠ
Η επιστήμη, φτάνοντας στο ναδίρ της αξιοπιστίας της, κρύφτηκε πίσω από την πολιτική διαχείριση, συνεισφέροντας στο προπέτασμα καπνού για αυτά που έρχονται, ένα «success story» με σύντομη ημερομηνία λήξης. Ο Covid-19 έδρασε καταλυτικά στην εμφάνιση της νέας κρίσης, οδηγώντας τις κυβερνήσεις να επιταχύνουν τους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς τους. Επίθεση όμως δεν γίνεται χωρίς άμυνα. Αυτά που ετοιμάζουν για εμάς, απαιτούν αυξημένα επίπεδα καταστολής. Αν δεν φοβόντουσαν το εργατικό κίνημα, τα συλλαλητήρια, τις κινητοποιήσεις, τις απεργίες, δεν θα κόπτονταν μέσα στο καλοκαίρι να καταθέσουν αυτό το απαράδεκτο νομοσχέδιο. Φοβούνται τον αγώνα στο δρόμο, που σφυρηλατεί συνειδήσεις, αντοχή στην καταστολή, αποτελεί σχολείο για την επόμενη μέρα.
Οχι, δεν θα ρωτήσουμε την κυβέρνηση για τον τρόπο που θα αντισταθούμε στην ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματά μας. Ξέρουμε επίσης να αντιμετωπίζουμε τις προβοκάτσιες, όπως και τους εχθρούς που είναι ντυμένοι σαν φίλοι.
Να είναι σίγουροι ότι το νομοσχέδιο θα έχει την τύχη των προηγούμενων προσπαθειών τους να βάλουν τους αγώνες στο γύψο. Η απάντηση θα δοθεί μαζικά, ενιαία, ταξικά, χωρίς αυταπάτες για το ποιος είναι ο αντίπαλος: Είναι το κεφάλαιο και οι υπηρέτες του.
Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων Ελλάδας
Οι εργατικοί αγώνες δεν μπαίνουν στο γύψο. Θα σταθούμε αντάξιοι των εργατικών μαχητών προγόνων μας και θα δίνουμε τη μάχη καθημερινά, όσο και αν θέλουν να καθόμαστε φρόνιμα και να δεχτούμε όλα τα αντεργατικά μέτρα που μας ετοιμάζουν στη νέα κρίση που έρχεται. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Η απαγόρευση των διαδηλώσεων θα μείνει στα χαρτιά και θα διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας για τη ζωή που μας αξίζει.
Καλούμε όλα τα σωματεία της ΟΜΕ, καθώς και όλο το εργατικό κίνημα να ξεσηκωθούν και να οργανώσουν την αντίδρασή τους ενάντια στο νέο νομοσχέδιο κρατικής καταστολής και αυταρχισμού, να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις μαζί με όλα τα Συνδικάτα όλων των βαθμίδων, να πάρουν μαζικά μέρος στο συλλαλητήριο στις 9 Ιούλη στις 8 μ.μ. στο Σύνταγμα και να εκδώσουν δελτία Τύπου διαμαρτυρίας.
Πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων
Δεν είναι τυχαίο ότι όταν τα σωματεία άρχισαν να γράφουν στο καταστατικό τους για την αρχή της πάλης των τάξεων, το 1919, έγινε παρέμβαση του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ούτε τυχαίο είναι ότι το 1919 ο Βενιζέλος, με ανάλογο νόμο σαν αυτό που φέρνει σήμερα η ΝΔ, προσπάθησε να βάλει στο «γύψο» το εργατικό κίνημα, αφού δεν μπορούσε να το ελέγξει.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που ανησυχούσε κάθε φορά την αστική τάξη και τους εκπροσώπους της ήταν η άνοδος των αγώνων, τα ριζοσπαστικά αιτήματα, η πολιτικοποίηση του εργατικού κινήματος. Το αστικό κράτος, λοιπόν, έχει συνέχεια. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, τίποτα δεν πέφτει από τον ουρανό.
Είναι πλούσια η ιστορία του κινήματός μας από τέτοιες επιθέσεις. Είναι όμως πλούσια και η ιστορία των αγώνων, ο τρόπος που κάθε φορά το κίνημα ξεπερνούσε τα διάφορα εμπόδια. Νόμους, συνδικαλιστικό της ασφάλειας, χαφιέδες, εξορίες, δολοφονίες τίμιων συνδικαλιστών, κυβερνητικό συνδικαλισμό κ.λπ.
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μία ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου, που εκφράζεται και στηρίζεται από όλα τα αστικά κόμματα. Την επίθεση αυτή στη ζωή της εργατικής τάξης, του λαού γενικότερα, επιδιώκουν να τη συνοδεύσουν δένοντας πισθάγκωνα το εργατικό κίνημα. Αυτό φοβούνται, ανεξαρτήτως των δυσκολιών που έχει σήμερα. Ανεξάρτητα αν ο εργαζόμενος σήμερα έχει σε πρώτη προτεραιότητα το κίνημα ή όχι. Είναι φανερό ότι δεν τους φτάνουν - ή δεν εμπιστεύονται - τα δεκανίκια τους στο κίνημα. Ξέρουν ότι η εργατική τάξη, αργά ή γρήγορα, θα καθαρίσει τους λογαριασμούς της με τον κυβερνητικό - εργοδοτικό συνδικαλισμό, με όλους αυτούς που έχουν κάτσει στο σβέρκο της με τις ευλογίες όλων των κυβερνήσεων που πέρασαν από τον τόπο.
Η επιχειρηματολογία τους για «πλειοψηφίες και μειοψηφίες» είναι για μικρά παιδιά. Στη ζωή οι μεγάλες ριζοσπαστικές ιδέες, η πάλη για τον προσανατολισμό του εργατικού κινήματος, η πάλη για λύση των προβλημάτων της εργατικής τάξης και του λαού, δεν ξεκίνησαν από πλειοψηφίες. Προχώρησαν μέσα από συγκρούσεις, ιδεολογική - πολιτική αντιπαράθεση, και οι πλειοψηφίες απολάμβαναν τα αποτελέσματα της πάλης των μειοψηφιών.
Σήμερα, ένα δρόμο έχει η εργατική τάξη για να βάλει εμπόδια με κάθε τρόπο σε αυτή τη νέα επίθεση, σε αυτό το χουντικό κατασκεύασμα. Να μην το νομιμοποιήσει στη συνείδησή της. Να δυναμώσει την πάλη της σε κάθε χώρο δουλειάς. Να παλέψει για όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν τη λαϊκή οικογένεια. Να δυναμώσει τα σωματεία της. Να παλέψει για ένα εργατικό κίνημα μαζικό, πολιτικοποιημένο, μακριά από κάθε ρεφορμιστική αντίληψη. Να δυναμώσει μαχητικά τις ταξικές δυνάμεις, που παλεύουν μαχητικά, με συνέπεια και ταξικό προσανατολισμό για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού. Να παλεύει καθημερινά για όλα τα προβλήματα που την αφορούν, χωρίς να χάνει τον κύριο στόχο, που είναι η ανατροπή αυτού του βάρβαρου συστήματος που μας αφαιρεί καθημερινά τη ζωή μας.
Σε αυτόν τον αγώνα έχουμε θέση όλοι. Σε αυτόν τον αγώνα καλώ κάθε εργάτη, κάθε οικοδόμο, να δώσει μαχητικό, αγωνιστικό «παρών».