Η βδομάδα προσφέρει δυο πολύ ενδιαφέρουσες επαναλήψεις. Την πολύ καλή δραματική κοινωνική ταινία του Τζον Χιούστον, «Ανταύγειες σε χρυσά μάτια» και τη γνωστή ερωτική κωμωδία του Γούντι Αλεν, «Ολα όσα θέλετε να ξέρετε για το σεξ». Υπάρχει μια ακόμα παλιά ταινία (1967), η οποία όμως, σύμφωνα με το γραφείο διανομής, παίζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας και μάλιστα με καινούριες κόπιες. Πρόκειται για το εικαστικό φιλοσοφικό μικρό αριστούργημα του εξαιρετικού Γιαπωνέζου δημιουργού Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, «Το πρόσωπο ενός άλλου».
Από τις καινούριες παραγωγές ξεχωρίζει η σουηδική ποιητική ταινία του Αμίρ Τσάμπιν, «Θεού θέλοντος»! Ερωτας και μοναξιά και θαυμάσιες εικόνες! Κάπου εδώ τελειώνει, ίσως, και η βδομάδα. Ποιος νοιάζεται να δει μια ακόμα... Νάρνια; Μια ακόμα παιδική περιπέτεια (με όλη τη σημασία των λέξεων) για μεγάλους («Νάρνια, ο πρίγκιπας Κάσπιαν», του Αντριου Ανταμσον)! Ο «Γάμος εξπρές», του Μάικλ Ιαν Μπλακ, ισχυρίζεται, τελείως αυθαίρετα και καταχρηστικά, πως είναι κωμωδία! Δε σκάει χείλι!
Υπάρχει, βέβαια, και η γνωστή δόση της βδομάδας! Το απαραίτητο θρίλερ! «Κλείδωσες;», ρωτάει ο Μπράιαν Μπερτίνο! Αλλά και να κλείδωσες, ο εχθρός είναι μέσα στο ίδιο σου το σπίτι! Κολλητά με το θρίλερ έρχονται οι κινέζικες πολεμικές τέχνες. «Το απαγορευμένο βασίλειο», του Ροντ Μίντοφ. Κλοτσοπατινάδα και άγιος ο θεός!
Αφησα τελευταία, για να την προσέξετε, την αντικομμουνιστική ταινία του Σκοτσέζου Ιαν Γκλεν, «Η επανάσταση της κυρίας Ράτλιφ». Καλή κατασκευή, με πολύ ύπουλο περιεχόμενο. Εγγλέζοι κομμουνιστές αλλάζουν πίστη στην Ανατολική Γερμανία! Ο πόλεμος (ταξικός) δε σταμάτησε, ούτε θα σταματήσει, όσο υπάρχουν ταξικές κοινωνίες.
Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή πως δεν έχουμε να κάνουμε με εύκολο δημιουργό. Αυτό εν μέρει οφείλεται στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται και στα φιλοσοφικά ζητήματα που βάζει στις ταινίες του και εν μέρει στον ελιτίστικο τρόπο που τις κινηματογραφεί. Ο θεατής πρέπει να έχει όλες τις κεραίες καρφωμένες πάνω στην οθόνη. Κάθε κινηματογραφική στιγμή κρύβει μια έκπληξη, φέρνει μια πληροφορία, βάζει ένα ερωτηματικό.
Στο «Πρόσωπο Ενός Αλλου» ο θεατής θα διαβάσει, στο πρώτο επίπεδο, την παρακάτω ιστορία. Μετά από ένα ατύχημα το πρόσωπο ενός πετυχημένου επιχειρηματία καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Ο επιχειρηματίας είναι αναγκασμένος να κυκλοφορεί τυλιγμένος με επιδέσμους. Αυτό αναγκάζει αυτούς που συναναστρέφεται, ακόμα και τη γυναίκα του, να τον αποφεύγουν. Εξωτερικά, βέβαια, δείχνουν κατανόηση και ευγένεια. Στην απελπισία του δέχεται την πρόταση ενός γιατρού να του «προσθέσει» καινούριο πρόσωπο. Πράγματι, η απόπειρα πετυχαίνει και ο ήρωάς μας αποχτάει ένα καινούριο πρόσωπο. «Το Πρόσωπο Ενός Αλλου», η νέα του εμφάνιση, όμως, θα του επιβάλει και τις ανάλογες συμπεριφορές...
Καθώς καταλαβαίνετε η ταινία ασχολείται πρακτικά και φιλοσοφικά με την ταυτότητα. Το πρόσωπο (η μορφή) ή το μυαλό, οι ιδέες, ο χαρακτήρας (το περιεχόμενο), είναι η ταυτότητα, το άτομο, ο άνθρωπος, η κοινωνία, ο κόσμος; Και, επίσης, πόσο επιδρά το πρόσωπο (η μορφή) στη συμπεριφορά (περιεχόμενο) του ανθρώπου, της κοινωνίας, του κόσμου; Τελικά ο τρόπος που ο κόσμος (το περιβάλλον) μας κοιτά (αντιμετωπίζει) επιδρά πάνω μας, «φτιάχνει» το πρόσωπό μας, καθορίζει τη συμπεριφορά μας, τη μορφή και το περιεχόμενο (μας) ή το αντίθετο; Πάντως, από μια γενικότερη προσέγγιση η ταινία αναδεικνύει τη διαλεκτική σχέση μορφής - περιεχομένου.
Μέρες μπορεί να κουβεντιάζει κανείς για τα ζητήματα που βάζει η ταινία. Μερικά από αυτά τα ζητήματα απαντιούνται και μερικά, τα περισσότερα, μένουν μετέωρα και ανοιχτά για συζήτηση. Η ταινία, πέρα από τη μεγάλη ευχαρίστηση που προσφέρει στα μάτια μας, ο τρόπος κινηματογράφησης είναι εντυπωσιακός, μοντέρνος και τολμηρός, μας φορτώνει και φιλοσοφική δουλειά για το σπίτι. Μόνοι μας ή με τους φίλους μας θα πρέπει να δώσουμε εμείς τις απαντήσεις που, από αδυναμία ή από σκοπιμότητα, δεν έδωσε η ταινία.
Ο κινηματογράφος του Χιρόσι Τεσιγκαχάρα είναι σκεπτόμενος κινηματογράφος. Η διασκέδαση, που έπεται, προκύπτει από την πληρότητα που νιώθει ο θεατής. Και από τη μεγάλη αναστάτωση! Στην οθόνη συμβαίνουν σοβαρά αισθητικά γεγονότα (ασπρόμαυρη φωτογραφία Χιρόσι Σεγκάβα). Ακούγονται θαυμάσιοι λειτουργικοί ήχοι και εξίσου θαυμάσιες και λειτουργικές μουσικές (Τόρου Τακεμίτσου). Οι προσεγμένοι διάλογοι (σενάριο Κόμπο Αμπε από το ομότιτλο βιβλίο του) λένε πολύ σημαντικά πράγματα. Πράγματα που προβληματίζουν!
Παίζουν: Τατσούγια Νακαντάι, Ματσίκο Κίο, Μικιτζίρο Χίρα, Κιόκο Κισίντα, κ.ά.
Ανάμεσα στις άλλες αρετές του καλού κινηματογραφικού έργου τέχνης είναι και ο «κόσμος» του! Η εικόνα, το περιβάλλον, η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στην οθόνη. Είτε όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί είναι ρεαλιστικά, είτε είναι ελλειπτικά και υπερβατικά (ποιητικά). Φτάνει ο θεατής να νιώθει ότι βλέπει κάτι ξεχωριστό. Ακόμα, για να μην πω ιδιαίτερα, όταν αυτό το ξεχωριστό που βλέπει τού είναι τόσο οικείο! Είναι ο δικός του καθημερινός κόσμος. Αναπλασμένος, όμως, με καινούρια υλικά. Με καινούριες σκιές, με καινούριες γωνιές λήψης (καινούριες οπτικές), με καινούριες σιωπές και με καινούρια συναισθήματα!
Ο Αμίρ Τσάμντιν δανειζόμενος στοιχεία τόσο του ρεαλισμού (πραγματικότητα) όσο και της αφαίρεσης (ποίησης) έφτιαξε, πράγματι, ένα θαυμάσιο δικό του (και τόσο δικό μας) κόσμο. Μια εικόνα να την πιεις στο ποτήρι! Ενας νέος εργάτης, μετανάστης στη Σουηδία, ανάμεσα σε άλλους μετανάστες, κάνοντας δυο και τρεις δουλειές για να επιβιώσει, δεν έχει καιρό για τρυφερότητες. Δεν έχει χρόνο και διάθεση. Εχει, ίσως, λόγω των συνθηκών, θέσει εκτός λειτουργίας αυτές τις σωματικές και συναισθηματικές λειτουργίες του. Τις τόσο αναγκαίες για την υγεία του ανθρώπου. Μόνο τα αστεία με τους φίλους του, με τους συναδέλφους του μάλλον στη δουλειά, είναι τα χάδια του, τόσο προς τον εαυτό του όσο και προς τους τρίτους. Κάποια στιγμή, όλως τυχαίως, παράλληλα, όμως, και τόσο νομοτελειακά, αναμενόμενα, ανταμώνει το... κίνητρο! Μια νέα γυναίκα, το ίδιο πληγωμένη και μόνη, όπως εκείνος. Τους χωρίζει - προς στιγμή - ένα τζάμι. Ομως, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν υπάρχουν εμπόδια.
Με οδηγό αυτό το ζευγάρι, ο Αμίρ Τσάμντιν, με απαλά και γήινα χρώματα, θα ζωγραφίσει πάνω στην οθόνη μικρές, βαθιές ανθρώπινες, στιγμές. Σιγά-σιγά η αίθουσα θα γεμίσει από τρυφερά συναισθήματα. Ο θεατής θα μαλακώσει. Παράλληλα, βέβαια, για όσους έχουν μάτια και θέλουν να δουν, θα αποκαλυφθεί μπροστά τους ολόκληρος ο μηχανισμός που παράγει τις μοναξιές. Που κάνει τους ανθρώπους στέρφους από συναισθήματα. Που τους απονευρώνει. Που τους σκοτώνει. Είναι ο καπιταλισμός, που με τον εξοντωτικό και απάνθρωπο τρόπο του στην παραγωγή και κατανομή των προϊόντων, στην εργασία, συντρίβει τις ανθρώπινες σχέσεις.
Μην περιμένετε να δείτε καμία υπερπαραγωγή. Τίποτα μεγάλες μουσικές και χιλιάδες κομπάρσους. Θα δείτε ένα μικρό τρυφερό ποίημα. Σαν μια σπουδή για πιάνο του Μπετόβεν ή του Σοπέν. Στιγμές-στιγμές, συνηθισμένοι σε άλλους κινηματογραφικούς ρυθμούς ίσως αναρωτηθείτε, «τι βλέπω τώρα»; Ομως, τελειώνοντας η ταινία, θα νιώσετε μεγάλη ξεκούραση και, συχωρήστε μου την υπερβολή, ίσως αγαλλίαση.
Και, για να μην ξεχνιόμαστε και αποπροσανατολιζόμαστε. Η ταινία είπαμε, είναι ρεαλιστική (αληθινή). Το ζευγάρι δε θα καταλήξει σε πελάγη ευτυχίας. Η σχέση τους, ήταν μόνο μια αναλαμπή. Θα κρατήσει, όσο κρατάει μια ηλιαχτίδα. Μια μικρή ερωτική πυγολαμπίδα! Υστερα τα κεφάλια πάλι μέσα. Το σύστημα είναι σκληρό. Η ειρωνική φράση που ακούγεται στο τέλος, «καλά είναι εδώ», υπογραμμίζει την τραγικότητα της κατάστασης. Ομως, και εδώ το αισιόδοξο της υπόθεσης είναι ότι, οι ήρωες και εμείς, τώρα ξέρουμε. Μπορούμε!
Παίζουν: Νίνα Πέρσον, Αμίρ Τσάμντιν, Χασάν Βριτζάνι, Τζαν Κάρλσον κ.ά.
Ο καθένας γνωρίζει πως ο πόλεμος (ταξικός) δεν τελείωσε, ούτε θα τελειώσει μέχρι να έρθει η αταξική κοινωνία. Στα πλαίσια, λοιπόν, του ταξικού πολέμου καλείται και ο κινηματογράφος να συνεισφέρει το κατά δύναμην. Η νεότερη επίθεση του στρατευμένου με την αντίδραση κινηματογράφου άρχισε αμέσως μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Γυρίστηκαν μια σειρά ταινίες, όπως το «Γκουντμπάι Λένιν» ή «Οι Ζωές των Αλλων», ας πούμε, οι οποίες, τάχα μου, έσταζαν πόνο για την ελπίδα που χάθηκε και έκαναν εποικοδομητική κριτική, αλλά υπογείως, και όπου τις έπαιρνε φανερά, έσταζαν χολή. «Η Επανάσταση της κας Ράτλιφ» δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα! Είναι μια χυδαία και καθαρή αντικομμουνιστική ταινία!
Βρισκόμαστε στα 1968. Μια αριστερή αγγλική οικογένεια, ο πατέρας μάλιστα βαθιά κομμουνιστής, η μάνα κόρη Αγγλου εθελοντή του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, φεύγουν, από την Αγγλία όπου ζουν, για την Ανατολική Γερμανία. Θέλουν να βρεθούν σε μια χώρα που οικοδομεί το σοσιαλισμό και να συνεισφέρουν και αυτοί στην οικοδόμηση. Ο κομμουνιστής πατέρας θα διδάξει Αγγλική φιλολογία. Η μητέρα θα παραμείνει νοικοκυρά, όπως και στην Αγγλία. Ομως, από την πρώτη στιγμή που φτάνουν, αυτός, η γυναίκα του και οι δυο κόρες τους βρίσκονται προ εκπλήξεων. Αυτά που πίστευαν, ανακαλύπτουν πως δεν ισχύουν. Η Ανατολική Γερμανία είναι μια κόλαση. Τόσο μεγάλη μάλιστα που, τελικά, αναγκάζονται, με κίνδυνο της ίδιας της ζωής τους, να δραπετεύσουν ξανά προς την «ελευθερία».
Η ταινία δεν είναι δράμα (γι' αυτό είναι διπλά ύπουλη). Είναι κωμωδία. Ολα είναι αποδραματοποιημένα, χαριτωμένα και, τάχα μου, σατιρικά! Ολα συμβαίνουν με καλή καρδιά και καλή πρόθεση. Ωστόσο, το δηλητήριο στάζει χωρίς σταματημό. Οι τοίχοι έχουν αυτιά, τα τηλέφωνα είναι παγιδευμένα, η μικρή κόρη μεταβάλλεται σε καρφί της οικογένειας, η μεγάλη κόρη σε πόρνη. Καταστροφή!
Η κα Ράτλιφ, η απλή αριστερή και αγνή νοικοκυρά, βλέποντας την οικογένειά της να καταστρέφεται, μεταβάλλεται σε επαναστάτρια. Ξεπερνώντας, μάλιστα, τον εαυτό της, παίρνοντας κάτι από το διεθνισμό του πατέρα της ίσως, θα νοιαστεί και για τους «ταλαιπωρημένους» Ανατολικογερμανούς! Δραπετεύοντας, θα πάρει μαζί της και άλλους κυνηγημένους!
Η ταινία, ανάμεσα στις άλλες ψευτιές της, ισχυρίζεται πως στηρίζεται σε ένα αληθινό περιστατικό. Αλήθεια, στο αληθινό περιστατικό φύτρωναν ποντίκια πάνω στα πικ-απ, όπως στην ταινία; Και τα πρόσωπα που συνάντησε η αληθινή οικογένεια ήταν όλα ανθρώπινες καρικατούρες; Δε σας λέω μακριά από τέτοιου είδους τέχνη. Αυτό το ξέρει ο καθένας. Εκείνο που πρέπει να συζητήσουμε είναι τον τρόπο που θα αποκρούσουμε αυτή τη νέα επίθεση.
Παίζουν: Κάθριν Τέιτ, Ιαν Γκλεντ.
«Ανταύγειες σε χρυσά μάτια» του Τζον Χιούστον |
Η ταινία φέρνει 41 ολόκληρα χρόνια στην πλάτη της. Και, ωστόσο, πέρα από τις τρομερές αλλαγές που έχουν γίνει σε αυτό το διάστημα, αλλαγές που αφορούν στην ηθική και στην ελευθερία, τα θέματα που θίγει εξακολουθούν να βασανίζουν ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου. Οι καταπιεστικοί θεσμοί, όπως ο στρατός για παράδειγμα, ο μιλιταρισμός καλύτερα, με τη συγκεκριμένη πειθαρχία, με την απόλυτη ιεραρχία, με την άκριτη υπακοή, γεννάνε και «επιμέρους», καθαρά «προσωπικές» καταπιέσεις. Καταπιέσεις που σπρώχνουν τα άτομα που τις υφίστανται στη δυστυχία και στην απόγνωση.
Πέντε πρόσωπα χαρακωμένα, πέντε τραγικοί ήρωες. Δυο ζευγάρια και ένας φαντάρος! Μουλαράς, για την ακρίβεια. Εκείνος, ο Μάρλον Μπράντο, αξιωματικός του αμερικάνικου στρατού, διδάσκει πατριωτισμό και πολεμικές αρετές στο στρατόπεδο που υπηρετεί, στα Νότια της χώρας, το 1947, μόλις δυο χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η γυναίκα του, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, με τις αλλαγές στην ηθική και στην οικονομία, που έχει φέρει ο πόλεμος, βιώνει, με έναν απόλυτο και πρωτόγονο τρόπο, τη σεξουαλική «απελευθέρωση» της γυναίκας, που προέκυψε τόσο βίαια, ώστε δεν πρόλαβε να αφομοιωθεί. Απιστεί ανοιχτά και χωρίς προσχήματα. Ο εραστής, ο Μπράιαν Κέιθ, αξιωματικός του στρατού και αυτός και κατά ένα βαθμό ανώτερος από τον απατημένο σύζυγο και συνάδελφό του, ζει τη δική του τραγωδία. Η γυναίκα του, η Τζούλι Χάρις, μετά από μια εγχείρηση, είναι, πια, ψυχικά και σωματικά ανίκανη για φυσιολογική ζωή. Περνάει τις μέρες της πληγωμένη και αυτο-απομονωμένη, ακούγοντας μουσική με τον προσωπικό ιδιότυπο υπηρέτη της. Τέλος, ο φαντάρος, ο Ρόμπερτ Φόρστερ, ο μουλαράς. Ο πρωτόγονος ακόμα άντρας, ο οποίος σπρωγμένος από τις συνθήκες της ζωής του οδηγήθηκε στην απομόνωση και στην εσωστρέφεια και σιγά - σιγά μετατράπηκε σε ένα ανθρώπινο «κτήνος», ικανό μόνο να προκαλεί βίαιο ερωτισμό και τίποτα περισσότερο.
«Τα πάντα γύρω από το σεξ» του Γούντι Αλεν |
Μην ψάχνετε για σκάνδαλα. Χάρη στο πολύ καλό σενάριο, που στηρίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Κάρσον Μακ Κούλερς, χάρη στον εξαιρετικό, στον κυνηγημένο από τη «Μαύρη Λίστα», σκηνοθέτη της και χάρη, βεβαίως, στις σπάνιες ερμηνείες όλων των ηθοποιών, με πρώτον βέβαια τον Μάρλον Μπράντο, τον οποίον, για μια ακόμα φορά, δε χορταίνεις να βλέπεις, η ταινία προκαλεί μόνο σεβασμό. Σε καμία στιγμή της, ακόμα και τις πιο δύσκολες, δεν ξεπέφτει στη φθήνια. Οι σκηνές της, τα πλάνα της ματώνουν. Πρόκειται για μια σοβαρή μικρή κοινωνιολογική έρευνα. Μια μελέτη για το κλειστό κύκλωμα του στρατού, αλλά και, πρωτίστως, για τις απέραντες εκτάσεις της ανθρώπινης «ψυχής». Εκτάσεις που βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση και σε μεταβολές. Κίνηση και μεταβολές που αναστατώνουν και ενεργοποιούν το άτομο, τις κοινωνίες.
Παίζουν: Μάρλον Μπράντο, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Μπράιαν Κέιθ, Τζούλι Χάρις, Ρόμπετ Φόρστερ.
«Τα πάντα γύρω από το σεξ»,του Γούντι Αλεν.
Ενας επιστήμονας, ο σεξολόγος Ντέιβιντ Ρούμπεν, ερεύνησε και έγραψε ένα βιβλίο («Ολα όσα θέλετε να μάθετε για το σεξ, αλλά φοβόσαστε να ρωτήσετε») σχετικά με τις ερωτικές προτιμήσεις, για να μην πούμε ιδιορρυθμίες, ιδιαιτερότητες ή, και το ακόμα χειρότερο, ερωτικές διαστροφές και ένας σκηνοθέτης, ο δαιμόνιος Γούντι Αλεν, πήρε τα επτά κεφάλαια του βιβλίου και τα έκανε ταινία. Για την ακρίβεια τα έκανε σατιρική ταινία.
Η σάτιρα, ως γνωστό, δεν είναι υποχρεωμένη να είναι επιστημονικά πιστή, όπως ένα επιστημονικό βιβλίο. Αυτή έχει άλλες υποχρεώσεις. Με τον τρόπο της, με την υπερβολή της προσπαθεί να ξεσκεπάσει, να αφυπνίσει, να ενεργοποιήσει. Αλλοτε το πετυχαίνει και άλλοτε όχι.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση βρήκα ότι ο Γούντι Αλεν ήταν ελαφρότερος από το θέμα του. Παρασύρθηκε σε ευκολίες, που πολλές φορές έφταναν στο «κιτς» και στην πολύ χοντρή φάρσα. Φάρσα που θύμιζε κακή επαρχιακή επιθεώρηση. Στην ταινία υπάρχουν πολλές κακόγουστες στιγμές. Στιγμές που πληγώνουν την αισθητική. Στιγμές που απέχουν από το λεπτό χιούμορ, που στη συνέχεια της καριέρας του, αλλά και σε άλλες στιγμές της συγκεκριμένης ταινίας, μας απέδειξε πως διαθέτει ο γνωστός και καλός δημιουργός. (Για την ιστορία, ούτε ο συγγραφέας του βιβλίου είναι ευχαριστημένος με το κινηματογραφικό αποτέλεσμα).
Αν, ωστόσο, είστε θαυμαστές του Γούντι Αλεν ή αν ερευνάτε ιστορικά τον κινηματογράφο και τους δημιουργούς του (η ταινία είναι παραγωγή του 1972) και δείτε την ταινία, παρακαλώ προσέξτε κάποια στιγμή τον χαμογελαστό αξέχαστο σύντροφό μας, τον Τίτο Βανδή, ο οποίος κρατάει ένα μικρό, αλλά χαρακτηριστικό ρόλο. Μόλις εμφανίστηκε, γέμισε καλοσύνη η οθόνη.
Παίζουν: Γούντι Αλεν, Τζον Καραντάιν, Λουίζ Λάσερ, Τόνι Ράνταλ, Τίτος Βανδής, Τζιν Γουάιλντερ κ.ά.
«Νάρνια - Ο Πρίγκιπας Κάσπιαν»,του Αντριου Ανταμσον.
Μια μεταφυσική περιπέτεια. Ενα «μυθικό» παραμύθι για παιδιά και μεγάλους που αρέσκονται να διασκεδάζουν σαν παιδιά. Κοστούμια, ντεκόρ, μάχες, απλοϊκή βασιλική ίντριγκα. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη.
«Γάμος Εξπρές»,του Μάικλ Ιαν Μπλακ.
Μια ψευτο-ερωτική, ψευτο-ρομαντική κωμωδία (ο θεός να την κάνει). Αγόρια και κορίτσια, σε ηλικία που πρέπει να σπάνε κόκαλα, συμπεριφέρονται σαν μωρά παιδιά και μάλιστα μωρά παιδιά με ειδικές (νοητικές) ανάγκες.
«Κλείδωσες;»,του Μπράιαν Μπερτίνο.
Ενα νεαρό ζευγάρι φτάνει στο εξοχικό σπίτι του νεαρού άντρα. Ξαφνικά και αναπάντεχα τρεις μεταμφιεσμένοι φτάνουν και εκείνοι στο σπίτι και αρχίζουν να τρομοκρατούν το ζευγάρι. Το ζευγάρι για να επιβιώσει γίνεται χειρότερο από αυτούς που το τρομοκρατούν. Θρίλερ του κερατά...
«Το Απαγορευμένο Βασίλειο»,του Ρομπ Μίνκοφ.
Ενας νεαρός Αμερικανός που αγαπάει τα πολεμικά παιχνίδια βρίσκει σε ένα μαγαζί της Τσάιναταουν τη θρυλική ράβδο Monkey King. Με αυτή στο χέρι κάνει ένα ιστορικό ταξίδι προς τα πίσω στην παλαιά και στην αρχαία Κίνα. Αστεία, πολεμικά κόλπα, επίδειξη κινέζικης πολεμικής τέχνης. Πρωταγωνιστούν δυο γνωστοί Κινέζοι, εξπέρ της κινέζικης κλωτσοπατινάδας. Ο Τζετ Λι και ο Τζάκι Τσαν.