«Δεν είμ' εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής. Εγώ 'μαι τέκνο της Ανάγκης, κι ώριμο τέκνο της Οργής». Χτες συμπληρώθηκαν 42 χρόνια από το θάνατο του μπαρμπα-Κώστα, του ποιητή που «είδαμε πάντα στο πλευρό του λαού μας, με σκέψη και με πράξη» - όπως είχε γράψει ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος, για τον Κώστα Βάρναλη στα 1956, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων παρουσίας του τελευταίου στα ελληνικά Γράμματα. «Ο λόγος σου σπαθί, νυστέρι και φωτιά που φωτάει και φως που καίει. Σ' είδαμε πάντα με την παλάμη σου ανοιχτή, δίπλα στ' αυτί, για ν' αφουγκράζεσαι πίσω απ' τα τείχη τη στρογγυλή βουή του Ιστορικού, αναπότρεπτου ήλιου. Αυτόν τον ήλιο μας έδειξες»! Τι να πρωτοεπισημάνει...