Με αφορμή την αντιπαράθεση που εκδηλώνεται ανάμεσα στην κυβέρνηση και αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης στο φόντο του εισαγγελικού πορίσματος, ο «Ριζοσπάστης» επαναφέρει τις πολιτικές ευθύνες της τραγωδίας
Eurokinissi |
Μερικές από τις διαπιστώσεις του πορίσματος κάνουν λόγο για «πλήρη έλλειψη συνεννόησης, συνεργασίας, κοινής αντίληψης και ενημέρωσης μεταξύ των Αξιωματικών του Συντονιστικού Επιχειρησιακού Κέντρου Υπηρεσιών Πυροσβεστικού Σώματος (ΣΕΚΥΠΣ) για την πυρκαγιά και για την εικόνα αυτής». Επίσης, για «δυσλειτουργία που αποτέλεσε και τον βασικό λόγο μεταξύ πολλών άλλων που συντελέστηκε ο εγκλωβισμός των κατοίκων στην περιοχή με τις συνακόλουθες συνέπειες».
Ακόμα, σύμφωνα με τους εισαγγελείς, η λειτουργία του Ενιαίου Συντονιστικού Κέντρου Επιχειρήσεων (ΕΣΚΕ) είχε επιπτώσεις και στην επικοινωνία, συνεργασία και συνεννόηση μεταξύ των Συντονιστικών Επιχειρησιακών Κέντρων του Πυροσβεστικού Σώματος και της ΕΛ.ΑΣ. Για την αδυναμία συνεργασίας αναφέρεται ως περιστατικό η μεταφορά του αιτήματος της Πυροσβεστικής προς την ΕΛ.ΑΣ. για τον αποκλεισμό των δρόμων πρόσβασης στο Νταού Πεντέλης, κατά το οποίο «δεν γνώριζαν σε ποιο σημείο να αποκλειστούν οι δρόμοι (προσβάσεις) προς Νταού Πεντέλης», καθώς επίσης «δεν είχε ενημέρωση η Αμεση Δράση πού είναι η πυρκαγιά».
Με αφορμή λοιπόν όλη αυτή την αντιπαράθεση που εκδηλώνεται, καλό είναι να θυμίσουμε ορισμένα πράγματα, για να αντιληφθεί κανείς ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα και ποια η αιτία.
Αυτό που αξίζει να αναφέρουμε είναι ότι όλοι τους βολεύονται με αυτήν την αντιπαράθεση, με αυτά τα επιχειρήματα, για να κρύψουν το κύριο: Την εγκληματική γύμνια του κρατικού μηχανισμού και τον ανεπαρκή σχεδιασμό πολιτικής προστασίας, ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής που δεν δίνει προτεραιότητα στα έργα υποδομής για την προστασία της ζωής του λαού, αλλά αντίθετα, όταν πρόκειται για παρεμβάσεις υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων, στη διαμόρφωση και ενίσχυση του μνημονιακού αντιλαϊκού πλαισίου, στην υπηρέτηση των δημοσιονομικών στόχων, στη στήριξη επενδύσεων, στις φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις, στην καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων, στην υπηρέτηση ΝΑΤΟικών σχεδιασμών, «δίνουν ρέστα» στην ικανότητα και ταχύτητα των αποφάσεων.
Αυτήν την πολιτική αντανακλούν τα μειωμένα κονδύλια για τη δασοπροστασία και την πυρόσβεση, η απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου πρόληψης, οργανωμένων και επαρκώς στελεχωμένων υπηρεσιών διαχείρισης εκτάκτων αναγκών, οι τεράστιες ελλείψεις στα νοσοκομεία, που μπορούν να αποδειχθούν μοιραίες σε περιπτώσεις όπως αυτή της πυρκαγιάς στο Μάτι. Αυτή η επικίνδυνη για το λαό πολιτική αντανακλάται στην εμπορευματοποίηση της γης, στον χωροταξικό σχεδιασμό για το κεφάλαιο, στους «αναπτυξιακούς» νόμους που προβλέπουν κίνητρα και επιδοτήσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους αλλά μόνο μέτρα διαχείρισης της φτώχειας για το λαό, στην εμπορευματοποίηση της Υγείας, στην αναγωγή της λαϊκής στέγης, της αναψυχής, των διακοπών σε ατομική ευθύνη.
Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, θυμίζουμε ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που τώρα μιλά για τους προηγούμενους:
Το θέμα το είχε θέσει τότε το ΚΚΕ παίρνοντας ως αφορμή δύο μεγάλες πυρκαγιές που είχαν προηγηθεί, σε Ηλεία και Νάξο. Πήγαζε όμως και από τα ίδια τα αποτελέσματα της επικίνδυνης πολιτικής που εφάρμοζε η κυβέρνηση στην πυρασφάλεια και στη δασοπροστασία, ως συνέχεια της πολιτικής των προκατόχων της από το 1998 που άρχισε να υλοποιείται ο στρατηγικός σχεδιασμός αποδόμησης της πυροπροστασίας γενικότερα, προς όφελος των επιχειρηματικών συμφερόντων.
Ολα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι ούτε «ανίκανοι» είναι οι σημερινοί κυβερνώντες και το αστικό κράτος, ούτε βέβαια άμοιροι των ευθυνών είναι οι προηγούμενοι, που υλοποιούσαν ακριβώς την ίδια πολιτική. Αντίθετα, είναι ικανότατοι στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής, που γεννά καταστροφές σαν αυτή στο Μάτι ή στη Μάνδρα και που με μαθηματική ακρίβεια θα συνεχίσει να γεννά και αλλού, μετά από φωτιά, μετά από πλημμύρες, μετά από σεισμό... Οι πυρόπληκτοι της Ανατολικής Αττικής, οι πλημμυροπαθείς της Μάνδρας, συνολικά ο λαός δεν πρέπει να πέσει ξανά θύμα των όσων προβάλλονται ως αίτια της τραγωδίας στο Μάτι. Με τη στάση τους να καταδικάσουν και να συγκρουστούν με την πολιτική που υλοποιούν και η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις.