Με αλχημείες και μέσους όρους, ο ιμπεριαλιστικός Οργανισμός κρύβει τις άθλιες συντάξεις και τα αυξημένα όρια συνταξιοδότησης, για να προετοιμάσει τις επόμενες ανατροπές
Από το μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο των συνταξιούχων στην Αθήνα τον περασμένο Νοέμβρη |
Τα τρία μνημόνια, που φορτώθηκαν στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συνοδοιπόρους τους, έχουν και τη δική του σφραγίδα. Οπως και η περίφημη «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ», που αποτέλεσε οδηγό για να κλιμακώσουν την επίθεση σε εργασιακά και άλλα δικαιώματα οι κατοπινές κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και ξανά της ΝΔ.
Ως εκ τούτου, η Εκθεση για τις συντάξεις («Pensions at a Glance 2023»), που παρουσίασε πρόσφατα ο Οργανισμός, δεν αποτελεί έκπληξη. Τα «ευρήματά» της - όπως πάντα - ρίχνουν τροχιοδεικτικές βολές για τις επόμενες ανατροπές στην Ασφάλιση και στις συντάξεις, που αντιμετωπίζονται ως «κόστος» από το κεφάλαιο και το κράτος του.
Γι' αυτό, άλλωστε, όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις προσπαθούν να απαλλάξουν την εργοδοσία και το κράτος από την ευθύνη και τη συμμετοχή τους στην Κοινωνική Ασφάλιση, με μείωση των δημόσιων συντάξεων, αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και, βέβαια, με την προώθηση των ιδιωτικών συστημάτων.
Αυτούς ακριβώς τους στόχους έρχονται να υπηρετήσουν και οι εξωφρενικές διαπιστώσεις που κάνει η Εκθεση του ΟΟΣΑ, ότι το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας είναι τάχα «γενναιόδωρο»! Πού στηρίζει αυτόν τον χαρακτηρισμό; Στον υπολογισμό ότι το μέσο εισόδημα των συνταξιούχων αντιστοιχεί στο 80,8% του μέσου μισθού, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 50,4%.
Αλλά και σε ό,τι αφορά τη συνταξιοδοτική δαπάνη, το κράτος εμφανίζεται να ξοδεύει το 15,7% του ΑΕΠ, έναντι 8,9% που είναι ο μέσος όρος στις χώρες - μέλη του ΟΟΣΑ και 8,5% στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Με πρόσχημα, τέλος, την αύξηση του προσδόκιμου ζωής και τη γήρανση του πληθυσμού, ο ΟΟΣΑ ορίζει ρητά ότι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης θα πρέπει να αυξηθούν σε όλες τις χώρες. Στην Ελλάδα θα φτάσουν στα 66 έτη, από τα 62 που είναι σήμερα το κατώτερο όριο με 40 έτη εργασίας και ασφάλισης.
Αραδιάζοντας ποσοστά και «μέσους όρους», ο ΟΟΣΑ στρώνει με αλχημείες το έδαφος για τις επόμενες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης. Γιατί τα στοιχεία που παραθέτει ο ιμπεριαλιστικός Οργανισμός παρουσιάζουν αντεστραμμένη την άθλια πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι στην Ελλάδα. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Αυτήν την πραγματικότητα ο ΟΟΣΑ προσπαθεί μάταια να την εξωραΐσει και να παρουσιάσει ως «αναγκαίες» τις ανατροπές που ήδη σχεδιάζονται. Σκόπιμα «χάνεται», για παράδειγμα, μέσα στο πλήθος των στοιχείων η πρόβλεψη ότι μετά τις μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει ήδη στην Κοινωνική Ασφάλιση, η δαπάνη για τις συντάξεις το 2060 θα μειωθεί στο 12% του ΑΕΠ, όταν στην ΕΕ την ίδια περίοδο θα βρίσκεται στο 13,9% και στον ΟΟΣΑ στο 10,3%.
Σε όλες τις περιπτώσεις, βέβαια, μιλάμε για συντάξεις που ξύνουν τον πάτο του βαρελιού και απέχουν μίλια από τις πραγματικές ανάγκες των ασφαλισμένων, ακόμα και από τις εισφορές που έχουν καταβάλει μια ζωή!
Οι «ειδικοί» του ΟΟΣΑ που συντάσσουν αυτές τις εκθέσεις, του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και όλων των άλλων «ευαγών ιδρυμάτων» του κεφαλαίου, γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τα πραγματικά δεδομένα για τα ασφαλιστικά συστήματα και σκόπιμα τα διαστρεβλώνουν.
Ξέρουν καλά ότι στη χώρα μας και παντού, το σύστημα είναι γενναιόδωρο για τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, που επωφελούνται κατά βάση από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, ενώ οι ασφαλισμένοι χρεώνονται προληπτικά τις μελλοντικές «τρύπες» των Ταμείων, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ.
Για τα συμφέροντα των μεγάλων ομίλων ψηφίστηκε και ο πρόσφατος νόμος, που διευκολύνει τη σύσταση και επέκταση των επαγγελματικών ταμείων. Η Ασφάλιση μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε ατομική υπόθεση. Το τι σύνταξη θα πάρει ο ασφαλισμένος αφήνεται στην τύχη. Ο τζόγος διευρύνεται στο Ασφαλιστικό και οι εισφορές μιας ζωής γίνονται καύσιμη ύλη σε χρηματιστηριακά παιχνίδια και κεφάλαιο για επενδύσεις από οικονομικούς γίγαντες, με αμφίβολα αποτελέσματα.
Αυτό που τελικά δεν κρύβεται με τίποτα, είναι πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Κοινωνική Ασφάλιση δεν είναι ούτε οι «υψηλές» συντάξεις ούτε η μικρή ηλικία συνταξιοδότησης, όπως ψευδώς ισχυρίζονται.
Ο πραγματικός κίνδυνος ήταν και είναι το αδηφάγο και καταστροφικό σύστημα της εκμετάλλευσης, που στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους, ενταφιάζει εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και ανάγκες, προκαλώντας σε κάθε του βήμα όλο και πιο μεγάλα αδιέξοδα.