Με τις χτεσινές αποφάσεις η εξόφληση περιορίζεται μόλις στις 8,5 ως 12,5 δραχμές το κιλό, σε πείσμα της κυβέρνησης που «υποσχόταν» τουλάχιστον «50 δραχμές το κιλό»
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ (του ανταποκριτή μας ΒΗΣ. ΓΚΙΝΙΑ).--
Η Κομισιόν με χτεσινή, οριστική πολιτική απόφαση, «σφάζει» τους Ελληνες βαμβακοπαραγωγούς, εξαναγκάζοντας σε κατρακύλα της τελικής τιμής για την περίοδο εμπορίας 2001 - 2002 και εξόφληση που δε θα ξεπερνά τις 12,5 δραχμές το κιλό, αφού οι Βρυξέλλες διατάσσουν αύξηση της «ποινής υπέρβασης», μια και «η πραγματική παραγωγή βαμβακιού στην Ελλάδα καθορίστηκε σε 1.246.838 τόνους, η οποία συνεπάγεται δαπάνη 571 εκατ. ευρώ και ελάχιστη τιμή 593 ευρώ/τόνο», δηλαδή γύρω στις 202 δραχμές το κιλό.
Πρόκειται για καταστροφική απόφαση που (...) δικαιώνει τη φαρμακερή παράδοση της Κομισιόν, ως του μεγάλου αφεντικού της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), αλλά και την αντι-αγροτική συμπαιγνία της κυβέρνησης που προσπαθούσε να «πείσει» εδώ και μήνες τους βαμβακοπαραγωγούς για «εξόφληση 50 δραχμών το κιλό». Επιπλέον, η Κομισιόν προαναγγέλλει και άλλα «μαύρα μαντάτα», αφού ανακοίνωσε ήδη ότι ο καταστροφικός «προσδιορισμός της πραγματικής παραγωγής», που επέφερε ως «ποινή» τη μείωση της ελάχιστης τιμής και του ποσού της ενίσχυσης εξαιτίας της μεγάλης υπέρβασης της «εθνικής εγγυημένης ποσότητας», όχι μόνο καθορίζει την κατρακύλα της φετινής τιμής, αλλά «θα ισχύσει και για την περίοδο εμπορίας 2002 - 2003». Και όλα αυτά με την ψευδολόγα και κυνική δικαιολογία - ομολογία ότι «βασικός στόχος των νέων διατάξεων είναι να αποθαρρύνει τη διάθεση στην αγορά μιας συνολικής παραγωγής βαμβακιού που συνεπάγεται αρνητικό περιβαλλοντικό αντίκτυπο και σημαντικές μειώσεις τιμής στον παραγωγό».
Είναι ιστορική ειρωνεία να αποφασίζουν τα διορισμένα αφεντικά της Κομισιόν την εξολόθρευση της αγροτιάς, που είναι το μόνο κοινωνικό στρώμα που ζει με το μόχθο και την αγάπη της μάνας - γης, γιατί, λέει, αυτό έχει «αρνητικό περιβαλλοντικό αντίκτυπο» (!!!) Και είναι πραγματική προδοσία η κυβερνητική συμπαιγνία, που υποτίθεται ότι εκλέγεται για να προστατέψει την «εθνική» αγροτική παραγωγή.
Με ειδική διαδικασία η Κομισιόν αποφάσισε χτες, πολιτικά, την καταδίκη της ελληνικής βαμβακοπαραγωγής, η οποία είναι, κατά πολύ, η μεγαλύτερη της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ). Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται για μια από τις (...) συνηθισμένες φαρμακερές αποφάσεις των Βρυξελλών κατά της ελληνικής αγροτιάς, αλλά για βασικό πολιτικό ζήτημα που αφορά συνολικά τη χώρα μας. Και οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν είναι «πολιτικές», αφού, κατ' εξαίρεση, η πρόταση «κανονισμού» που προβλέπει η ΚΟΑ βαμβακιού δεν πήγε κατευθείαν στην «αρμόδια» Διαχειριστική Επιτροπή Γεωργίας, αλλά χρειάστηκαν δύο συνεχείς συνεδριάσεις των πολιτικών διευθυντών των ιδιαίτερων γραφείων των επιτρόπων και μια Ολομέλεια της Κομισιόν για τη λήψη της οριστικής καταδικαστικής απόφασης. Ετσι, για πρώτη φορά απαιτήθηκε και «θεωρητικός» προσδιορισμός μιας «έννοιας» στα πλαίσια της ΚΑΠ, αυτός του «τεχνικού» υπολογισμού της συνολικής παραγωγής.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την απόφαση της Κομισιόν «για να διαπιστωθεί η παραγωγή βαμβακιού που πρέπει να ληφθεί υπόψη στην Ελλάδα για τον καθορισμό της ελάχιστης τιμής και της ενίσχυσης για την τρέχουσα περίοδο εμπορίας 2001 - 2002, η Κομισιόν αποφάσισε να προσδιορίσει την έννοια «πραγματική παραγωγή» μη εκκοκκισμένου βαμβακιού ως την παραγωγή βαμβακιού που πράγματι έχει παραχθεί στις επιτρεπόμενες εκτάσεις, όσον αφορά το καθεστώς ενίσχυσης». Είναι εντυπωσιακό και ενδεικτικό της πολιτικής «βούλησης» της Κομισιόν να καταστρέψει την ελληνική βαμβακοπαραγωγή, ότι για πρώτη φορά απόφαση της ΚΑΠ χρωματίζεται με (...) ιδεολογική «εννοιολογία». Οπως επεξηγεί η ίδια η Κομισιόν «από τη συνολική παραγωγή των 1.354.000 τόνων που παραδόθηκαν στις επιχειρήσεις μεταποίησης, η Ελλάδα θεωρεί ότι μόνον η παραγωγή των 1.183.000 τόνων είναι επιλέξιμη για την ενίσχυση, μετά από ελέγχους διαφόρων κριτηρίων, μεταξύ των οποίων της προέλευσης του βαμβακιού και της τήρησης των διοικητικών διαδικασιών. Η Κομισιόν αποφάσισε, για την τρέχουσα περίοδο εμπορίας 2001 - 2002, καθώς και για την περίοδο εμπορίας 2002 -2003 η οποία θα αρχίσει σε λίγο, ότι ως «πραγματική παραγωγή» νοείται η παραγωγή βαμβακιού που έχει πράγματι παραχθεί στις επιτρεπόμενες εκτάσεις όσον αφορά το καθεστώς ενίσχυσης».
Στη βάση αυτού του (...) «σκεπτικού» η Κομισιόν «αποφάσισε» ότι «η ελληνική πραγματική παραγωγή της περιόδου εμπορίας 2001 - 2002 θα καθοριστεί σε 1.246.838 τόνους». Αυτό συνεπάγεται και το ποσοστό κατρακύλας των τιμών αφού «η επιβολή ποινών εφαρμόζεται μέσω ενός μηχανισμού που γίνεται αυστηρότερος όσο υψηλότερη είναι η υπέρβαση της εθνικής εγγυημένης ποσότητας». Ως γνωστόν, η καταστροφική αναθεώρηση της ΚΟΑ βαμβακιού και ο νέος κανονισμός που ισχύει από τον Απρίλη του 2001 βασίστηκε ακριβώς σ' αυτήν την «εθνική εγγυημένη ποσότητα», που για την Ελλάδα έχει καθοριστεί στους 782.000 τόνους. Η όποια «υπέρβαση» αυτής της παραγωγής καθορίζει και τις μειώσεις της «συνυπευθυνότητας», αφού, όπως τονίζει και η Κομισιόν «η μείωση είναι τόσο μεγαλύτερη όσο υψηλότερη είναι η πραγματική παραγωγή». Αλλά μετά τη χτεσινή απόφαση, η «πραγματική» εκτίμηση της παραγωγής δεν αφορά τους βαμβακοπαραγωγούς ούτε την κυβέρνηση, αλλά τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.
Ενώ για την Αθήνα, σύμφωνα με τον νέο κανονισμό, έπρεπε να αποκλειστούν από την ενίσχυση 271.000 τόνοι, η Κομισιόν, αρνούμενη τις «εθνικές» εκτιμήσεις και στη βάση της νέας «έννοιας», προσθέτοντας επιπλέον 63.838 τόνους καταφέρνει με το στανιό, να κατρακυλήσει τις τιμές, αφού, μ' αυτό το τέχνασμα η τελική τιμή δε θα ξεπεράσει τις 240 δραχμές το κιλό. Η ελάχιστη τιμή για τον παραγωγό ορίζεται στα 593 ευρώ/τόνο, δηλαδή στις 202 δραχμές το κιλό, όταν το υπουργείο Γεωργίας υπολόγιζε, σύμφωνα με κατώτερες «εκτιμήσεις» ότι αποκλείεται να πέσει κάτω από τις 210 δραχμές το κιλό. Κατά συνέπεια και η εξόφληση περιορίζεται στα ψίχουλα από 8,5 έως 12,5 δραχμές το κιλό, αν και η κυβέρνηση, λίγες μέρες πριν, είχε «υποσχεθεί» τουλάχιστον «50 δραχμές το κιλό» (!!!) Με τον τρόπο αυτό η Κομισιόν «εξοικονομεί», ό,τι απαιτεί το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο, ιδιαίτερα της Γερμανίας και της Βρετανίας, ενώ η συνολική απώλεια για τη χώρα μας υπολογίζεται σε περίπου 50 δισ. δραχμές. Ο,τι απομένει στους βαμβακοπαραγωγούς είναι η άμεση αντίδραση, και, στην κυβέρνηση, η «αντι-τρομοκρατική» ποινικοποίηση της αγροτικής εξέγερσης.