Η εισηγητική ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη χτεσινή εκδήλωση, που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ, με θέμα: «Τα ζητήματα της Εθνικής Αμυνας και των Ενόπλων Δυνάμεων»
Επιτρέψατε να ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα:
Είναι δυνατόν ο ελληνικός λαός να αισθάνεται ήσυχος και ασφαλής, μέσα στις σύγχρονες συνθήκες αυτού που ονομάζεται «νέα τάξη πραγμάτων»; Οταν οι σχέσεις ανάμεσα στις χώρες καθορίζονται από τη στρατηγική κατά της «τρομοκρατίας», με το συγκεκριμένο στρατηγικό περιεχόμενο του όρου; Οταν το κίνητρο είναι ο ανταγωνισμός για τη διανομή των αγορών; Εμείς απαντάμε με ένα σαφές ΟΧΙ.
Η μια πλευρά αφορά στο κατά πόσον ασφαλής είναι η ίδια η Ελλάδα από μια επιδρομή σε βάρος της, από μια στρατιωτική πίεση και άλλου τύπου σχετική απειλή. Πού βρίσκεται η αμυντική θωράκισή της, οι συμμαχίες της; Τι γίνεται με τις Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας σήμερα, που είναι ενταγμένες στη νέα δομή του ΝΑΤΟ;
Δεν αμφιβάλλουμε καθόλου για το τι θα κάνουν ο λαός, οι στρατευμένοι, όλοι εκείνοι που έχουν πνεύμα αντίστασης στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων. Θα υπερασπίσουν με το αίμα τους την ακεραιότητα της χώρας. Ομως, αυτό δεν μπορεί να υποσκελίσει, σε καμία περίπτωση, τα ερωτήματα που θέσαμε.
Η άλλη πλευρά αφορά στη δράση μας ως επίσημη κυβερνητική πολιτική, αν διασφαλίζουμε την εδαφική ακεραιότητα άλλων χωρών, αν με τη στάση μας συμβάλλουμε ή υπονομεύουμε τη δική τους αμυντική ικανότητα.
Εκτιμάμε ότι ούτε ο ελληνικός λαός μπορεί να αισθάνεται ασφαλής, ούτε οι γειτονικοί λαοί και άλλοι λαοί της Γης πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς από την ελληνική πολιτική που ασκείται σε διεθνές πεδίο. Βεβαίως, δεν εξισώνουμε τη χώρα με την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όμως παίζουμε ενεργό ρόλο, είμαστε συστρατευόμενοι.
Η Ελλάδα δεν είναι εξασφαλισμένη ότι θα υποστηριχτεί ούτε από τους παραδοσιακούς της συμμάχους, αν βρεθεί μπροστά σε κάποια απειλή. Πράγμα, βεβαίως, που δεν είναι και πρωτόγνωρο φαινόμενο στην ιστορία του ελληνικού κράτους.
Δεν μπορούμε να αισθανόμαστε ήσυχοι, αφού έχει ανατραπεί δυσμενώς το Διεθνές Δίκαιο, που ίσχυε μέχρι πριν λίγα χρόνια. Δεν ήταν το ιδανικό (άλλωστε, τοπικοί πόλεμοι και επεμβάσεις γίνονταν και πριν, η ιμπεριαλιστική διείσδυση ήταν και τότε επικίνδυνη και αποτελεσματική στην αλλαγή του συσχετισμού δύναμης), όμως περιείχε ορισμένες αρχές, που ένα ισχυρό κίνημα μπορούσε να αξιοποιήσει. Τώρα έχουν πέσει και τα τυπικά προσχήματα. Νομιμοποιείται η αλλαγή συνόρων, η στρατιωτική επέμβαση και όταν δεν υπάρχει στρατιωτικό πρόσχημα. Η στρατιωτική επιδρομή καθαγιάζεται, στο όνομα της εσωτερικής δημοκρατίας και των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Στο όνομα της «παγκοσμιοποίησης», των συμφερόντων του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, δεν αναγνωρίζεται ούτε τυπικά η πολιτική ανεξαρτησία μιας χώρας, ανεξάρτητα σε ποιο κοινωνικοοικονομικό σύστημα ανήκει. Θυμίζω απλώς δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών, κ. Γ. Παπανδρέου, που είπε ότι, όταν μια χώρα έρχεται σε αντίθεση με την παγκοσμιοποίηση, πρέπει να παίρνει μάθημα. Βεβαίως, δεν είναι δικές του δηλώσεις, είναι απλώς υιοθέτηση του εκσυγχρονισμένου στις σημερινές συνθήκες ιμπεριαλιστικού δόγματος.
Οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις έχουν βγει οξυμένες στην επιφάνεια, είναι πιο απελευθερωμένες. Η διαμάχη για τις αγορές και τις σφαίρες επιρροής δεν εκδηλώνεται μόνον ανάμεσα στις ηγετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά και στο εσωτερικό των διεθνών διακρατικών και περιφερειακών ενώσεων. Οι συμμαχίες οικοδομούνται εντός και εκτός των ενώσεων ανάμεσα σε χώρες πιο ισχυρές, αναδιατάσσονται ανάλογα με τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης. Στήνονται γέφυρες συνεργασίας με λιγότερο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες με προσωρινές παραχωρήσεις, ώστε να διαμορφωθούν κύκλοι «φιλίας». Στηρίζονται τοπικοί περιφερειάρχες της ιμπεριαλιστικής τάξης. Το κίνητρο των συμμαχιών είναι το κέρδος, η ισχυροποίηση, η θωράκιση του καπιταλιστικού συστήματος, της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς. Τα μέσα και οι τρόποι ποικίλλουν. Σε κάθε περίπτωση, οι συμμαχίες επιβάλλουν ανισότιμους όρους στους εταίρους. Η ανισοτιμία των σχέσεων έχει ενταθεί. Οι καπιταλιστικές χώρες που είναι σε υποδεέστερη και εξαρτημένη θέση, όπως η Ελλάδα, δεν μπορεί να είναι βέβαιες στην κρίσιμη στιγμή ποιος θα είναι σύμμαχός τους και ποιος όχι. Η σύναψη συμμαχίας πραγματοποιείται ανάμεσα στις κυρίαρχες τάξεις, η εύνοια αφορά στους επιχειρηματικούς ομίλους, η στήριξη δίνεται στις κυβερνήσεις, και όχι στα λαϊκά στρώματα και τις διεκδικήσεις τους. Δε βγαίνουν ωφελημένοι οι λαοί. Τι κερδίζει, π.χ., ο Ισραηλινός εργαζόμενος από τη συμμαχία ΗΠΑ και Ισραήλ; Τι κερδίζει ο τουρκικός λαός από τη συμμαχία με τις ΗΠΑ; Τι κερδίζει ο ελληνικός λαός από τη συμμαχία με τις ΗΠΑ ή από την ίδια την ΕΕ;
Οσον αφορά στη χώρα μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η γεωπολιτική της θέση είναι σε μια περιοχή εξαιρετικά εύφλεκτη.
Τα προηγούμενα χρόνια, η όποια φιλική στάση είχαν οι ευρωπαϊκές ηγετικές δυνάμεις απέναντι στην ελληνική άρχουσα τάξη και οι ΗΠΑ, οφειλόταν περισσότερο στο ρόλο που κλήθηκε να παίξει η Ελλάδα στα Βαλκάνια. Σήμερα αρχίζει και αλλάζει η κατάσταση στα Βαλκάνια. Οι ηγετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν διεισδύσει βαθύτερα στην οικονομία των βαλκανικών χωρών. Αναπτύσσεται, έως ένα βαθμό, η αστική τάξη των χωρών αυτών, άρα αναπτύσσονται οι ιδιαίτερες βλέψεις και εγωισμοί. Επομένως, ο ρόλος της Ελλάδας, ως διαμεσολαβητικός και γέφυρα, δε θα είναι ο ίδιος. Θα διασταυρωθούν διαφορετικά συμφέροντα και τίποτε δεν πρέπει να μας εφησυχάζει.
Η Ελλάδα μπορεί να μπήκε πιο βαθιά στο κλαμπ των καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης μέσω ΕΕ, όμως έχασε και στην πορεία θα χάσει ακόμα περισσότερους παραδοσιακούς γειτονικούς συμμάχους, πέρα από τα Βαλκάνια, που ήταν πάντα φιλικά στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Αναφερόμαστε στις σχέσεις της με αραβικές χώρες, που σήμερα βλέπουν την Ελλάδα ως τον αρωγό των ΗΠΑ σε βάρος τους. Η μείωση των οικονομικών συναλλαγών, ανταλλαγών με τις χώρες αυτές δυσκολεύει επίσης το κλίμα.
Υπάρχουν, όμως, και συγκεκριμένα δεδομένα, για τα οποία πρέπει να ανησυχήσουμε.
Ολα τα στοιχεία που έχουμε και είναι γνωστά αποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε σε ένταση της στρατιωτικοποίησης και των πολεμικών επιδρομών, συγκρούσεων.
Η συγκρότηση των δυνάμεων ταχείας αντίδρασης, που εμφανίζονται με τον τίτλο νέα δομή του ΝΑΤΟ. Σ' αυτήν τη νέα δομή, εθελοντικά, με εκβιασμό και απειλές, καλούνται να συμμορφωθούν όλες οι χώρες, και οι εκτός ΝΑΤΟ.
Η συγκρότηση του Ευρωστρατού και η συμμετοχή της Ελλάδας αποτελεί μεγάλη δέσμευση υπηρέτησης των σχεδίων του ιμπεριαλισμού. Ακόμα και αν στην προοπτική ο Ευρωστρατός χειραφετηθεί από τις ΗΠΑ, θα εξακολουθήσει να έχει ιμπεριαλιστική πολιτική. Θα είναι όργανο διαμάχης για τη διανομή των αγορών και την πρωτοκαθεδρία. Εχει σημασία, άραγε, για ποια ιμπεριαλιστικά συμφέροντα χύνεται το αίμα των λαών;
Ηδη, ο Ευρωστρατός συγκροτήθηκε για την ΠΓΔΜ. Υπάρχει απόφαση για αποστολή του στο Κονγκό.
Το κυριότερο είναι ότι η ΕΕ περνά σε στρατιωτικοποίηση της εσωτερικής και εξωτερικής της πολιτικής, υιοθετώντας τη θέση των ΗΠΑ ότι η παγκόσμια απειλή είναι η τρομοκρατία, κάτω από την οποία περιλαμβάνονται σαφώς οι λαοί που αντιστέκονται, τα κινήματα που θέλουν αλλαγή διακυβέρνησης ή και κοινωνικοοικονομικού καθεστώτος.
Η πολεμική βιομηχανία αναπτύσσεται, και μάλιστα με απόφαση χρηματοδότησης της σχετικής έρευνας.
Σημειώνουμε, με την ευκαιρία, ότι στον προϋπολογισμό, όπως και στον ισολογισμό του κράτους, δεν περιλαμβάνεται το συνολικό χρέος, παρά μόνον τα ποσά που υποχρεούται να καταβάλει η χώρα κάθε χρόνο. Γι' αυτό πρέπει να μπει τέρμα στο καθεστώς της αδιαφάνειας αυτής. Να είναι καθαρό στον ελληνικό λαό ότι βρίσκονται σε εξέλιξη πολυδάπανα ενιαία μεσοπρόθεσμα προγράμματα ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού ύψους 4,3 τρισ. δρχ. του 1996-2000 και ύψους 4 τρισ. δρχ. για το 2000-2005. Κάθε αλλαγή προμήθειας οπλικών συστημάτων, οι νέες οικονομικές επιβαρύνσεις που σχετίζονται με την Εθνική Αμυνα και το συνολικό χρέος φθάνουν στα 9 τρισ. δρχ.
Παρά τις τεράστιες δαπάνες, τα νησιά δε θεωρούνται επαρκώς οχυρωμένα σε αντιαεροπορικά. Τα άρματα LEOPARD που έχουν παραγγελθεί κρίνονται ακατάλληλα. Είναι κατάλληλα για την Ευρασία, τις πεδιάδες της Ουκρανίας.
Οταν ακούμε τα κηρύγματα, ότι από τα εξοπλιστικά προγράμματα θα γίνει περιστολή για να έχουμε «βούτυρο», το μυαλό μας δεν πάει ότι θα μειωθούν τα ΝΑΤΟικά εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά τα αμυντικά, σε συνδυασμό με τα μεγάλα λόγια ότι η Ελλάδα είναι πλήρως ασφαλής λόγων των συμμάχων που έχει.
Ελέγχεται κατά πόσον είναι στην πρόθεση της κυβέρνησης να μειώσει, και μάλιστα άμεσα, τα εξοπλιστικά προγράμματα. Γιατί ο κ. Σημίτης μίλησε για μείωση των στρατιωτικών δαπανών έως το 2008, ενώ ο υπουργός κ. Παπαντωνίου δήλωσε ότι μια αυξητική πορεία του ΑΕΠ θα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των δαπανών, δηλαδή ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Η γνωστή λογική των στατιστικών και όχι της πραγματικότητας.
Λίγο αργότερα, το Κογκρέσο των ΗΠΑ αποφασίζει την παραγωγή τους.
Οταν, μάλιστα, η ελληνική κυβέρνηση δεν ανησυχεί καθόλου με την απάλειψη των συνόρων στο Αιγαίο από τους χάρτες που οι Αμερικανοί έφτιαξαν για το ΝΑΤΟ.
Πρόκειται για τη συμφωνία με την Αγκυρα για διευκόλυνση των αεροσκαφών ενόψει του 2004, στην οποία αντικειμενικά γίνεται δεκτό το αίτημα της Τουρκίας να χρησιμοποιεί τον αεροδιάδρομο στα χαμηλά ύψη πάνω από το Αιγαίο, κυρίως στην περιοχή της Λήμνου και των ανατολικών νησιών. Εκεί, δηλαδή, όπου γίνονται οι τουρκικές παραβιάσεις και η γειτονική χώρα δεν υποβάλλει σχέδια πτήσεων.
Το ΚΚΕ θεωρεί ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων της χώρας στα 12 μίλια είναι αναφαίρετο δικαίωμά της. Πιστεύουμε, όμως, ότι η άσκηση αυτού του δικαιώματος είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και μπορεί να υλοποιηθεί όταν και όποτε το αποφασίσει. Τα ζητήματα, που έχουν σχέση με τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, προκύπτουν και συνδέονται με την ένταξη και των δυο χωρών στο ΝΑΤΟ. Η όποια διευθέτηση δεν μπορεί να παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Υπάρχει, επίσης, και το κείμενο της Αγκυρας, που έγινε με τη Μεγάλη Βρετανία και με παρότρυνση των ΗΠΑ, που εντάχθηκε στη συμφωνία ΝΑΤΟ - ΕΕ, η οποία δίνει τη δυνατότητα στην Τουρκία να κάνει παραβιάσεις στο χώρο του Αιγαίου.
Γνωρίζουμε ότι τα άλλα κόμματα έχουν μια μόνιμη επωδό στη δική μας γνώμη και στην πρακτική μας: Οτι πρέπει να πάρουμε υπόψη τις διεθνείς εξελίξεις, το συσχετισμό δύναμης, άρα να συμμορφωθούμε, με όποιο κόστος συνεπάγεται για τον ελληνικό λαό, μια και το κόστος για τους επιχειρηματίες δε θα είναι το ίδιο. Αντίθετα, ευελπιστούν σε κέρδη. Μας λένε ακόμα ότι η θέση του ΚΚΕ θέτει σε κίνδυνο την Ελλάδα.
Αμεσα και έμμεσα, ομολογούν αυτό που λέμε εμείς: Οτι η χώρα κινδυνεύει από τους περίφημους συμμάχους της. Οτι η χώρα είναι σε ομηρία, όχι μόνο γιατί υπάρχουν οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είναι ακράτητες, αλλά γιατί υπάρχουν και οι κυβερνήσεις σε εθνικό επίπεδο, τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας σε εθνικό επίπεδο, που συγκροτούν ένα ολόκληρο μπλοκ. Γιατί υπάρχουν δυνάμεις, που συναινούν, που δε θέλουν να πάνε κόντρα στο ρεύμα, και τη δική τους αδυναμία ή υποχώρηση την κάνουν θεωρία.
Ο ελληνικός λαός μπορεί να ανακτήσει το αγωνιστικό και αισιόδοξο ηθικό του. Να περάσει σε ανώτερο επίπεδο πάλης, από αυτό που έχει επιδείξει έως σήμερα. Να τιμωρήσει πολιτικά με τη δράση του και την ψήφο του όλους αυτούς που τον σέρνουν σε έναν κατήφορο, σε νέες περιπέτειες. Το άμεσο μέλλον δεν είναι ελπιδοφόρο, όσον αφορά στις επιλογές του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ. Οι αντιθέσεις τους είναι μεγάλες, και επικίνδυνες. Εμείς δεν πρέπει να μπούμε ανάμεσά τους. Εμείς πρέπει να διαμορφώσουμε ένα γερό πόλο αντίστασης και αντεπίθεσης. Με στόχο την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης παντού.
Αυτό μπορεί να είναι ένα καλό βήμα για την ώθηση του λαϊκού παράγοντα σε πιο αποτελεσματική δράση.