«Το σχολείο των γυναικών» από τη «νέα Σκηνή» |
«Ενα αλλιώτικο καλοκαίρι» στη «Μικρή Πόρτα» |
Το ρεαλιστικό, πικρό υπόβαθρο του έργου πρόβαλε θαυμαστά η σκηνοθετική και υποκριτική διδασκαλία του Λ. Βογιατζή. Επιλέγοντας επιδαπέδιο σκηνικό, συνέθεσε την πλοκή σαν μια «παρτίδα» σκακιού, κινώντας ανάλογα, ως πιόνια, τις δύο ομάδες των πρωταγωνιστικών, δευτεραγωνιστικών και περιφερειακών προσώπων. Είδε τα πρόσωπα μέσα από το σκληρό και στη ζωή ερωτικό «αγώνα», σχεδιάζοντας επιτυχημένες και αποτυχημένες κινήσεις και παραλλαγές τους, έως το ματ, την οριστική «ήττα» του ενός «βασιλιά», του Αρνόλφου, από τον αντίπαλο «βασιλιά», τον νεαρό Οράτιο. Τα πρόσωπα, με την τελειοθηρική καθοδήγηση του Λ. Βογιατζή, απέκτησαν μια τριπλή διάσταση. Ρεαλιστικά και συμβολικά ταυτόχρονα, παρέπεμπαν και στις χαρακτηριστικές «φιγούρες» που κληροδότησε η κομέντια ντελ άρτε στη μετέπειτα κωμωδία. Ο Λ. Βογιατζής ψυχογράφησε βαθύτατα τον Αρνόλφο, συνθέτοντας ένα υπέροχο κωμικό και ταυτόχρονα μελαγχολικό «κράμα» - άμεση αναφορά στον Τσάρλι Τσάπλιν και έμμεση στον Μπάστερ Κίτον. Εξαιρετικές, αψεγάδιαστες ήταν οι ερμηνείες του Νίκου Κουρή και της Αγγελικής Παπούλια. Ενδιαφέρουσα η ερμηνεία του Ακη Βλουτή. Εκφραστικότατα έπλασαν τις ερχόμενες από την κομέντια ντελ άρτε φιγούρες της σουμπρέτας υπηρέτριας και του υπηρέτη - αρλεκίνου η Αλεξάνδρα Λέρτα και ο Αγγελος Μπούρας, αντίστοιχα, και του συμβολαιογράφου ο Προκόπης Πολίτης.
«Blaubart» στο «Πόρτα» |
Η πρώτη παράσταση, για παιδιά, με το «Ενα αλλιώτικο καλοκαίρι» του Μάικ Κένι, είναι μια μεγάλη και αληθινή θεατρική «ευλογία» για κάθε ηλικίας θεατή. Εργο, παράσταση, ερμηνείες προσφέρουν απόλαυση των ματιών και της ακοής. Ευεργετούν, καθαίρουν, συγκινούν, παρηγορούν την απηυδισμένη από την πολύμορφη απαξίωση και βαρβαροποίηση του σύγχρονου ανθρώπινου και κοινωνικού βίου μας. Διδάσκουν και υπογραμμίζουν τη μέγιστη, κατεπείγουσα, πλέον, ανάγκη του ανθρώπου να ξαναγίνει άνθρωπος και η κοινωνία του ανθρώπινη. Από πού, μπορεί, καλύτερα, να ξεκινήσει και πάλι ο εξανθρωπισμός του ανθρώπου; Μα, από τα παιδιά. Από τα παιδιά και την αθωότητά τους μπορεί να ξαναμπολιαστούν οι αξίες της ζωής. Αυτό είναι το κίνητρο της μακρόχρονης προσφοράς της Ξ. Καλογεροπούλου στο θέατρο για παιδιά. Αυτό είναι και το βαθύτερο κίνητρο του έργου του Μ. Κένι. Εργο με απλούστατο, αλλά σοφό, θέμα. Η ομαλή, χωρίς τραυματισμούς αποδοχή από ένα παιδί του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου. Η ψυχοπνευματική στήριξη του παιδιού απέναντι στο αναπόφευκτο του θανάτου και γενικότερα στη διαλεκτική μεταβλητότητα της ζωής, με βάση τις αξίες της ζωής και πρωτίστως την αγάπη. Ενα έργο - ύμνος στη ζωή και στην αγάπη, με θέμα το θάνατο, χωρίς καν να ακουστεί η λέξη θάνατος, με πρόσωπα έναν παππού που χηρεύει και τη μικρή εγγονούλα του, σε υπέροχη μετάφραση Κωστή Σκαλιώρα. Μικροί, μεγάλοι δείτε αυτή την απόλυτης «αθωότητας» παράσταση, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, με σκηνικό, σαν παιδική «ζωγραφιά» και κοστούμια Ελλης Παπαγεωργακοπούλου, παιχνιδιάρικη μουσική Νίκου Βίτη, φωτισμούς Λευτέρη Παυλόπουλου. Ευεργεσία στο έργο και στη σκηνοθεσία είναι η σοφή, έμπειρη, γλυκύτατη ερμηνεία του Δημήτρη Καταλειφού, αλλά κυρίως η υπέροχης αλήθειας, ανεπιτήδευτα παιδικής αθωότητας, χάρης, ηχοχρωμάτων και ρυθμών ερμηνεία της Ιωάννας Παππά. Αυτή η ερμηνεία της ήταν μεγάλη έκπληξη.
Η παράσταση για ενήλικες, με το αμφίβολης δραματουργικής ποιότητας έργο της Γερμανίδας Ντέα Λόερ «Blaubart», μεταφρασμένο από τον υπεράξιο μεταφραστή Γιώργο Δεπάστα, σκηνογραφημένο, επίσης, από την Ελλη Παπαγεωργακοπούλου (αποδεικνύεται πολύ ταλαντούχα αυτή η νέα σκηνογράφος -ενδυματολόγος), με αρμόζοντες φωτισμούς Θύμιου Μπακαντάκη, και ανησυχαστική μουσική του Coti K. και πολύ ενδιαφέρουσα, ατμοσφαιρική σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου, ουσιαστικά κατέστη «βήμα» για μια ακόμα απόδειξη του μεταμορφωτικού υποκριτικού ταλέντου της Αμαλίας Μουτούση. Μια απόδειξη ότι κάθε ταλαντούχος ηθοποιός μπορεί να κάνει θέατρο, εμπλουτίζοντας αυτοσχεδιαστικά ακόμα μικρούς, ατελέστατους ρόλους. Το «σκοτεινό» έργο της Ντέα Λόερ, έργο που μοιάζει ατελές και επιτηδευμένα «νεοτερικής» θεματολογίας και γραφής, έχει τα εξής πρόσωπα: Ενα νεαρό, ο οποίος, χωρίς ουσιαστική αιτία, δολοφόνησε έξι γυναίκες που αποζήτησαν τον έρωτά του και μια τυφλή νέα γυναίκα στο σπίτι της οποίας καταφεύγει. Μέσα από την εξομολόγησή του στην τυφλή, αναπαριστώνται οι συναντήσεις του με τις έξι γυναίκες και τη δολοφονία τους. Ο δολοφόνος ερμηνεύεται από τον νέο πολύ ελπιδοφόρο ηθοποιό Χρήστο Πασσαλή, η τυφλή, από την αισθαντική Μαρία Πανουργιά, ενώ η Αμαλία Μουτούση θαυματουργεί, πλάθοντας με τη δική της υποκριτική φαντασία έξι διαφορετικού χαρακτήρα και ηλικίας γυναικεία πρόσωπα.