Παρότι η όλη «χορογραφία» είναι πολύ οικεία - οι χρήματα φέρουσες μη κυβερνητικές οργανώσεις είναι εκεί, οι καταγγελίες περί (21.000) κρουσμάτων νοθείας από την αντιπολίτευση και οι επικρίσεις του ΟΑΣΕ επίσης, οι ανησυχίες περί ελλείμματος «δημοκρατίας» στη χώρα πληθαίνουν κ.ο.κ. - ίσως σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα να μην εξελιχθούν με τον τρόπο που συνέβη στο Κίεβο και, νωρίτερα, στην Τασκένδη.
Το ερώτημα είναι τι θα προτιμήσουν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ο μεγάλος πετρελαϊκός πλούτος του Αζερμπαϊτζάν και ο αγωγός Μπακού - Τσεϊχάν, που παρακάμπτει Ρωσία και Ιράν, καθώς και η συνεργασία του Αλίεφ όσον αφορά τη μετεγκατάσταση αμερικανικών βάσεων από το Ουζμπεκιστάν (άλλος ένας στόχος για μια καθοδηγούμενη από το εξωτερικό «επανάσταση») οδηγούσαν ως τώρα Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες να διατηρούν χαμηλούς τους τόνους όσον αφορά τα έργα και τις ημέρες του «μικρού τσάρου». Το ρίσκο της στήριξης μιας πολύ λιγότερο «δημοφιλούς» και ισχυρής αντιπολίτευσης - που έχει συνδέσει το όνομά της με τον πόλεμο με την Αρμενία - είναι αμφίβολο. Ισως το σχέδιο «πάρει αναβολή»...