Βαλκάνια, Μ. Ανατολή στα ιμπεριαλιστικά γρανάζια
Θωρώντας τον ευρύ γεωγραφικό χώρο Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, παρατηρείται ένα είδος δισυπόστατης σιωπής. Η μια πλευρά της (Βαλκάνια) μοιάζει με σιωπή νεκροταφείου. Ολα είναι στη μακάβρια θέση τους με το δάχτυλο στη σκανδάλη και τους βρικόλακες έτοιμους να ξεπηδήσουν από τους τάφους για να σκορπίσουν τη μυρωδιά του θανάτου. Η άλλη της πλευρά (Μέση Ανατολή) μοιάζει με τη βροντερή φωνή μιας θανατερής καθημερινότητας. Οσο μακρύτερα βρίσκεται τόσο λιγότερο θεωρείς τον καθημερινό θάνατο ως ιδιαίτερο γεγονός. Πράγματι εκεί στο Ιράκ ο λαός τρώει κάθε μέρα από τις σάρκες του. Δίπλα, στην ιστορική Παλαιστίνη, φυλές που τράφηκαν στην ίδια γη στο διάβα των αιώνων, δίνουν το αίμα και τη σάρκα τους ως φόρο θελημένης ή αθέλητης υποταγής στο Μολώχ της αυθαιρεσίας και του προνομίου των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Στον τεράστιας σημασίας γεωστρατηγικό χώρο απλώνεται κατά πάντων κι επί πάντων η ένοχη οσμή του πετρελαίου.
Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, έγιναν σιωπές αρχαίου δράματος να μετρούν και να ράβουν τα σάβανα των λαών τους στο νεκροταφείο των χρησμών και της λησμονιάς. Κι όλα κόκκινα, πολύ κόκκινα, από το χαμένο αίμα του πετρελαίου μέχρι εκεί στο κόκκινο φόντο, στο μακρινό κόκκινο βάθος του γαλάζιου ορίζοντα.
Βαλκάνια, Μέση Ανατολή. Δυο χώροι που έδιναν υπόσχεση στο μεταπολεμικό κόσμο για μια πιθανή ειρηνική πορεία και πρόοδο της ανθρωπότητας. Τα Βαλκάνια με επίκεντρο την ενιαία Γιουγκοσλαβία, αποτελούσαν πινελιά αισιοδοξίας με το Κίνημα των Αδεσμεύτων που παρά τις ανεπάρκειές του προσπαθούσε να συμβάλλει σε ένα πιο ειρηνικό κόσμο. Στη Μέση Ανατολή η Αίγυπτος του Νάσερ, αποτελούσε ελπίδα ειρήνευσης στην πιο ευαίσθητη περιοχή του πλανήτη. Δικαίως και οι δυο διεθνείς κινήσεις θεωρήθηκαν ως φιλο-σοβιετικές στην έστω και εξ αντικειμένων περιορισμένη προσπάθειά τους να περιορίσουν τις ιμπεριαλιστικές δραστηριότητες του ευρω-ατλαντισμού. Δικαίως και ο ΟΗΕ αποτελούσε τότε, με την παρουσία και της ΕΣΣΔ, καταφύγιο προστασίας σε αδύναμα, αναπτυσσόμενα και καθυστερημένα κράτη. Δικαίως και τότε αναδείχτηκαν μορφές διεθνούς κύρους από τον έγχρωμο κόσμο όπως π.χ. οι Πάτρικ Λουμούμπα και Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Τώρα κι οι πιο αθώες λέξεις συμβολίζουν τον κίνδυνο ιμπεριαλιστικής πολεμικής επιβολής κι η ειρήνη γίνεται συνώνυμη με τη μακάβρια σιωπή ενός νεκροταφείου.
Τα πάντα κυλούν στο όνομα της παγκόσμιας καπιταλιστικής οργάνωσης για την ικανοποίηση του κεφαλαίου. Ο διεθνής καπιταλισμός ξέχασε ακόμη και τα πρωτότοκα συμφέροντά του. Στη θέση της παραγωγικής επέκτασης του κεφαλαίου σε καθυστερημένες χώρες, προτιμά το σύντομο σαρωτικό πέρασμα της «ακρίδας» που όταν φεύγει, αφήνει μόνο νεκρή γη κι ανθρώπινα κουφάρια. Ο πάγιος νόμος της κεφαλαιοκρατικής επέκτασης μετεξελίχθηκε σε πνιγηρό εναγκαλισμό μιας νεο-αποικιοκρατίας τρίτης και τέταρτης γενιάς. Αυτό που απομένει είναι η μόνιμη παρουσία ξένων στρατιωτικών βάσεων ως εχέγγυο μιας νέας ιμπεριαλιστικής πολεμικής επέκτασης. Λέγεται ότι η ιστορία συνεχίζεται ως τραγωδία κι ως φάρσα.
Αντώνης ΔΑΜΙΓΟΣ