Δημοσιογράφοι και «κύμβαλα»...
Ημέρα της Ελευθερίας του Τύπου, σήμερα. Κι η σκέψη μου πάει στο δημοσιογράφο, όπου Γης, που εργάζεται υπό τη «σπάθη» της λογοκρισίας και την απειλή για τη ζωή του. Στον αγωνιστή της δημοσιογραφίας, που εκθέτει τον εαυτό του στον κίνδυνο της σύγκρουσης με τη σκληρή κι απάνθρωπη εξουσία, για να διασφαλίσει το δημόσιο αγαθό της πληροφόρησης και να τεθεί στην υπηρεσία της Ελευθερίας του Ανθρώπου και της Προόδου της Ανθρωπότητας. Στον διωκόμενο, τον φυλακισμένο, τον δολοφονημένο συνάδελφο, που «βάζει το κεφάλι του στον ντορβά» για να τιμήσει το επάγγελμα, προσδίδοντάς του την έννοια του λειτουργήματος. Σκέφτομαι τον εργάτη της πένας, που πασχίζει να διασώσει την ελευθερία της σκέψης του, απεγκλωβίζοντας το μυαλό του από τη σκλαβιά της κυρίαρχης ιδεολογίας. Τον δουλευτή του μικροφώνου, που παλεύει με τη γλώσσα της αλήθειας, κόντρα στους μηχανισμούς παραπληροφόρησης.
Κι ύστερα ο νους μου πάει στο δημοσιογράφο των αστικών ΜΜΕ, που βιώνει την ιδιότυπη λογοκρισία της «συναντίληψης» και της «ισοπέδωσης», η οποία απαγορεύει την ανάδειξη της «διαφορετικής θεώρησης» και της «άλλης θέσης», που δεν υπηρετούν τα συμφέροντα της ταξικής εξουσίας και δε συστοιχίζονται με τις αναφορές και τις κατευθύνσεις του πολιτικού κατεστημένου. Στον έντιμο και θαρρετό συνάδελφο που προσπαθεί να «περάσει» μια αράδα αλήθειας στην εφημερίδα του αφεντικού, να πει μια κουβέντα ειλικρίνειας στην τηλεόραση του καναλάρχη, δημιουργώντας μικρή αχτίδα φωτός στο βαθύ σκοτάδι της ψευτιάς. Στον ρεπόρτερ του δρόμου και τον συντάκτη του γραφείου, που δουλεύει σε συνθήκες γαλέρας, χωρίς ωράριο, με «τρεις κι εξήντα», με την αγωνία αν και πότε θα πληρωθεί και υπό τη συνεχή απειλή της απόλυσης και της ανεργίας.
Στο καπιταλιστικό σύστημα, η δημοσιογραφία, όπως κι άλλοι μηχανισμοί «ενημέρωσης» και μετάδοσης «γνώσεων», χρησιμοποιείται από την εξουσία για τη χειραγώγηση των μαζών στο «άρμα» της κυρίαρχης καπιταλιστικής ιδεολογίας. Τα ΜΜΕ, είτε τα κατέχει το αστικό κράτος, είτε βρίσκονται στα χέρια καπιταλιστών, αυτή την αποστολή έχουν. Επομένως, ο Τύπος δεν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερος και οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να είναι αντικειμενικοί. Κι είναι πολύ σημαντικό κι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι, στη σημερινή εποχή της σφοδρής επίθεσης των κρατούντων για την αλλοτρίωση των συνειδήσεων και την ολοκληρωτική κατακρήμνιση των αξιών και των οραμάτων, σε μια περίοδο δημοσιογραφικής ανυποληψίας, υπάρχουν δημοσιογράφοι - είναι πολλοί κι ας μη φαίνονται πουθενά - που βρίσκουν τη δύναμη ν' αντισταθούν.
Αυτή η αντίσταση δεν αφορά, βεβαίως, τους απανταχού «Πρετεντέρηδες» και «Κακαουνάκηδες», που είναι ταγμένοι να υπηρετούν τα συμφέροντα της οικονομικής και της πολιτικής εξουσίας, αποτελούν «τη φωνή του κυρίου τους» και συμπεριφέρονται σαν «κύμβαλα αλαλάζοντα», αναπαράγοντας την προπαγάνδα των ισχυρών. Δείτε τους πως μεθοδεύουν, τώρα, την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα υπέρ του πολέμου κατά του Ιράν, θυμηθείτε τι γράφουν και τι λένε κατά των εργατών, των αγροτών, των μαθητών, των συνταξιούχων, κάθε φορά που βγαίνουν στους δρόμους για το ψωμί και για το δίκιο, σκεφτείτε ποιες είναι οι συναναστροφές τους και θα καταλήξετε στα σωστά συμπεράσματα...
Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ