Ακριβώς πριν ένα χρόνο. Το επισχετήριο που συμπληρώνεται θυμίζει πως με το κεφάλι σκυμμένο ο εργάτης τίποτα και ποτέ δε θα κερδίσει |
Με κρύο, με ζέστη, μ' ένα πλαστικό ποτήρι καφέ φερμένο απ' το σπίτι, μαζί με την κόρη, με τον άντρα τους, οι εργάτριες ανταμώνουν κάθε ξημέρωμα, πριν ακόμα τις 7 π.μ. έξω απ' το εργοστάσιο. Προσπερνούν τις προσπάθειες τρομοκράτησης και διάσπασής τους, τα τσιράκια της εργοδοσίας, την παρουσία της αστυνομίας που δείχνει ποιους λογαριάζουν «τρομοκράτες» τα κόμματα της πλουτοκρατίας. Ο αγώνας είναι δύσκολος. Κι όμως. Κάθε μέρα δυναμώνουν. Η αλληλεγγύη του εργατόκοσμου της Αττικής, αλλά κι όλης της χώρας υψώνεται γύρω τους ασπίδα προστασίας.
«Γροθιά τους η γροθιά μας»: Στις 13 Οκτώβρη το μήνυμα «απλώνεται» σ' όλη την πρωτεύουσα, ενώ οι εργάτριες διαδηλώνουν μαζί μ' άλλους εργάτες της Αθήνας, στην κινητοποίηση αλληλεγγύης που οργανώνει μεταξύ άλλων η Γραμματεία Αθήνας του ΠΑΜΕ και καταλήγει σε συναυλία έξω απ' το υπουργείο της εργοδοσίας. Στις 22 Οκτώβρη, δυο μέρες μετά, λυκειόπαιδα και γυμνασιόπαιδα παρατάνε τα θρανία, όπου τους μαθαίνουν πώς θα σκύβουν το κεφάλι στ' αυριανά αφεντικά τους και φτάνουν με πορεία έξω απ' το εργοστάσιο. «Εχει τύχει και στη μάνα μου...» ψελλίζει ένας μαθητής. Στις 20 του μήνα, στην πανελλαδική απεργία της ΟΕΚΙΔΕ, οι εργάτριες μπαίνουν μπροστάρηδες για την επιτυχία της. Το ίδιο και το Δεκέμβρη, στις εκλογές του κλαδικού τους συνδικάτου. Γιατί ξέρουν πως η ταξική πάλη πρέπει να δυναμώσει.
Δεκάδες οι γενικές συνελεύσεις. Οργανώνουν τη δράση τους. Με μπροστάρη το ταξικό τους συνδικάτο και την Ομοσπονδία τους |
Στις 14 Απρίλη οι εργάτριες αποχωρούν συντεταγμένα απ' το εργοστάσιο, όπως και μπήκαν. Εξοπλισμένες με πολύτιμη πείρα, υιοθετώντας το πλαίσιο του ταξικού τους συνδικάτου για την προστασία των ανέργων, συντονίζοντας τα βήματά τους με ολόκληρη την εργατική τάξη, δυναμώνοντας τη δύναμή τους μέσα από τον οργανωμένο αγώνα, μέσα απ' τα συνδικάτα, το ΠΑΜΕ.
Στην περιφρούρηση. Της κατάληψης, της απεργίας. Μαζί με τις οικογένειές τους, μαζί μ' άλλους εργάτες, ταξικά τους αδέλφια |
Οκτώβρης 2005: Μαθήματα ταξικής αντίστασης στους αυριανούς εργαζόμενους. «Εσείς μας μαθαίνετε ότι χαμένοι είναι μόνο οι αγώνες που δε γίνονται...» τους είχαν πει οι νέοι του ΠΑΜΕ |
Δεκέμβρης 2005, στις εκλογές του συνδικάτου. Ψήφος αντίστασης σ' όσους πετάνε τους εργάτες στο δρόμο. Η πείρα τις οπλίζει καθημερινά |
Γενάρης 2006: Πρεμιέρα αφιερωμένη στον ηρωικό αγώνα τους. Για τους εργαζόμενους - μέλη του θιάσου «Εκτός Σχεδίου» το θέατρο πρέπει να υπηρετεί τους ανθρώπους του μόχθου |