Ονειρεύομαι την παρέλαση...
Ημασταν στη Γ' Γυμνασίου κι είχε έρθει η σειρά μας. Κληρώθηκε το σχολείο μας να παρελάσει. Πράγμα σπάνιο στο Δήμο της Αθήνας, που τα σχολεία είναι πολλά και λίγα κληρώνονται στις παρελάσεις. Καημό το 'χαμε, από μικρά, να κάνουμε κι εμείς μια φορά παρέλαση, αλλά έξι χρόνια στο Δημοτικό κι άλλα δυο στο Γυμνάσιο δεν είχαμε κληρωθεί. Μόνο στην τηλεόραση βλέπαμε τα άλλα παιδιά να παρελαύνουν και ζηλεύαμε. Ωσπου, έφτασε και η σειρά μας. Ομως, όταν έγινε αυτό, είχαμε «ξεψαρώσει» πια, είχαμε μπει στην εφηβεία. Δεν αρκούσε που θα φορούσαμε μπλε φουστίτσες κι άσπρα πουκάμισα για να πειστούμε. Το συζητούσαμε, προβληματιζόμασταν. Είχαν - βλέπεις - προηγηθεί ένα χρόνο πριν οι καταλήψεις του 1990 - '91... (Τίποτα δεν είναι ίδιο όταν μπαίνεις σ' έναν αγώνα κι ωριμάζεις μέσα από αυτόν! Δεν τρως τίποτα πια αμάσητο).
Ετσι, άρχισε η κουβέντα στην παρέα. Ο Τζίμης κατηγόρησε τις παρελάσεις ως «μιλιταριστικές επιβολές» και ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να συμμετέχει. Κάποιοι άλλοι «κόπηκαν» ως κοντοί. Οι Ελένες κι η Σοφία αποφάσισαν να πάνε και σχεδίαζαν μετά βόλτα για καφέ κάπου στο κέντρο της Αθήνας, που εκείνα τα χρόνια μας επιτρεπόταν σε ...ειδικές περιπτώσεις. Μερικοί βαριόντουσαν, ενώ κάποιοι άλλοι ζήτησαν να πάνε γιατί ...θα έχαναν μαθήματα με τις πρόβες. Κάπως έτσι, άλλοι άρχισαν να ετοιμάζονται για την παρέλαση κι άλλοι (πολύ λιγότεροι) έκαναν μάθημα. Εγώ δεν είχα δικαίωμα επιλογής.
Λόγω προβλημάτων υγείας, ο γιατρός συνέστησε να αποφύγω την κούραση της παρέλασης. Ετσι, βρέθηκα να κάνω μάθημα σε μια τάξη μισοάδεια, με κρύα καρδιά, γιατί μου καλάρεσε η ιδέα της παρέλασης (ήταν ο καημός του Δημοτικού, ήταν και ότι δε θα μου ξαναδινόταν η ευκαιρία γιατί ήταν σπάνιο να κληρωθεί ξανά το σχολείο). Προβληματιζόμουν, όμως, κιόλας. Στο κάτω κάτω, θα έκανα παρέλαση μπροστά στον υπουργό και την κυβέρνηση, απέναντι στην οποία διαδήλωνα πριν ένα χρόνο; Και τι νόημα έχουν οι παρελάσεις, μήπως είχε δίκιο ο Τζίμης;
Η φιλόλογος (να 'ναι καλά, η κα Χατζηδάκη, έμαθα αργότερα ότι ήταν με το Κόμμα) διάλεξε να διδάξει την «Πορεία προς το μέτωπο» από «Το Αξιον Εστί» του Ελύτη. «Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο»... διάβαζε η καθηγήτρια. Απ' έξω ακούγονταν οι συμμαθητές μας που έκαναν πρόβες γύρω από το τετράγωνο και τραγουδούσαν «Ελα μάνα να με δεις τώρα που 'μαι λοκατζής»! Χτυπητή αντίθεση! Τι δουλιά είχε αυτή η «αμερικανιά» με τη δική μας παρέλαση; Γιατί έγινε σκέτος «χαβαλές»;
Αν κάποιος έλεγε στους συμμαθητές μου για «τους νέους με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες», αν τους μιλούσε για τους παππούδες τους που με το όπλο στο χέρι για μια δεκαετία σχεδόν έκαναν σπίτι τους το βουνό, πρώτα ενάντια στο φασισμό και στον κατακτητή και μετά για την πραγματική λευτεριά, για το ψωμί, για το βιβλίο που τους 'κλεψαν απ' το χέρι κατηγορώντας τους ότι έμειναν αδιάβαστοι... Τότε κι οι συμμαθητές μου θα περπατούσαν στητοί, όχι για το «χαβαλέ», αλλά για όλα αυτά, γι' αυτά που είχαν και γι' αυτά που πάλευαν ν' αποκτήσουν, γι' αυτά που θυσιάστηκαν οι παππούδες τους και γι' αυτά που αγωνίζονταν στα κατειλημμένα σχολεία. Θα έκαναν παρέλαση, δηλώνοντας έτοιμοι να υπερασπίζονται κάθε στιγμή τις αξίες και τα ιδανικά του ΛΑΟΥ. Αυτήν την παρέλαση ονειρεύομαι...
Γιάννα ΣΤΡΕΒΙΝΑ