Το ΚΚΕ έφερε στη Βουλή το θέμα της ζημιάς, ύψους περίπου 500 εκατ. δραχμών, που προκλήθηκε στη ΛΑΡΚΟ από τις συγκεκριμένες επιλογές της κυβέρνησης που υλοποιεί η διοίκηση της εταιρίας
Με πεντακόσια εκατ. δραχμές επιβαρύνθηκε η ΛΑΡΚΟ κατά το οκτάμηνο Ιούνης 1994 - Γενάρης 1995, εξαιτίας της επιμονής της διοίκησης της επιχείρησης να ευνοεί τα ιδιωτικά λιγνιτωρυχεία και να αφήνει αναξιοποίητα τα υπό δημόσιο έλεγχο λιγνιτωρυχεία Σερβίων. Τα παραπάνω επισημαίνουν σε σχετική ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή προς τον υπουργό Βιομηχανίας Κ. Σημίτη,οι βουλευτές του ΚΚΕ Γιάννης Κατσαρός και Δήμος Κουμπούρης.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην ερώτηση: Στις αρχές του περασμένου καλοκαιριού εντελώς αιφνιδιαστικά η διοίκηση της ΛΑΡΚΟ "διαπίστωσε" ότι πρέπει να αποκλειστεί η προμήθεια λιγνίτη από το Λιγνιτωρυχείο Σερβίων, επειδή έπρεπε να υπάρξει μείωση του κόστους του παραγόμενου Ni (νικέλιου) από τη χρήση στερεών καυσίμων. Η επιλογή αυτή, που στηρίχτηκε σε κατά παραγγελία μελέτη, ευνοεί σαφέστατα τα ιδιωτικά λιγνιτωρυχεία Βεύης. Η "μελέτη" που πραγματοποιήθηκε προκειμένου να τεκμηριωθεί αυτή η επιλογή της διοίκησης της ΛΑΡΚΟ, στηρίχτηκε σε αμφίβολα δεδομένα. Π.χ. στη "μελέτη" χρησιμοποιήθηκαν προσφερόμενες τιμές και ποιότητες, οι οποίες δόθηκαν από ιδιώτες σε διαγωνισμό που είχε διενεργηθεί. Το πόσο αξιόπιστα είναι αυτά τα στοιχεία το μαρτυρά το γεγονός ότι ο ένας από τους δύο προμηθευτές που επιλέχτηκε δεν μπόρεσε να δώσει λιγνίτη στο εργοστάσιο. Ακόμη η "μελέτη" δεν πήρε υπόψη της την 15χρονη πείρα καύσης λιγνίτη Σερβίων στα ηλεκτροκάμινα, ενώ εντελώς αυθαίρετα θεώρησε δεδομένη την άποψη ότι λιγνίτης με περισσότερη τέφρα καταναλώνει περισσότερο ρεύμα, ότι κατακρατεί περισσότερες ποσότητες Ni και ότι απαιτούνται μεγαλύτερες ποσότητες λιγνίτη για την τροφοδοσία των ηλεκτροκαμίνων. Οπως δείχνουν τα αποτελέσματα του 8αμήνου Ιούνη 1994 - Γενάρη 1995, σημειώθηκε αύξηση τόσο σε μαζούτ, όσο και στην κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Παράλληλα οι ποσότητες του απαιτούμενου λιγνίτη παραμένουν σταθερά οι ίδιες, ενώ δεν παρατηρήθηκε και καμία διαφορά στο βαθμό ανάκτησης μεταλλεύματος.
Επίσης, όπως τονίζεται στην ερώτηση, ο λιγνίτης Σερβίων στοιχίζει στη ΛΑΡΚΟ 4.800 δρχ. τον τόνο, ενώ ο λιγνίτης Βεύης 7.250 δρχ. τον τόνο. Το αποτέλεσμα ήταν να επιβαρυνθεί η ΛΑΡΚΟ κατά το 8μηνο Ιούνη 1994 - Γενάρη 1995 με 500 εκατ. δραχμές.Σ' αυτά τα πλαίσια, οι βουλευτές του ΚΚΕ ζητούν από τον υπουργό Βιομηχανίας να ανακοινώσει ποια μέτρα πρόκειται να πάρει και πότε, ώστε να τερματιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση που δημιουργεί η ανεξήγητη (;) επιμονή της διοίκησης της ΛΑΡΚΟ να ευνοεί σε βάρος της εταιρίας τα ιδιωτικά λιγνιτωρυχεία και να αφήνει αναξιοποίητα τα υπό δημόσιο έλεγχο Λιγνιτωρυχεία Σερβίων.