Οι ... κανονικοί άνθρωποι είναι φτωχοί;
Δεν πάει πολύς καιρός που στην ελληνική τηλεόραση προβλήθηκαν εικόνες ανθρώπων οικονομικά εξαθλιωμένων, συνταξιούχων κυρίως, που περιμένουν καρτερικά στους σκουπιδοτενεκέδες των σούπερ μάρκετ για τα ληγμένα τρόφιμα, λαχανικά. Εικόνες αποκαλυπτικές μιας βίαιης, κυνικής κι απάνθρωπης «ελεύθερης αγοράς» που λιώνει όσους δεν ...«προικίστηκαν» με το ταξικό προνόμιο να τη διαφεντεύουν ως αστοί αφεντικά. Ομως η ίδια η ελληνική τηλεόραση (ΑΝΤ-1 16.5.2008) έδειξε τις ίδιες εικόνες από το λαμπερό Παρίσι. Το Μάη του 2008. Σαράντα χρόνια μετά το Μάη του '68! Οχι απλώς για να παρηγορηθούμε (;) και να σκεφτούμε όλοι ότι αφού συμβαίνει κι αλλού. τότε μάλλον περί φυσικού φαινομένου πρόκειται, οπότε η λιτανεία μπορεί και πρέπει να υποκαταστήσει την πολιτική. Αλλά το ρεπορτάζ παίχτηκε με τη φριχτή οδηγία του Ευαγγελάτου, ίσως και ασυναίσθητα, ρατσιστικής μέχρις ταξικής αηδίας.
«Κυρίες και κύριοι, οι εικόνες που θα δείτε δεν αφορούν, δε δείχνουν, προσέξτε, άστεγους ή κλοσάρ (αυτοί που κοιμούνται στους δρόμους ή το μετρό)! Πρόκειται για κανονικούς ανθρώπους»!!! Μπίνγκο! Υστερα έρχεται ο ρεπόρτερ του βίντεο και συνεχίζει: «Δεν πρόκειται για εικόνες κάποιας τριτοκοσμικής χώρας», λέει. Μπίνγκο! Ξανά. Ο ορισμός του κανονικού ανθρώπου εδώ, τηλεοπτικώς και ταξικώς, είναι όλα τα φιλοσοφικά και πολιτικά συστήματα μαζί περασμένα στο μπλέντερ της τρομοκρατίας.
Προσοχή. λοιπόν. Οι κανονικοί άνθρωποι δεν είναι άστεγοι ή κλοσάρ. ΄Η αλλιώς οι θεόφτωχοι δεν είναι κανονικοί άνθρωποι!... Αλλά ακόμα και οι κανονικοί άνθρωποι, σαν κι αυτούς που βλέπουν τηλεόραση, μπορεί να γίνουν, να γίνετε, να γίνουμε όλοι: Κανονικοί άνθρωποι ζητιάνοι τροφής στο λαμπερό κόσμο της καπιταλιστικής δύσης...
Αποστολή εξετελέσθη. Εκών άκων ο κάθε δημοσιογράφος διδάσκει και διδάσκεται ότι η φτώχεια είναι σοκ. Κατάντια. Διολίσθηση σε κάτι λιγότερο από άνθρωπο. Αληθές. Ομως, πρέπει να πιστέψεις βαθιά ότι επισυμβαίνει όλως τυχαίως. Ετσι σαν λότο της κόλασης. Το κερδίζεις και ξεφτιλίζεσαι από την ανέχεια και την πείνα. Δε θες. Σου λαχαίνει. Και μπορεί να σε δείξει κι η τηλεόραση σεβόμενη (sic!) τ' ανθρώπινα δικαιώματά σου, χωρίς πρόσωπο. Δυο πόδια και μια φωνή. Στα γαλλικά. Στα ελληνικά. Στην παγκόσμια γλώσσα της εργατικής τάξης που αποδέχεται την ήττα της έστω περιστασιακά: «Πώς να ζήσω, τι να φάω, με 490 ευρώ σύνταξη καθαρίστριας;».
Ο ρεπόρτερ είναι ...ανθρωπιστής και έκθαμβος από την τόλμη της απελπισίας: «Μα, θ' αρρωστήσετε με τα ληγμένα τρόφιμα». «Τα πλένω με σαπούνι τα λαχανικά», απαντάει ο κύριος που έμεινε στα 60 του άνεργος αφού έκλεισε το μικρό συνεργείο αυτοκινήτων του. Τέλος. Περνάμε στο επόμενο θέμα. Θ' αποσυρθεί ή όχι η Χίλαρι από την κούρσα της αμερικάνικης εκλογικής φιέστας.
Το ΚΚΕ στο Σύνταγμα βροντοφώναξε με όρους 21ου αιώνα «Τέρμα στις αυταπάτες». Οσο η εργατική τάξη αναζητάει λύσεις στα σκουπίδια, λύσεις επιβίωσης, τόσο θα γίνεται σκουπίδι ανάμεσα στους ...κανονικούς ανθρώπους. Που με τη σειρά τους πρέπει να συναισθανθούν ότι είναι υποψήφια σκουπίδια. Τέρμα στις αυταπάτες ότι μπορεί να ελεγχθεί ο αστικός σκουπιδοφάγος των ανθρώπων κανονικών εργαζομένων μπορεί να θέσει μόνον ο ...κανονικός εργαζόμενος της ταξικής συνείδησης και της υψωμένης γροθιάς. Τ' άλλα είναι επικίνδυνες εικόνες για ταξικώς αυτόχειρες τηλεθεατές που δε συνάντησαν ακόμα την κανονική κόλαση...
Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ