Eurokinissi |
Τα καφενεία του Λιστόν, στη λεωφόρο με τις στοές και τα βενετσιάνικα φανάρια |
«Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα την Κέρκυρα. Στο νησί για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή μου έχω να πάω κάπου πέντε χρόνια, ο καιρός είναι πολύς, οπότε αυτό έρχεται στον ύπνο μου και με καλεί επίμονα να επισκεφτώ τα παλιά μου λημέρια. Βρέθηκα, λοιπόν, εκεί νοερά και νοίκιασα δωμάτιο σε ξενοδοχείο στη Σπηλιά. Εκανα ξανά τις ίδιες διαδρομές, είδα τους ίδιους ανθρώπους, έφαγα τα ίδια φαγητά, κολύμπησα στις ίδιες θάλασσες. Ελειπε, όμως, η μητέρα που πριν λίγους μήνες την κατευοδώσαμε στο Μαραθώνα, εναποθέτοντάς την σ' ένα μνήμα που γύρω είχε ελιές και κυπαρίσσια, τοπίο που θυμίζει υπερβολικά τη γενέτειρά μας, τις Κοινοπιάστες. Στου Βρυώνη βρήκα κάτι φίλους που με προσκάλεσαν για μια βόλτα στην πόλη με το αμάξι τους. Τους εξέφρασα την επιθυμία να περιπλανηθούμε μαζί στο βουνό Παντοκράτορας, στους Ερμονες, την ακτή όπου κατά ορισμένους αρχαιολόγους αποβιβάστηκε ο Οδυσσέας και παρουσιάστηκε γυμνός μπροστά στη Ναυσικά, στο Σιδάρι και στο Canal d' Amour, στη λίμνη των Κορισσίων με τα 120 είδη πουλιών, στη λιμνοθάλασσα του Χαλικιόπουλου με τα χέλια. Δέχτηκαν πρόθυμα και ξεκινήσαμε για την ολοήμερη εκδρομή.
Την επόμενη μέρα, νοίκιασα ένα αμάξι και τράβηξα για το Γαστούρι. Δρασκέλισα την είσοδό του Αχίλλειου με δέος.Το ανάκτορο ήταν μεγαλοπρεπές, χτίστηκε σύμφωνα με τα αισθητικά γούστα μιας αυτοκράτειρας, της Ελισάβετ της Αυστρίας, που το χρησιμοποιούσε ως εξοχική κατοικία. Εκεί κατέφευγε κάθε φορά που ήθελε να λησμονήσει το θάνατο του γιου της, του ερωτοχτυπημένου Ροδόλφου. Το αφιέρωσε στον Αχιλλέα και στη μητέρα του τη Θέτιδα προς την οποία αισθανόταν αλληλεγγύη: ήταν δύο πονεμένες μητέρες που είχαν χάσει τους γιους τους. Μετά το αγόρασε ο κάιζερ Γουλιέλμος, ώσπου κατέληξε στα χέρια το βαρόνου φον Ριχτόφεν, ο οποίος το μετέτρεψε σε καζίνο. Αργότερα το ανέλαβε το ελληνικό κράτος που το διαρρύθμισε σε μουσείο. Περιπλανήθηκα στα δωμάτια, θαύμασα την αρχιτεκτονική του ανακτόρου, τις τοιχογραφίες, τα ζωγραφισμένα ταβάνια, περπάτησα στους κήπους του. Το άγαλμα του θνήσκοντος Αχιλλέα ήταν εντυπωσιακό, το ίδιο και η νωπογραφία η επονομαζόμενη "Θρίαμβος του Αχιλλέα", που δείχνει τον ήρωα να σέρνει πίσω από το άρμα του το σώμα του νεκρού Εκτορα. Συγκινήθηκα. Βγήκα στο χωριό, περπάτησα στους δρόμους, παρατήρησα τα παλιά σπίτια με τις βεράντες, τους κήπους με τις πέργολες, τις βουκαμβίλιες, τις μιμόζες. Η διάθεσή μου έφτιαξε.
Κοντινό πλάνο στην παλιά πόλη |
Την τέταρτη μέρα έκανα εξορμήσεις στα κοντινά χωριά. Η φύση με συνάρπαζε, το πράσινο χόρταινε την όρασή μου, οι ελαιώνες και οι καλαμιώνες αποτελούσαν ιδανικό τοπίο για στοχασμούς. Την πέμπτη μέρα βρέθηκα στο Καλάμι, έναν μικρό απάνεμο όρμο, όπου βρίσκεται το σπίτι στο οποίο ο Λόρενς Ντάρελ έγραψε το "Κελί του Πρόσπερου", ένα βιβλίο - ύμνο για το νησί. Συνέχισα προς την Κασσιόπη που κάποτε ήταν σπουδαίο λιμάνι. Σταμάτησα για να δω το κάστρο, όπου ο Νέρωνας είχε δώσει ρεσιτάλ τραγουδιού και χορού. Νόμιζε πως ήταν μέγας καλλιτέχνης. Κοιτούσα στοχαστικά τα βουνά της Αλβανίας, τα πλοιάρια που έσκιζαν τα γαλανά νερά, τους ψαράδες που άπλωναν τα δίχτυα τους.
Eurokinissi |
Στο Αχίλλειο |
Το Σιδάρι |
Το παλαιό φρούριο |
Στη δημοφιλή πλατεία Σπιανάδα, παίζοντας κρίκετ |
Η παλιά πόλη, μια ζωγραφιά |