Το επιχείρημα της «ενότητας» είναι εύλογο να το χρησιμοποιούν συνδικαλιστικές παρατάξεις - όχι μόνον η ΠΑΣΚΕ - των οποίων όλα τα υπόλοιπα επιχειρήματά αφορούν στην ευημερία της εργοδοσίας, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, για να έχουν και οι εργαζόμενοι ένα κομμάτι ψωμί. Είναι λογικό να θέλουν να κρύψουν ότι πάντα υπήρχαν δύο γραμμές στο συνδικαλιστικό κίνημα, γιατί αυτές οι παρατάξεις ακολουθούν τη γραμμή που οδηγεί στο ΣΕΒ, στο μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στο Μέγαρο Μαξίμου, ανεξαρτήτως κυβέρνησης.
Αν η ΠΑΣΚΕ, η «Αυτόνομη Παρέμβαση», η ΔΑΚΕ πίστευαν στην ενότητα των εργαζομένων σε κατεύθυνση ταξική, ριζοσπαστική, διεκδικητική, δε θα καταψήφιζαν - για παράδειγμα - παντού την προκήρυξη και της τελευταίας 48ωρης απεργίας, ούτε θα δρούσαν απεργοσπαστικά απέναντι στους εργαζόμενους που απέργησαν. Καλά κάνουν οι εργαζόμενοι και στον Πειραιά και θα συμμετέχουν μαζικά στην απεργιακή συγκέντρωση το Σάββατο και θα γυρίσουν την πλάτη στην ΠΑΣΚΕ. Αυτό έλειπε, να τρέχουν πίσω από τον εργοδοτικό και απεργοσπαστικό συνδικαλισμό...