Την επόμενη της υπογραφής του μνημονίου, φοβερίζουν το λαό και τον καλούν να συμβιβαστεί με τη χρεοκοπία του
Ο «Ελεύθερος Τύπος» παρουσιάζει πρωτοσέλιδα το μνημόνιο σαν «Πικρό ποτήρι για προσωρινή σωτηρία» και στο κύριο άρθρο με τίτλο: «Η εξαθλίωση και η ελπίδα», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η νέα δανειακή σύμβαση, παράλληλα με το "κούρεμα" είναι αναγκαίο κακό», καθώς «αναβάλλει την επίσημη χρεοκοπία της χώρας και διατηρεί την Ελλάδα εντός της ζώνης του ευρώ».
Το «Εθνος», στην πρώτη σελίδα πανηγυρίζει ότι υπήρξε «Συμφωνία σε όλα, παζάρι στις συντάξεις» μετά από «Διαπραγμάτευση - θρίλερ μέχρι τα ξημερώματα Παπαδήμου - Τρόικας». Οι δήμιοι του ελληνικού λαού εμφανίζονται από την εφημερίδα να παλεύουν για τη σωτηρία του, από την ίδια την πολιτική τους! Σε άρθρο του στις μέσα σελίδες, ο συμπορευόμενος από χτες με τη ΔΗΜΑΡ, Π. Παναγιώτου, γράφει προκλητικά: «η πλειονότητα των Ελλήνων κατανοεί ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ και είναι έτοιμη γι' αυτό να κάνει θυσίες και να αναλάβει ευθύνες, εφόσον υπάρχει δίκαιη κατανομή».
Η «Καθημερινή» βάζει τα πράγματα στη θέση τους από τη σκοπιά της άρχουσας τάξης. Στο πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της, γράφει μεταξύ άλλων: «Χαιρετίζουμε τη στάση "ωριμότητας" του πολιτικού συστήματος που κατά πάσα πιθανότητα θα υπερψηφίσει τις προτάσεις της τρόικας, με την προσωρινή αναστολή κάποιων "ευπαθών" ρυθμίσεων, οι οποίες θα υιοθετηθούν και αυτές μετά από λίγους μήνες. Το πρόβλημα είναι εάν θα υπάρχει "πολιτική τάξη" στη χώρα για να διαχειρισθεί μια κοινωνική αναταραχή».
Τα «Νέα», σε σχόλιο-παρέμβαση της πρώτης σελίδας, με τίτλο «Γόρδιος Δεσμός» επιχειρούν να παρουσιάσουν σαν μονόδρομο τα μέτρα, γράφοντας ότι «δυστυχώς, δεν έχουμε την επιλογή του "όχι" σε αυτή την πολιτική. `Η θα μειώσουμε το χρέος και θα μείνουμε στο ευρώ, έστω και φτωχότεροι ή θα χρεοκοπήσουμε».
Τα ρέστα της δίνει και η «ΑΥΓΗ», η οποία, στις μέσα σελίδες κάνει λόγο για «Μνημόνιο βαρβαρότητας και ταξικής υπεροψίας». Ισχυρίζεται δηλαδή ότι το μνημόνιο θα μπορούσε να είναι λιγότερο βάρβαρο, αν ο ταξικός αντίπαλος, το κεφάλαιο και η πολιτική του, ήταν λιγότερο υπερόπτες (!) απέναντι στους εργαζόμενους, αν δηλαδή ο καπιταλισμός ήταν περισσότερο «ανθρώπινος», όπως τον οραματίζονται οι οπορτουνιστές, σκορπώντας αυταπάτες στο λαό.