Ο υποδόριος φασισμός της καθημερινότητας. Μόνο οι υγιείς και αρτιμελείς έχουν λόγο ύπαρξης, οι άλλοι στον Καιάδα. Η θεωρία της ανωτερότητας (αλλά και της καθαρότητας) μιας φυλής και / ή κοινωνικής τάξης, εδώ και τα δύο. Κι ο φόβος για το θάνατο. Ο,τι δε βλέπει κανείς δεν υπάρχει... Κάτι θέλει να ψελλίσει ο σκηνοθέτης, που παραθέτει θεματική «με ψαχνό». Ωστόσο, ο τρόπος και οι αφηγηματικές του στρατηγικές δεν είναι ψαγμένες και γι' αυτό υστερούν. Η οικονομία της αφήγησης άγνωστη έννοια στο φιλμικό κείμενο του Καρανικόλα, που διέπεται από φλυαρία, πλήθος άχρηστων πλάνων, δεν κάνει χρήση κοντινών και αφηγείται γραμμικά, περιγραφικά και επιδερμικά μια ιστορία που καταντά επίπεδη, γιατί ούτε εστιάζει κάπου, ούτε κορυφώνεται, με αποτέλεσμα μια ψυχρή και άψυχη ταινία...Η βίλα του μικροαστικού ζεύγους ορθώνεται στο ύψωμα πάνω από τη θάλασσα. Σύγχρονη αρχιτεκτονική, μινιμαλιστική αισθητική, νόρμες οικολογικές, υλικά το ίδιο, πέτρα, ξύλο, μέταλλο, γυαλί... Σπίτι χωρίς βιβλία, με υπολογιστές. Και τα ρούχα της ελιτίστικης οικογένειας από φυσικές ίνες, κυρίως λινό, σε χρώματα μη χρώματα, μονότονα, ουδέτερα και σχήματα με ευθείες γραμμές. Χωρίς το παραμικρό στολίδι... Δεν καπνίζουν, δεν πίνουν, τρώνε λίγο... Μια εκδοχή του μοντέλου του εκσυγχρονισμένου «πολίτη». Η υπηρέτρια από χώρα του πρώην υπαρκτού δουλεύει σαν δούλα στο σπίτι του ελιτίστικου ζεύγους χρόνια πολλά και, όταν αρρωσταίνει, την διώχνουν γιατί ο κύριος «δεν αντέχει να έχει έναν άρρωστο στο σπίτι»...
Μια ταινία θα μπορούσε να συγκριθεί με ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Ομως το «Στο σπίτι» μοιάζει, στη γραφή, με μαθητική έκθεση...
Με τους: Μαρία Καλλιμάνη, Αλέξανδρο Λογοθέτη, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου κ.ά.
Παραγωγή: ΕΛΛΑΔΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ (2014)