Συμφωνώ με τις Θέσεις για το 20ό Συνέδριο του Κόμματός μας. Το σύνθημα του 20ού Συνεδρίου που ορίζει ουσιαστικά και το βασικό περιεχόμενό του, έρχεται να κουμπώσει στο Πρόγραμμα που ψηφίστηκε τέσσερα χρόνια πριν. Το κύριο καθήκον, αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει είναι πώς θα γίνουμε πιο ικανοί στην προσπάθεια της ολόπλευρης ισχυροποίησης του Κόμματος για να μπορέσει να επιτελέσει τον ιστορικό, πρωτοπόρο ρόλο του.
Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από το 19οΣυνέδριο μεσολάβησαν πολλές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς. Αναλύονται οι πιο σημαντικές στα τρία πρώτα κεφάλαια των Θέσεων δείχνοντας την ωριμότητα του Κόμματός μας να μπορεί να παίρνει υπόψη όλες τις συνθήκες μέσα στις οποίες δρα, να αναλύει τις εξελίξεις από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης, για να μπορεί με καλύτερους όρους να ορίζει τα καθήκοντά του.
Βιώσαμε και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε τις συνέπειες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, τις αντιθέσεις που αυτή δημιουργεί και μέσα σε αυτές καλούμαστε να προετοιμαστούμε. Ολοι μας ξέρουμε ότι είναι δύσκολη η δράση σε μη επαναστατικές συνθήκες, με τους συσχετισμούς εις βάρος μας, αλλά είμαστε βέβαιοι για την ανωτερότητα της πολιτικής πρότασης του Κόμματός μας.
Παρά τα βήματα που έκανε η οργάνωσή μας το τελευταίο διάστημα ως προς την προώθηση της πρότασης του Κόμματος, την συσπείρωση κόσμου γύρω μας, δεν χρειάζεται καμία επανάπαυση, ούτε ως προς την απήχηση της παρέμβασής μας, ούτε ως προς το βαθμό συγκρότησης και λειτουργίας των ΟΒ. Στο τέταρτο κεφάλαιο ορίζονται συγκεκριμένα καθήκοντα που σίγουρα χρειάζεται αρκετή προσπάθεια, ώστε η συμφωνία αυτή να εκφραστεί στη ζωή της οργάνωσης.
Θα ήθελα να πιαστώ από δύο σημεία από το σύνολο του κειμένου των Θέσεων. Το πρώτο έχει να κάνει με τον ρόλο του Τομεακού Συμβουλίου που, όπως ορίζεται στις Θέσεις, είναι ο κρίκος για την αντιστοίχιση της καθοδηγητικής δουλειάς με τις σημερινές ανάγκες. Από την ποιότητα της καθοδηγητικής δουλειάς κρίνεται η αύξηση της ικανότητας των δυνάμεών μας να προβάλλουν την πρόταση του Κόμματος, να συσπειρώνουν και να προσανατολίζουν δυνάμεις για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η διαπαιδαγώγηση, η καθοδήγηση των συντρόφων. Χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια από τα καθοδηγητικά στελέχη στη μελέτη, στο ανέβασμα του ιδεολογικοπολιτικού επιπέδου ως βασικό όρο για τα παραπάνω. Από την ίδια μας την πείρα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι είναι μικρά τα βήματα που κάνουμε σ' αυτήν την κατεύθυνση. Η αξιοποίηση του κομματικού Τύπου, για παράδειγμα, ως καθημερινό και άμεσο εργαλείο καθοδήγησης δεν έχει γίνει ακόμα κτήμα μας. Οπως επίσης η αξιοποίηση σημαντικών ντοκουμέντων και θέσεων του Κόμματος που θα βοηθήσουν το άνοιγμά μας στους χώρους παρέμβασης. Για παράδειγμα εδώ και χρόνια έρχεται η εικόνα ότι στις σχολές Μαθητείας - Κατάρτισης οι σπουδαστές δείχνουν ανοχή (στην καλύτερη) στη χρήση ναρκωτικών. Είναι ζήτημα που απασχολεί την νεολαία γενικότερα στις μέρες μας και που το Κόμμα έχει συγκεκριμένες θέσεις, τις οποίες δεν αξιοποιήσαμε. Αντίστοιχα για τον αθλητισμό ή το γυναικείο ζήτημα. Σε αυτά και γενικά σε ό,τι απασχολεί τη νεολαία και που πρέπει να παίρνουμε θέση, χρειάζεται να προετοιμαζόμαστε καλά και να προετοιμάζουμε ακόμα καλύτερα. Να μην μένουμε σε συνθήματα αλλά να δουλεύουμε με σκοπό την ολοκληρωμένη παρέμβασή μας που θα αποσκοπεί στο να συσπειρώνει κόσμο σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, την ενίσχυση της ταξικής πάλης με στόχο την εργατική εξουσία.
Το δεύτερο έχει να κάνει με τον ρόλο των κομμουνιστών σε φορείς του εργατικού κινήματος στην πάλη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Επίσης ζήτημα που μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα όποια θετικά βήματα έγιναν το προηγούμενο διάστημα, να τα ενισχύσουμε, να βελτιώσουμε αδυναμίες, να βγούμε ένα μπόι ψηλότεροι. Εκτιμήσαμε το προηγούμενο διάστημα τις αντικειμενικές δυσκολίες που έχει ο χώρος που παρεμβαίνουμε και μια από αυτές είναι ο χαμηλός βαθμός οργάνωσης των νέων. Εδώ είναι που οι κομμουνιστές, ως πρωτοπόροι εργάτες - σπουδαστές πρέπει με την δράση μας να καλλιεργήσουμε το ταξικό κριτήριο στη συνείδηση των νέων και να το μπολιάσουμε με την διάθεση για διεκδίκηση και αγώνα που μπορεί να υπάρχει. Και αυτό αφορά βέβαια κάθε πτυχή της ζωής μας. Συγκεκριμένα για τις σχολές Μ/Κ παίρνουμε υπόψη την δράση του αντιπάλου, την υπεροχή που δίνει στην άρχουσα τάξη το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, τα μέσα χειραγώγησης συνειδήσεων που διαθέτει. Η πλειοψηφία όμως των νέων που απευθυνόμαστε έχει συμφέρον από αυτά που έχουμε να της προτείνουμε και τα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας μάς δίνουν πολλές αφορμές για να αναδείξουμε την ανωτερότητα της πρότασης εξουσίας του Κόμματος. Ο αγώνας για καλύτερο εξοπλισμό στη σχολή, για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για καλύτερο μεροκάματο, για δωρεάν μετακίνηση - σίτιση - στέγαση των σπουδαστών δεν μπορεί να αφήσει απ' έξω τον αγώνα για αλλαγή του συστήματος που στη φύση του έχει την ανεργία, τους πολέμους, την εκμετάλλευση. Σίγουρα η πείρα που έχουμε είναι πλούσια και αξίζει να βγάζουμε συμπεράσματα απ' αυτή. Για παράδειγμα, μπροστά στις αρχαιρεσίες ενός Συνδικάτου πραγματοποιήθηκαν κάποιες συσκέψεις στις οποίες το βασικό θέμα συζήτησης ήταν το πρόγραμμα του Κόμματος. Ετσι προέκυψε η ανάγκη οργάνωσης και των νέων σπουδαστών στα συνδικάτα. Σαν αποτέλεσμα είχαμε να μπει κόσμος σε δουλειά και να μας φέρει σε επαφή με νέους για να οργανωθούν στο Συνδικάτο. Από αυτό το παράδειγμα προκύπτει από τη μια η δυναμική και η έμπνευση που δίνει ο σκοπός για τον οποίο παλεύουμε. Και στις δυνάμεις μας και στον κόσμο γύρω μας. Και από την άλλη αναδεικνύονται ο δικές μας αδυναμίες να δουλέψουμε με επιμονή και υπομονή με κόσμο άπειρο, με χαμηλή κοινωνική πείρα αφού με το πέρας της διαδικασίας ο κόσμος αυτός δεν βρέθηκε, δεν εντάχθηκε στον σχεδιασμό.
Εχουμε μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά μας και δεν πρέπει καμιά συνείδηση να αφήσουμε για τον αντίπαλο. Εχουμε χρέος να δυναμώσουμε το Κόμμα μας τιμώντας τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του. Ζήτω το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ.