Κατ' αρχάς συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ. Ζητούμενο είναι πώς με βάση τις Θέσεις θα εκτιμήσουμε τι βήματα έχουν γίνει, τι αδυναμίες υπάρχουν μέσα από τη δράση μας και τι καθήκοντα προκύπτουν τόσο για το κόμμα όσο και για τη νεολαία του. Συμπεράσματα προκύπτουν και από την πείρα των ΚΝίτικων οργανώσεων και από τη σχέση τους με τις Κομματικές. Στοιχεία των Θέσεων μπορούν να συμβάλλουν στην ποιοτική βελτίωση και της δουλειάς της ΚΝΕ.
Πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στο κατά πόσο κατακτιέται συντονισμένα σε ΚΟΒ και ΟΒ ένα ενιαίο σχέδιο για τους χώρους που ιεραρχούμε, αλλά και ενιαία αντίληψη για το περιεχόμενο της κομματικής οικοδόμησης, όπως μπαίνει και στη θέση 68. Σύνθετο ζήτημα αν συνυπολογίσουμε ότι το Κόμμα ιεραρχεί τη στρατολογία σε νέες ηλικίες. Βέβαια, έχουν γίνει και γίνονται βήματα στο συντονισμό ΚΟΒ - ΟΒ, όμως πρέπει να δούμε καλύτερα να μεταφέρεται η εικόνα στο Γραφείο της ΚΟΒ από τον Γραμματέα της ΟΒ, καθώς και η ίδια η ΚΟΒ να ελέγχει πιο ουσιαστικά τη δουλειά της ΟΒ. Χρειάζεται ο συντονισμός αυτός να διαπερνά όλα τα όργανα από πάνω μέχρι κάτω, πόσο μάλλον να βελτιωθεί ανάμεσα στα δύο Τομεακά Γραφεία, αφού αυτά πρέπει να αποτελέσουν τον κρίκο της καθοδηγητικής δουλειάς που πρέπει να ενισχυθεί πιο αποφασιστικά.
Σημαντικό είναι να αμβλύνουμε τις μεγάλες διαβαθμίσεις στη δουλειά και στα αποτελέσματα από ΟΒ σε ΟΒ, από περιοχή σε περιοχή. Σίγουρα, υπάρχουν οι αντικειμενικές δυσκολίες και είναι λογικό να υπάρχουν μικρές διαβαθμίσεις. Αλλο αυτό, κι άλλο να κρυβόμαστε πολλές φορές πίσω από τις δυσκολίες αυτές και να μη δουλεύουμε όπως πρέπει, να καθυστερούμε. Αυτό είναι υποκειμενική αδυναμία. Χρειάζεται οι Γραμματείς των ΟΒ και οι καθοδηγητές να λύνουν ζητήματα με μια τυποποίηση και σταθεροποίηση της δουλειάς. Τυποποίηση που στο μεγαλύτερο μέρος της να είναι κοινή σε όλη την Οργάνωση. Το μεράκι και η ανησυχία να έρχονται ενισχυτικά. Εκεί έγκειται και η διαφοροποίηση και η εξειδίκευση. Αλλωστε χρειάζεται ιδιαίτερη στήριξη και φροντίδα για τον κάθε σύντροφο ξεχωριστά.
Στη θέση 40 αναφέρει: «Εξειδίκευση σημαίνει και ιεράρχηση στόχων με βάση τους κεντρικούς στόχους για ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας, ιδεολογική και πολιτική ωρίμανση στελεχών και μελών, διεξαγωγή αυτοτελούς ιδεολογικής διαπάλης αλλά και μέσα στο κίνημα». Σε ένα σημείο παρακάτω αναφέρει επίσης «...η καθοδηγητική δουλειά που προσανατολίζει τα όργανα και τις ΚΟΒ στην παρακολούθηση των γενικών και ειδικών ζητημάτων της διαπάλης, στην επεξεργασία και εξειδίκευση της δικής μας παρέμβασης και στη γενίκευση της πείρας από αυτή την παρέμβαση. Το βασικό ζήτημα που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι μόνο το αν και πόσο δουλεύουμε, αλλά και το πώς δουλεύουμε».
Πώς αυτά τα στοιχεία έχουν έκφραση στη δική μας δουλειά;
Το παράδειγμα των μουσικών σχολείων βοηθάει στο συμπέρασμα. Η εξειδίκευση στις ιδιαίτερες ανάγκες και ανησυχίες που έχουν οι μαθητές εκεί, εγκυμονεί κίνδυνο, γιατί μπορεί να συμβάλει στην καλλιέργεια υπεροψίας που έτσι κι αλλιώς υπάρχει σε ένα βαθμό. Δεν είναι τυχαία η διαπάλη που έχουμε στα σχολεία αυτά με οπορτουνιστικές και μικροαστικές αντιλήψεις, φορείς των οποίων είναι και καθηγητές, και μαθητές, και γονείς. Αυτό αντιμετωπίζεται εξειδικεύοντας μεν, αλλά έχοντας σταθερά την ίδια κατεύθυνση πάλης που έχουμε συνολικά στο μαθητικό κίνημα.
Αλλο παράδειγμα από την περιοχή του Ελληνικού. Εκεί το επόμενο διάστημα θα γίνουν έργα που θα απασχολήσουν πολλούς εργάτες κυρίως από τον κλάδο των κατασκευών. Είναι προφανές ότι θα το ιεραρχήσουμε και πρέπει από τώρα οι Οργανώσεις, συντονισμένα ΚΟΒ - ΟΒ να προσανατολίσουν τη δουλειά στο πώς καλύτερα θα συμβάλουν. Να επιμείνουν στον κοινό βηματισμό με τον κλάδο, μελετώντας και προβάλλοντας ειδικά αιτήματα πάλης. Για παράδειγμα, πολύ σημαντικό ζήτημα θα αποτελέσει η ασφάλεια στην εργασία, όπως και οι Συμβάσεις Εργασίας. Με άλλα λόγια, χρειάζεται να ξεψαχνίσουμε πολύ τι επιδρά με άμεσο στόχο τη συγκρότηση εργοταξιακής επιτροπής ή ακόμη και Παραρτήματος Συνδικάτου. Αν και αυτό θα είναι σημαντικό για την οργάνωση των εργαζομένων δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι απέχει πολύ από το βασικό στόχο που θα είναι η οικοδόμηση και η στρατολογία.
Επίσης, στο Ελληνικό λειτουργεί το πολυπολιτισμικό σχολείο. Θέλει ειδική μελέτη και κοινό σχέδιο από το πρώτο, που είναι το ποιοι θα είναι στην ομάδα που θα παρεμβαίνει και οι οποίοι θα πρέπει να είναι σταθεροί. Να αναδεικνύεται η πρότασή μας για το Μεταναστευτικό και το Προσφυγικό. Να εμπνεύσουμε την εμπιστοσύνη τους. Να μεταφέρεται στα όργανα η εικόνα από τις παρεμβάσεις μας, ώστε έγκαιρα να επανασχεδιάζονται τα επόμενα βήματα και η επιχειρηματολογία μας. Μέχρι και το ποιοι ξεχωρίζουν ως κρίκοι ή ακόμη και ως υποψήφιοι για στρατολογία. Παρά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που υπάρχουν και σε αυτόν το χώρο δεν πρέπει να ξεφύγουμε από την κοινή κατεύθυνση της πάλης, στην προκειμένη περίπτωση του μαθητικού κινήματος.
«Πρόκειται για δράσεις που εξυπηρετούν την ίδια κατεύθυνση πάλης, χωρίς να ταυτίζονται μεταξύ τους όσον αφορά το βάθος και το σκοπό της ταξικής πάλης».