Ο Ράμσφελντ, αποφεύγοντας να οξύνει τις αντιθέσεις που, ούτως ή άλλως, προσπαθούν να συγκεράσουν οι σύμμαχες, στις ΗΠΑ, ηγεσίες της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου, επανέλαβε ότι «στόχος της περιοδείας του είναι η ενίσχυση της συνεργασίας, ιδιαίτερα στο επίπεδο των πληροφοριών» και εξέφρασε τη μεγάλη ικανοποίησή του για τον, μέχρι σήμερα, συντονισμό. Επίσης, με τη σιωπή του, άφησε το περιθώριο και στις δύο ηγεσίες να διατείνονται ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια στρατιωτική διευκόλυνση εκ μέρους τους σε οποιαδήποτε αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση. Στο Ομάν και στο Ουζμπεκιστάν, τα πράγματα ήταν μάλλον ευκολότερα, αφού και οι δύο ηγεσίες εξέφρασαν τη στρατιωτική τους σύμπραξη χωρίς πολλές περιστροφές.
Στόχος του Ράμσφελντ, όπως επαναλάμβανε διαρκώς, ήταν να αποσαφηνίσει ότι «δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μία εκστρατεία κατά του Ισλάμ ή του αραβικού κόσμου». Γι' αυτό φρόντισε να εκφράσει την υποστήριξή του στον αφγανικό λαό και να υπενθυμίσει ότι «οι ΗΠΑ πολλάκις στάθηκαν στο πλευρό των μουσουλμάνων, όπως στο Κουβέιτ, στο Κόσσοβο και στη Βοσνία». Επίσης, δίνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα, όχι μόνο προς τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, κατέστησε σαφές ότι «θα είναι ένας μακρόχρονος πόλεμος, που θα στηρίζεται κυρίως στην ανταλλαγή πληροφοριών μέχρις ότου το τρομοκρατικό σύστημα καταρρεύσει εντελώς. Οπως έγινε με τον Ψυχρό Πόλεμο και τον Κομμουνισμό». Σαφέστατος...