Με αφορμή ερώτηση μαθητή για την επιβολή της χούντας, ο Δ. Γόντικας επισήμανε ότι από τα σχολικά βιβλία και τις τοποθετήσεις άλλων δυνάμεων η αλήθεια συσκοτίζεται, δεν δίνουν τις πραγματικές αιτίες, τον χαρακτήρα της δικτατορίας, τους λόγους για τους οποίους έγινε. «Το πραγματικό σχολείο είναι το Κόμμα και η ΚΝΕ, σύντροφοι, και σε αυτόν τον τομέα που μπορούμε να μάθουμε την αλήθεια. Κι έχουμε προχωρήσει σε αρκετές εκδόσεις που μπορείτε να προμηθευτείτε και να διαβάσετε», κάλεσε τους μαθητές.
Επισήμανε ότι το κυρίαρχο που λένε, ότι με τη δικτατορία καταργήθηκαν οι ελευθερίες του ελληνικού λαού και το '74 οι ελευθερίες αποκαταστάθηκαν, δεν ισχύει. Αφού και πριν το '67 το Κόμμα ήταν παράνομο, η συνδικαλιστική δράση απαγορευόταν, υπήρχαν ένας τόνος αυταρχικοί νόμοι, υπήρχαν τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων που για να πάρει άδεια κάποιος ακόμα και για ένα δίπλωμα οδήγησης, έπρεπε να κάνει αποκήρυξη του κομμουνισμού... Στους μαθητές η συνδικαλιστική δράση απαγορευόταν με τον νόμο 1010 του Παπανδρέου... Φυλακισμένοι υπήρχαν μέχρι το 1966... Επομένως οι ελευθερίες του λαού ήταν περιορισμένες και τότε.
«Παρά την ήττα του ΔΣΕ, ήθελαν ό,τι υπήρχε πίσω του, ό,τι τον γέννησε, να το τσακίσουν, γι' αυτό και πήραν όλα αυτά τα μέτρα», είπε ο Δ. Γόντικας, εξηγώντας ότι παρά την ήττα του ΔΣΕ, το κύρος του Κόμματος ήταν αυξημένο στο λαό, παράλληλα με τη συμβολή του σοσιαλισμού που οικοδομούνταν.
Μίλησε για τα προβλήματα και τις αδυναμίες του αστικού πολιτικού συστήματος, το ρόλο του Παλατιού και για το ότι είχαν αρχίσει συζητήσεις για την ανάγκη... επιβολής δικτατορίας για να ξεκαθαριστεί η κατάσταση. Και σε αυτήν τη συζήτηση έμπαινε «και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου και άλλοι, ενώ και ο βασιλιάς ετοίμαζε το δικό του πραξικόπημα αλλά τον πρόλαβαν οι συνταγματάρχες. Αυτά τα στοιχεία κρύβονται», τόνισε.
«Και φαίνεται καθαρά τι πρόβλημα έλυσε η δικτατορία, όταν το '74 αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή, ο οποίος εμφανίζεται ως εθνοσωτήρας», είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας: Μετά το Πολυτεχνείο και τις μαζικές διαδηλώσεις άρχισαν να φοβούνται όλοι αυτή τη γενικευμένη λαϊκή εξέγερση και με συμφωνία ουσιαστικά από τα πάνω, η χούντα, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και ο αστικός πολιτικός κόσμος προχώρησαν στην παραχώρηση της εξουσίας στον Καραμανλή. Μέσα από τη δικτατορία τα αστικά πολιτικά κόμματα ξεπλύθηκαν και ο Καραμανλής εμφανίστηκε ως εθνάρχης, μπήκαμε στην ΕΟΚ που εμφανίστηκε ως τάχα εγγυητής των λαϊκών ελευθεριών, ιδρύθηκε και το ΠΑΣΟΚ (μια σοσιαλδημοκρατία που δεν υπήρχε πριν σ' αυτήν την έκταση με βάση τα πρότυπα της Ευρώπης) και με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν και να προχωρήσουν σε αλλαγές που είχε συμφέρον το σύστημα και κυρίως να εμποδίσουν τη ριζοσπαστικοποίηση πλατιών λαϊκών μαζών. Ενσωμάτωσαν έτσι λαϊκές δυνάμεις στην αστική πολιτική, εξήγησε ο ομιλητής.
Βέβαια νομιμοποιήθηκε το Κόμμα, καταργήθηκαν οι νόμοι οι προδικτατορικοί, αλλά αυτά, όπως ξεκαθάρισε ο Δ. Γόντικας, τα κατάκτησε το Κόμμα με τη δύναμή του και τη δράση του ιδιαίτερα μέσα στην περίοδο της δικτατορίας και με τις θυσίες του και δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά.
Ακολούθως, επισήμανε ότι σήμερα κρύβεται ο ταξικός χαρακτήρας της αστικής δημοκρατίας, γιατί και η χούντα στήριξε το κεφάλαιο και το ίδιο νήμα ξεδιπλώνει η αστική δημοκρατία, γιατί και σε αυτή, ελευθερία υπάρχει μόνο για το κεφάλαιο και για τα συμφέροντά του. Κάλεσε, δε, τους μαθητές να διαβάσουν την έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» με τα συμπεράσματα για την περίοδο της δικτατορίας.